nieuws

Lijstjesfetisjisme

bouwbreed Premium

Er wordt heel wat bestuurd met lijstjes. Niet met simpele ‘to do’s’, maar met echte lijstjes. Lijstjes opgesteld door anderen. Die vertellen hoe je het doet. En daarmee voeding gevend aan nog meer lijstjes, verhalen, krantenartikelen. Amsterdam is volgens de Washington Post de coolste stad. Maar deze zomer slechts de 18de stad qua leefbaarheid volgens Monocle, met concurrent Kopenhagen fier op kop. Daar gaat onze bewandelbare en fietsbare, grote, kleine, bijna Werelderfgoedstad. On top of that laat de onverbiddelijke Lonely Planet Mokum ergens onderaan zijn lijst bungelen, met als pré de “vrijzinnige opvattingen”, terwijl Parijs schittert als topstad. Lonely Planet, waar hasjrokende backpackers – die Amsterdam een beetje kwijt wil – zo’n beetje op wonen!En dan heb ik het nog niet over het lijstje met sterke financiële centra, luchthavens of toeristische attracties. Arme bestuurders! Er is geen touw aan vast te knopen. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik dol ben op lijstjes. In de volle wetenschap van hun totale onnavolgbaarheid en twijfelachtige betrouwbaarheid. Maar toch fascineert het. We zijn allemaal op zoek naar erkenning. En dat is de valkuil waar bestuurders, politici en columnisten in trappen. Sterker, de burgemeesters van deze wereld kiezen zelf ook een Best City in the World. En de winnaar was…Zurich! We kunnen niet zonder, is de conclusie. Het was enige tijd geleden bon ton om het zakken van De Randstad op allerlei lijstjes aan te grijpen voor collectieve actie. Het ei dat daarop werd gelegd heette Randstad Urgent en bleek een losse verzameling projecten, zonder nieuwe diepgravende analyse. Ondertussen gaat de mallemolen verder, als ware het de AEX-index. Het gaat echter meer om beelden en beleving dan om marktwaarde. Belangrijk is dan ook dat steden zich niet laten verleiden tot een op de beurs gelijkende volatiliteit en zich storten op niets of nog minder gebaseerde citymarketing en dito kretologie. Het is namelijk gewoon handel geworden en er staan duizend adviseurs aan uw bed om de stad er weer bovenop te helpen. Gelukkig worden veel mythes en apekool herkend, zoals in het afsluitende artikel in FD over de mooie serie Slimme Steden. De kern: richt je als stad meer op langetermijndenken en planning. Betrek burgers en bedrijfsleven. En doe wat concreets. Hèhè, de geleerden vinden het nu ook. Werk eerst aan identiteit en dan pas aan imago. Je zou – vrij naar M.L. King – kunnen zeggen dat steden beoordeeld moeten worden naar “the content of their character, not the colour of their logo”. Eens kijken welke stad in de woelingen van deze tijd overeind blijft. Ik houd de lijstjes wel bij. Je weet maar nooit.

Er wordt heel wat bestuurd met lijstjes. Niet met simpele ‘to do’s’, maar met echte lijstjes. Lijstjes opgesteld door anderen. Die vertellen hoe je het doet. En daarmee voeding gevend aan nog meer lijstjes, verhalen, krantenartikelen. Amsterdam is volgens de Washington Post de coolste stad. Maar deze zomer slechts de 18de stad qua leefbaarheid volgens Monocle, met concurrent Kopenhagen fier op kop. Daar gaat onze bewandelbare en fietsbare, grote, kleine, bijna Werelderfgoedstad. On top of that laat de onverbiddelijke Lonely Planet Mokum ergens onderaan zijn lijst bungelen, met als pré de “vrijzinnige opvattingen”, terwijl Parijs schittert als topstad. Lonely Planet, waar hasjrokende backpackers – die Amsterdam een beetje kwijt wil – zo’n beetje op wonen!En dan heb ik het nog niet over het lijstje met sterke financiële centra, luchthavens of toeristische attracties. Arme bestuurders! Er is geen touw aan vast te knopen. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik dol ben op lijstjes. In de volle wetenschap van hun totale onnavolgbaarheid en twijfelachtige betrouwbaarheid. Maar toch fascineert het. We zijn allemaal op zoek naar erkenning. En dat is de valkuil waar bestuurders, politici en columnisten in trappen. Sterker, de burgemeesters van deze wereld kiezen zelf ook een Best City in the World. En de winnaar was…Zurich! We kunnen niet zonder, is de conclusie. Het was enige tijd geleden bon ton om het zakken van De Randstad op allerlei lijstjes aan te grijpen voor collectieve actie. Het ei dat daarop werd gelegd heette Randstad Urgent en bleek een losse verzameling projecten, zonder nieuwe diepgravende analyse. Ondertussen gaat de mallemolen verder, als ware het de AEX-index. Het gaat echter meer om beelden en beleving dan om marktwaarde. Belangrijk is dan ook dat steden zich niet laten verleiden tot een op de beurs gelijkende volatiliteit en zich storten op niets of nog minder gebaseerde citymarketing en dito kretologie. Het is namelijk gewoon handel geworden en er staan duizend adviseurs aan uw bed om de stad er weer bovenop te helpen. Gelukkig worden veel mythes en apekool herkend, zoals in het afsluitende artikel in FD over de mooie serie Slimme Steden. De kern: richt je als stad meer op langetermijndenken en planning. Betrek burgers en bedrijfsleven. En doe wat concreets. Hèhè, de geleerden vinden het nu ook. Werk eerst aan identiteit en dan pas aan imago. Je zou – vrij naar M.L. King – kunnen zeggen dat steden beoordeeld moeten worden naar “the content of their character, not the colour of their logo”. Eens kijken welke stad in de woelingen van deze tijd overeind blijft. Ik houd de lijstjes wel bij. Je weet maar nooit.

Reageer op dit artikel