nieuws

Oude plannen

bouwbreed Premium

Minister Vogelaar neemt voor haar veertig wijken geen genoegen met plannen die al voor de zomer van vorig jaar be-stonden. Nieuw moeten ze zijn, zodat er echt extra wordt geïnvesteerd boven de bestaande plannen. Deze opvatting van plannenmakerij – die ook nog binnen deze kabinetsperiode tot resultaten moet leiden – kan alleen maar betrekking hebben op heel eenvoudige ingrepen. Maar zélfs als dat niet het geval zou zijn, lijkt het weinig logisch om het bestaande beleid als het ware naar de zijkant te schuiven. Aan plannen heeft het de afgelopen jaren overigens nooit ontbroken. Ook zijn er analyses

Minister Vogelaar neemt voor haar veertig wijken geen genoegen met plannen die al voor de zomer van vorig jaar be-stonden. Nieuw moeten ze zijn, zodat er echt extra wordt geïnvesteerd boven de bestaande plannen. Deze opvatting van plannenmakerij – die ook nog binnen deze kabinetsperiode tot resultaten moet leiden – kan alleen maar betrekking hebben op heel eenvoudige ingrepen. Maar zélfs als dat niet het geval zou zijn, lijkt het weinig logisch om het bestaande beleid als het ware naar de zijkant te schuiven. Aan plannen heeft het de afgelopen jaren overigens nooit ontbroken. Ook zijn er analyses
beschikbaar die aangeven waarom plannen lang niet altijd werkelijkheid werden. Althans niet binnen de beoogde periode. Dat had niet te maken met het ontbreken van voldoende financiële middelen, maar wel met het gebrek aan urgentie om te bouwen.
In veel gevallen gaat het immers om sloop en vervangende nieuwbouw. Mensen hebben dus een – meestal – heel fatsoenlijk dak boven het hoofd en willen dat in veel situaties eigenlijk ook niet kwijt. De urgentie om wijken naar een hoger plan te tillen komt veel meer voort uit op zich niet met de woning verbonden problemen. Veiligheid, werkgelegenheid, scholing, emancipatie zijn dan de slagwoorden. Met alle respect zijn dit toch niet de kerntaken van woningcorporaties. Dat het dan moeite kost hiervoor wel de portemonnee te trekken, is alleszins begrijpelijk. Onbegrijpelijk is het om de corporaties als het ware de spil in het proces van sociale vernieuwing te maken. Dat kan eigenlijk niet goed gaan. En je ziet de stagnatie al in de planfase beginnen. De scheidslijn tussen oude en nieuwe plannen werd door de minister vrij plotseling in een kamerdebat getrokken. Dat de bewindsvrouw er een beetje genoeg van begint te krijgen is op zich begrijpelijk. Van harte gaat het van corporatiezijde niet. Veel spelers in die wereld voelen zich aangetast in hun autonomie en zich in een aantal gevallen ook op de vingers getikt, omdat de bestaande plannen niet in daden zijn omgezet. Alleen al de keuze in het regeerakkoord voor de aan-pak van veertig probleemwijken was een affront tegen de corporatiewereld. De vermeende rijkdom en de aanslag daarop via de vennootschapsbelasting en de verplichte bijdragen in een investeringsfonds drukten de corporaties nog meer in de verdediging. Het lijkt me beter de zaken om te draaien. Er worden door de overheden beleid vastgesteld en middelen vrijgemaakt. Dan komen de corporaties in beeld en bekeken of deze via wijzigingen in hun woningbezit een bijdrage kunnen leveren. Verantwoordelijkheden zijn dan juist verdeeld. Corporaties moeten van hun kant dan natuurlijk ook niet meer naar zich willen toetrekken. Voor minister Vogelaar rest er waar-schijnlijk te weinig tijd om het over een andere boeg te gooien.

Reageer op dit artikel