nieuws

Ecohuis niet slopen

bouwbreed Premium

In al je enthousiasme voor de po-sitieve ontwikkelingen in Nederland voor wat betreft het ecologisch bouwen zet je eindelijk de grote stap: je koopt een kavel in wat in de reclamefolders van de gemeente Steenwijkerland een van de meest energievriendelijke wij-ken van ons land moet worden. Je ontwerpt je eigen milieuvriendelijke huis, je krijgt de bouwvergunning en je begint met bouwen. Dat doe je dan ook nog – in gedachten de filosofie achter het project – voornamelijk met ge-bruikt of tweedehands bouwmateriaal. Je bouwt zelf, want je vindt dat eigen huis zo belangrijk dat je het niet over laat aan anderen, zoals aan traditionele aannemers. Het duurt langer dan je dacht, maar je werkt met alle energie die in je zit van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Langzamerhand be-kruipt je het gevoel dat de andere eigenaren om je heen het niet zien zitten waar je mee bezig bent. Er verschijnen filmpjes op Youtube waarin door omwonenden duidelijk wordt gemaakt dat jouw project de waarde van de omliggende huizen naar beneden haalt. Ook het lawaai dat je maakt wordt naar voren gehaald in die kritiek. Als je dan zelf wordt geïnterviewd ben je niet te verstaan, omdat het gegrom van de elektrische gras-maaiers van je buren het gesprek overstemmen. Langzamerhand wordt de sfeer agressiever; je buren beginnen bezwaar te ma-ken en te procederen. Interessant om te vermelden is ook nog dat de plannen van de buren inmiddels niet alle meer voldoen aan de eco-logische uitgangspunten van de wijk Woltmeenthe. De kavelverkoop liep niet echt, dus werden die milieuvriendelijke uitgangspunten afgezwakt. Maar goed, jouw idee paste precies, het be-stuur en de welstandscommissie waren positief, dus je bouwt door. De omwonenden winnen met steun van de gemeente hun eerste zaak voor de rechtbank. Je was te laat klaar volgens het contract met de gemeente en het tot dan gebouwde resultaat voldoet nog niet aan de laatste letter van het Bouwbesluit. Maar goed, je houdt vertrouwen in het goede en je bouwt door. Want op televisie stelt minister van Milieu Jacqueline Cramer in NOVA dat jouw huis toch een goed voorbeeld is van waar het naar toe moet: woningen die minder energie gebruiken en gerealiseerd worden vanuit ver-dergaande ecologische principes. Toch ga je wel in beroep tegen de beslissing van de rechtbank, maar het Hof geeft de gemeente Steenwijkerland uiteindelijk gelijk en besluit dat de gemeente de kavel weer terugkrijgt en tevens jouw woning mag slopen. Dat ecologische huis waar je drie jaar lang elke dag van je eigen energie aan hebt gegeven. Je wordt wel depressief van de gang van zaken en probeert in Spanje bij vrienden tot rust te komen. Inmiddels verwijdert de gemeente tijdens jouw afwezigheid je gereedschap en meubilair en dreigt met ver-dere gerechtelijke stappen en definitieve sloop. Jouw advocaat probeert de zaak nog in der minne te schikken, maar dat lukt inmid-dels niet meer. Er komt uiteindelijk een schikkingsvoorstel van de gemeente, die bereid is je alle kosten van de rechtzaken kwijt te schelden, op hun kosten je huis te slopen en je de prijs van het kavel –plus 10.000 euro als waarde van de gebruikte bouwmaterialen – terug te betalen. Je moet dan wel afzien van cassatie, je laatste juridische redmiddel, waarbij succes trouwens niet verzekerd is. Je weet niet meer wat je moet doen, want die vergoeding staat natuurlijk niet in verhouding tot het geld en de oprechte energie die je in het bouwen van je huis hebt gestoken. Je probeert via allerlei instanties en personen steun te organiseren in de bouw- en bestuurswereld van ons land. Je benadert de ministers, de kamercommissie VROM, en individuele kamerleden als Johan Remkes van de VVD, die ooit als staatssecretaris het particuliere opdrachtgeverschap in wet en regelgeving heeft kunnen onderbrengen. Maar er gebeurt niets. Je kunt natuurlijk niet meer terug naar de inmiddels vijandige omgeving van je gedachte woonplek na je pensionering en op 8 februari aanstaande zal je huis daadwerkelijk gesloopt worden als je niet ingaat op het voorstel van de gemeente. En die deadline nadert met rasse schreden. Wat zou jij – of anderen – nog aan het probleem kunnen doen? En wat zou er moeten gebeuren om te voorkomen dat de gemeente Steenwijkerland straks de risée wordt van bestuurlijk Nederland? Donkere wolken pakken zich samen boven jouw zo positief ge-starte initiatief en wij weten het ook niet meer, want we bevinden ons tenslotte in het ruimtelijk verrommelde en bestuurlijk volstrekt vastgelopen vaderland, dat land waarover de dichter Cees Buddingh’ ooit schreef: “In een land zonder grijze luchten zou ik nooit kunnen aarden.”

