nieuws

Dubai

bouwbreed Premium

Doebiedoebiedubai! Vroeger had je een olijke reclame voor meubels van het bedrijf Pastoe: “Simpel in elkaar geschroefd. Doebiedoebie…kant en klaar!”. Dat ‘doe’ en ‘bie’ past wel op Dubai.Ik heb het onlangs tijdens een Nirovreis gezien: de ogenschijnlijke simpelheid waarmee een wereldspeler uit de grond wordt gestampt. Gewoon doen. Dan wordt je het vanzelf. De ‘ruler’ komt af en toe met zijn heli even kijken of een nieuw groots idee past. Zo ja?, aan de slag. Mislukt het, dan is er na een kort rouwproces wel een nieuw plan. En gaat men weer verder. Niettemin is de scepsis over wat er in Dubai gebeurt vrij algemeen. Dit moet fout gaan. En met veel louche volk en nog een paar Palminvesten verder, dondert de boel natuurlijk met veel geraas in elkaar. Er zijn inderdaad kritische markten, zoals de woningmarkt, met duistere dynamiek en veel leegstand. Toch is er meer aan de hand. In het recente boekje ‘Dubai dynamics of Bingo Urbanism’ weet Boris Jensen de wonderen van deze fysieke Simcity toch meer profiel te geven. Een mozaïek van monoculturen in een veld vol business opportunities. Een nieuw soort stad. Een stad die ontwikkelingen op wereldschaal razendsnel vertaalt naar het regionale, met dito projecten. Dubai is fascinerend en heeft op sommige punten – bijvoorbeeld de grote infrastructuur – zijn zaakjes voor elkaar. Op andere punten – duurzaamheid, sociaal, politiek, foute types – zit dat anders. Daar zitten de risico’s. Met alle aandacht op de ‘bling-bling’ van Dubai vergeet je bijna het naburige emiraat Abu Dhabi. Groter, machtiger en rijker. Met veel meer olie. Abu Dhabi is bezig op een radicaal andere manier wereldspeler te worden. “Not volume but value”, zegt men daar met een knipoog naar de buur. In een bedachtzamer, intelligenter en ook wel smaakvoller variant wordt daar geprobeerd een paar wereldwonderen neer te zetten. Het adagium “bring supply, create demand”, geldt ook hier. Maar Abu Dhabi overtuigt meer met zijn aanpak, lijkt minder kwetsbaar. Het fantastische happy island Saadiyat, waar een Guggenheim, een Louvre en nog wat supermusea moeten verrijzen. In een fascinerende mix met natuur, leisure en kwaliteit op een bestaand eiland. Daarbij teruggrijpend op de lokale cultuur. Sans gene. De Arabische intellectueel – Harvard, Oxford, dat werk – die de plannen voor dit cultuureiland in onberispelijk Engels toelicht, vol humor en wereldwijs – overtuigt ons reisgezelschap. Hier gaat het echt gebeuren. In een hal verderop heb ik mij al vergaapt aan de plannen voor Masdar city: de meest duurzame stad ter wereld. Geen auto’s, alleen maar zonne- en windenergie, CO2-neutraal, cradle2cradle en in 2012 klaar. Voor 50.000 inwoners. Norman Foster tekent er voor. Abu Dhabi heeft zelfs een klassiek Plan Abu Dhabi 2030, een structuurplan opgesteld met hulp van buitenlanders. Voor “the ongoing evolution of Abu Dhabi as a global capital city”. Nee, we kunnen veel Hollandse scepsis, ongeloof en kritiek uitstorten over wat daar gebeurt. De stad van de 21-ste eeuw wordt daar toch een beetje uitgevonden. Of we het willen of niet.

Doebiedoebiedubai! Vroeger had je een olijke reclame voor meubels van het bedrijf Pastoe: “Simpel in elkaar geschroefd. Doebiedoebie…kant en klaar!”. Dat ‘doe’ en ‘bie’ past wel op Dubai.Ik heb het onlangs tijdens een Nirovreis gezien: de ogenschijnlijke simpelheid waarmee een wereldspeler uit de grond wordt gestampt. Gewoon doen. Dan wordt je het vanzelf. De ‘ruler’ komt af en toe met zijn heli even kijken of een nieuw groots idee past. Zo ja?, aan de slag. Mislukt het, dan is er na een kort rouwproces wel een nieuw plan. En gaat men weer verder. Niettemin is de scepsis over wat er in Dubai gebeurt vrij algemeen. Dit moet fout gaan. En met veel louche volk en nog een paar Palminvesten verder, dondert de boel natuurlijk met veel geraas in elkaar. Er zijn inderdaad kritische markten, zoals de woningmarkt, met duistere dynamiek en veel leegstand. Toch is er meer aan de hand. In het recente boekje ‘Dubai dynamics of Bingo Urbanism’ weet Boris Jensen de wonderen van deze fysieke Simcity toch meer profiel te geven. Een mozaïek van monoculturen in een veld vol business opportunities. Een nieuw soort stad. Een stad die ontwikkelingen op wereldschaal razendsnel vertaalt naar het regionale, met dito projecten. Dubai is fascinerend en heeft op sommige punten – bijvoorbeeld de grote infrastructuur – zijn zaakjes voor elkaar. Op andere punten – duurzaamheid, sociaal, politiek, foute types – zit dat anders. Daar zitten de risico’s. Met alle aandacht op de ‘bling-bling’ van Dubai vergeet je bijna het naburige emiraat Abu Dhabi. Groter, machtiger en rijker. Met veel meer olie. Abu Dhabi is bezig op een radicaal andere manier wereldspeler te worden. “Not volume but value”, zegt men daar met een knipoog naar de buur. In een bedachtzamer, intelligenter en ook wel smaakvoller variant wordt daar geprobeerd een paar wereldwonderen neer te zetten. Het adagium “bring supply, create demand”, geldt ook hier. Maar Abu Dhabi overtuigt meer met zijn aanpak, lijkt minder kwetsbaar. Het fantastische happy island Saadiyat, waar een Guggenheim, een Louvre en nog wat supermusea moeten verrijzen. In een fascinerende mix met natuur, leisure en kwaliteit op een bestaand eiland. Daarbij teruggrijpend op de lokale cultuur. Sans gene. De Arabische intellectueel – Harvard, Oxford, dat werk – die de plannen voor dit cultuureiland in onberispelijk Engels toelicht, vol humor en wereldwijs – overtuigt ons reisgezelschap. Hier gaat het echt gebeuren. In een hal verderop heb ik mij al vergaapt aan de plannen voor Masdar city: de meest duurzame stad ter wereld. Geen auto’s, alleen maar zonne- en windenergie, CO2-neutraal, cradle2cradle en in 2012 klaar. Voor 50.000 inwoners. Norman Foster tekent er voor. Abu Dhabi heeft zelfs een klassiek Plan Abu Dhabi 2030, een structuurplan opgesteld met hulp van buitenlanders. Voor “the ongoing evolution of Abu Dhabi as a global capital city”. Nee, we kunnen veel Hollandse scepsis, ongeloof en kritiek uitstorten over wat daar gebeurt. De stad van de 21-ste eeuw wordt daar toch een beetje uitgevonden. Of we het willen of niet.

Reageer op dit artikel