nieuws

Chinese bouwer heeft ander begrip van tijd

bouwbreed Premium

Een vastgoedmagnaat Koortsachtig is een begrip dat Chinezen niet lijken te kennen. De voltooiing van het Chinese hotel in Delft staat onder zware tijdsdruk. De werkvergunningen van de meeste arbeiders lopen over enkele dagen af.

Maar van stress is op de bouwplaats in Delft geen spoor. De twee medewerkers die afval in de container op de parkeerplaats dumpen, dragen het puin in zakken naar buiten; na elk vrachtje nemen zij de tijd voor een praatje.
Ook personeel dat op de bovenverdiepingen bezig is met het afwerken van betimmeringen of het monteren van sloten op de toiletdeuren, maakt allesbehalve een gejaagde indruk. Toch zegt Xia Wei, die supervisie houdt op de bouw, in het Engels over de telefoon dat niemand beschikbaar is voor een rondleiding: “Het hotel moet af, we hebben het allemaal veel te druk”.
Dat Chinezen in de bouw er een ander tijdsbesef op nahouden dan hun Europese collega’s was een van de eerste verschillen die Leendert Steijger van MIII Architecten opviel. “Wij zijn gewend scherp te plannen, want tijd is geld. In de Chinese cultuur is dat minder belangrijk. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat zij over goedkope arbeidskrachten beschikken.”
MIII is de ontwerper van het luxe hotel dat met zijn glazen front en smetteloos witte voorkomen nogal uit de toon valt op het tamelijk grauwe bedrijventerrein Ypenburgse Poort aan de A13. De Rijswijkse architecten ontwierpen het complex in opdracht van de Shanghai Taiyuan Property Company.
Steijger had gerekend op de gebruikelijke ploeg om de bouw te begeleiden: aannemer, werkvoorbereider, adviseur, directeur, uitvoerder, en ga zo maar door. “Zij doen zo’n heel traject met drie man. Dat is even wennen.”
Vooral bij een zo omvangrijk project als dit hotel voor Chinese zakenlieden is het op z’n zachtst gezegd ongewoon. Het gaat om een investering van 10 miljoen euro. De opdrachtgever wilde, met het oog op de groeiende handelsbetrekkingen met ons land, op Nederlandse bodem een volledig aan de smaak van Chinese zakenlieden aangepast hotel.

Sauna

Met sauna’s, karaokebars, vergaderzalen, VIProoms, een restaurant met Chinese topkoks, een ruime lobby annex kunstgalerie, en zeventig bijzonder gerieflijke kamers is het hotel van alle gemakken voorzien. De aankleding is authentiek Chinees. Geen lampionnetjes uit de bazar, maar kunstzinnige sfeerverlichting uit het moederland. En geen goedkope tegels, maar marmer op de vloeren en tegen de muren.
Péa Kraus, de accountmanager van de gemeente Delft die alle vergunningen regelde, bezocht de bouwplaats meermaals. “Het zijn stuk voor stuk vakmensen”, zegt zij mede namens de ambtenaren van Bouw- en Woningtoezicht die haar begeleidden. “Een plafond met goudfolie bekleden, daar draaien ze hun hand niet voor om.” Ook Steijger verbaasde zich over de vakkennis van de kleine mannetjes in hun zandkleurige overalls. “Het zijn allemaal allrounders. De ene dag metselen ze een wandje, de volgende dag zie je ze in de weer met marmer of bijzonder timmerwerk.”

Taal

Toch deden de Chinezen lang niet alles zelf, vertelt Kraus. “Voor alles wat certificering nodig heeft, zijn Nederlandse bedrijven ingeschakeld.” Door de taalbarrière verliep de communicatie soms stroef en een enkele keer leidde onbekendheid met het buitenlandse materiaal tot problemen. “Voor de verwarmingsbuizen hadden ze gas- in plaats van waterkoppelingen gebruikt. Dat moest natuurlijk over.”
Martin Blewanus, die voor de firma Sytec de branddetectieapparatuur in het hotel installeert, had grote moeite kabels te identificeren die met Chinese letters waren beschreven. “Heel af en toe is er iemand die Engels spreekt, dus meestal moet je je met handen en voeten zien te redden.” Daardoor kunnen voor een servicemonteur kleine complicaties, zoals het feit dat Chinezen de etages beginnen te nummeren vanaf de eerste verdieping en Nederlanders tellen vanaf de begane grond, tot grote problemen uitgroeien.
Met collega-monteurs Dennis van Slobbe en Patrick Gorissen van Groenewegen Beveiligingen, stelde Blewanus fronsend vast dat de Chinese aannemer het met de veiligheid niet zo nauw neemt. “Normale trapleertjes zie je niet, ze maken zelf een trappetje van een paar latten en een touwtje. Wij zouden ogenblikkelijk een bekeuring krijgen van de Arbeidsinspectie. Maar die hebben wij hier niet gezien.” Péa Kraus: “Die trappetjes zijn ons ook opgevallen. Maar het is geen knoeiboel. Onze deskundigen vonden een steiger die de Chinezen zelf in elkaar zetten steviger dan ze op bouwplaatsen gewend zijn.”
Cultuurverschillen leiden vaker tot misverstanden. Nederlandse werknemers die beslapen matrassen op de vloer aantroffen, concludeerden dat hun Chinese collega’s op de bouwplaats overnachten. Maar zo zit het niet, zegt Pé Kraus. Na de lunch die een Chinese cateraar bezorgt, doen de mensen traditiegetrouw een dutje. Ze overnachten in Den Haag, in appartementen die de aannemer voor hen huurt.” n

Vlot verloop

Alle taal- en cultuurverschillen ten spijt is het hotel zonder opvallende moeilijkheden gerealiseerd. Over anderhalve maand is het helemaal klaar. Het project beleefde een vlotte start: de eerste paal werd geslagen in december 2005 en daarna leverde de BAM het casco volgens schema op. De vertraging die intrad was het gevolg van de lange procedure die moest worden doorlopen om de vijftig Chinese vakarbeiders die het interieur zouden afwerken een werkvergunning te bezorgen. Maar uiteindelijk kwam ook dat in orde.

Reageer op dit artikel