nieuws

Woongenot Utrecht

bouwbreed Premium

Jarenlang dacht ik in Utrecht prettig te wonen. Mooi huis, ruime tuin, leuke wijk. Huisje boompje beestje in optima forma. Tot enkele maanden geleden. Ik weet het zeker. De gemeente heeft ons tot doelwit verklaard. En ons alleen. En dat terwijl ik nog nooit iets lelijks over de gemeente in een column geschreven heb. Een mailtje aan onze zo toegankelijke wijkwethouder Harm Janssen bleef ook al onbeantwoord.

Jarenlang dacht ik in Utrecht prettig te wonen. Mooi huis, ruime tuin, leuke wijk. Huisje boompje beestje in optima forma. Tot enkele maanden geleden. Ik weet het zeker. De gemeente heeft ons tot doelwit verklaard. En ons alleen. En dat terwijl ik nog nooit iets lelijks over de gemeente in een column geschreven heb. Een mailtje aan onze zo toegankelijke wijkwethouder Harm Janssen bleef ook al onbeantwoord.
Wat is er aan de hand? Het begon allemaal met een brief waarin de gemeente aankondigde dat men onze wijk tot speciaal gebied verklaard heeft waarbinnen de gemeente op zoek zou gaan naar onrechtmatige bouwwerken, zoals schuttingen, schuurtjes en vlaggenmasten. We voelden de bui al een beetje hangen. U moet weten dat we enkele maanden daarvoor een vier tot vijf meter hoge bamboehaag langs de tuin van ons hoekhuis hadden vervangen voor een gewone half open schutting van 1.80 hoog. Het gevoel werd bevestigd toen de uiteindelijke aanschrijving op de deurmat viel. Onze schutting moest of verplaatst of verwijderd worden. Uiteraard heb ik de dame van de gemeente gebeld en aan de telefoon bleek dat het sociaal onveilig is voor passanten om langs een schutting van 1.80 meter te lopen. Een bamboehaag of coniferenhaag van vier tot vijf meter hoog is in de beleving van de gemeente vriendelijker.
Naast de schutting kwam ook onze vlaggenmast aan de beurt. Zo koningsgezind als we zijn vlaggen we vijf keer per jaar met de nationale driekleur en hebben daarvoor in onze voortuin een 5 meter hoge mast staan. Die moest weg want vlaggenmasten staan nergens genoemd en dus is er een bouwvergunning voor nodig. De gemeente wilde echter de hand over het hart strijken en als we voor 1 september een bouwvergunning aan zouden vragen – en de leges zouden betalen – zou de mast gelegaliseerd kunnen worden.
Tweede onaangename verrassing is het opstomen van het betaald parkeren in een stad als Utrecht. Wij waren altijd tegen, maar je wordt vanzelf voor wanneer je ziet dat mensen voor de deur parkeren, twee fietsen uitladen en op de fiets de stad ingaan. Of de fietsen aan de lantaarnpalen van mensen die twee wijken verderop wonen en voor onze deur gratis parkeren. Wij waren dus voor. Tot het moment waarop in onze straat betaald parkeren ingevoerd werd en wij precies op de grens kwamen te liggen. De buren wel, wij niet. Dus zijn we nu de klos omdat we niet meer langs onze zijtuin mogen staan want daar moet je betalen en voor onze deur zijn de eerste gratis plekken. En daar wil iedereen staan.
Deze twee zaken waren voor mij uit pure machteloosheid reden om onze immer energiek ogende wijkwethouder Janssen een email te sturen afgelopen zomer. De gemeente houdt van digitale communicatie, dus dat zou moeten werken, dacht ik. Hij staat waarschijnlijk net zo machteloos, want het antwoord heb ik nooit gehad. Over communicatie gesproken. Hoe het verder zal aflopen?
Ik heb geen idee. Er is draagvlak nodig van een groot deel van de buurt om het betaald parkeren uit te breiden en daarvoor heeft niet iedereen voldoende overlast. En de schuttingkwestie? We moesten op stel en sprong onze zienswijze inleveren en wachten sinds de zomer op een antwoord van de gemeentelijke afdeling. En natuurlijk op het antwoord van de wethouder. Bah, …daar baal je toch van.
Gelukkig hebben we bij ons kantoor geen tuin en straks een eigen parkeerkelder.
Dietz Communicatie, Utrecht
ldietz@dietzcommunicatie.nl

Reageer op dit artikel