In al je enthousiasme voor de po-sitieve ontwikkelingen in Nederland voor wat betreft het ecologisch bouwen zet je eindelijk de grote stap: je koopt een kavel in wat in de reclamefolders van de gemeente Steenwijkerland een van de meest energievriendelijke wij-ken van ons land moet worden. Je ontwerpt je eigen milieuvriendelijke huis, je krijgt de bouwvergunning en je begint met bouwen. Dat doe je dan ook nog – in gedachten de filosofie achter het project – voornamelijk met ge-bruikt of tweedehands bouwmateriaal. Je bouwt zelf, want je vindt dat eigen huis zo belangrijk dat je het niet over laat aan anderen, zoals aan traditionele aannemers. Het duurt langer dan je dacht, maar je werkt met alle energie die in je zit van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Langzamerhand be-kruipt je het gevoel dat de andere eigenaren om je heen het niet zien zitten waar je mee bezig bent. Er verschijnen filmpjes op Youtube waarin door omwonenden duidelijk wordt gemaakt dat jouw project de waarde van de omliggende huizen naar beneden haalt. Ook het lawaai dat je maakt wordt naar voren gehaald in die kritiek. Als je dan zelf wordt geïnterviewd ben je niet te verstaan, omdat het gegrom van de elektrische gras-maaiers van je buren het gesprek overstemmen. Langzamerhand wordt de sfeer agressiever; je buren beginnen bezwaar te ma-ken en te procederen. Interessant om te vermelden is ook nog dat de plannen van de buren inmiddels niet alle meer voldoen aan de eco-logische uitgangspunten van de wijk Woltmeenthe. De kavelverkoop liep niet echt, dus werden die milieuvriendelijke uitgangspunten afgezwakt. Maar goed, jouw idee paste precies, het be-stuur en de welstandscommissie waren positief, dus je bouwt door. De omwonenden winnen met steun van de gemeente hun eerste zaak voor de rechtbank. Je was te laat klaar volgens het contract met de gemeente en het tot dan gebouwde resultaat voldoet nog niet aan de laatste letter van het Bouwbesluit. Maar goed, je houdt vertrouwen in het goede en je bouwt door. Want op televisie stelt minister van Milieu Jacqueline Cramer in NOVA dat jouw huis toch een goed voorbeeld is van waar het naar toe moet: woningen die minder energie gebruiken en gerealiseerd worden vanuit ver-dergaande ecologische principes. Toch ga je wel in beroep tegen de beslissing van de rechtbank, maar het Hof geeft de gemeente Steenwijkerland uiteindelijk gelijk en besluit dat de gemeente de kavel weer terugkrijgt en tevens jouw woning mag slopen. Dat ecologische huis waar je drie jaar lang elke dag van je eigen energie aan hebt gegeven. Je wordt wel depressief van de gang van zaken en probeert in Spanje bij vrienden tot rust te komen. Inmiddels verwijdert de gemeente tijdens jouw afwezigheid je gereedschap en meubilair en dreigt met ver-dere gerechtelijke stappen en definitieve sloop. Jouw advocaat probeert de zaak nog in der minne te schikken, maar dat lukt inmid-dels niet meer. Er komt uiteindelijk een schikkingsvoorstel van de gemeente, die bereid is je alle kosten van de rechtzaken kwijt te schelden, op hun kosten je huis te slopen en je de prijs van het kavel –plus 10.000 euro als waarde van de gebruikte bouwmaterialen – terug te betalen. Je moet dan wel afzien van cassatie, je laatste juridische redmiddel, waarbij succes trouwens niet verzekerd is. Je weet niet meer wat je moet doen, want die vergoeding staat natuurlijk niet in verhouding tot het geld en de oprechte energie die je in het bouwen van je huis hebt gestoken. Je probeert via allerlei instanties en personen steun te organiseren in de bouw- en bestuurswereld van ons land. Je benadert de ministers, de kamercommissie VROM, en individuele kamerleden als Johan Remkes van de VVD, die ooit als staatssecretaris het particuliere opdrachtgeverschap in wet en regelgeving heeft kunnen onderbrengen. Maar er gebeurt niets. Je kunt natuurlijk niet meer terug naar de inmiddels vijandige omgeving van je gedachte woonplek na je pensionering en op 8 februari aanstaande zal je huis daadwerkelijk gesloopt worden als je niet ingaat op het voorstel van de gemeente. En die deadline nadert met rasse schreden. Wat zou jij – of anderen – nog aan het probleem kunnen doen? En wat zou er moeten gebeuren om te voorkomen dat de gemeente Steenwijkerland straks de risée wordt van bestuurlijk Nederland? Donkere wolken pakken zich samen boven jouw zo positief ge-starte initiatief en wij weten het ook niet meer, want we bevinden ons tenslotte in het ruimtelijk verrommelde en bestuurlijk volstrekt vastgelopen vaderland, dat land waarover de dichter Cees Buddingh’ ooit schreef: “In een land zonder grijze luchten zou ik nooit kunnen aarden.”

Reageer op dit artikel