nieuws

Laura Stevens geeft Volker Wessels een Amerikaans lesje in passie

bouwbreed Premium

Laura Stevens is in haar element. De kersverse manager gebiedsontwikkeling en acquisitie bij Volker Wessels Vastgoed heeft met deze baan een nieuwe stap gezet in haar carrière die laat op gang is gekomen, maar daarna als een speer is gegaan. Met dank aan de tomeloze energie van de Amerikaanse, die gedreven wordt door het motto ‘work hard, play hard’.

Dat deze uitdrukking zich nu eenmaal lastig laat vertalen in het Nederlands, is de enige reden dat Stevens heel even teruggrijpt naar haar moedertaal. Overigens betekent dit niet dat Néderlanders die passie voor hun werk en voor het leven niet kennen, haast ze zich te zeggen. “Integendeel. Maar Amerikanen stralen het iets meer uit.”
Dat geldt zeker voor Stevens, die vol enthousiasme vertelt over haar loopbaan. De 47-jarige Amerikaanse studeerde landschapsarchitectuur en sportrecreatie aan de universiteit van Florida. “Eén studie voor mijn carrière, eentje als hobby”, lacht Stevens. “Bij die laatste studie leer je ook lesgeven in de sporten die je daar doet, zoals windsurfen.”
De liefde lokte haar in 1982 naar Nederland, waar ze van plan was om meteen de masteropleiding architectuur te gaan doen. “Maar ik kreeg al snel kinderen, dus dat moest even uitgesteld worden.” Want er moest ook gewerkt worden, en wel bij de afdeling Sportzaken van de gemeente Delft. De architectuur bleef echter trekken, en op haar 33ste ging Stevens alsnog fulltime de schoolbanken van de TU Delft in voor de masteropleiding Architectuur. “Ik studeerde af met eervolle vermelding”, vertelt ze niet zonder trots. “Het was een drukke tijd, maar echt wel te doen. Ik denk dat het meer de angst is die mensen ervan weerhoudt aan een voltijdopleiding te beginnen.”

Overstap

Stevens plakte er ook nog de Prakti jkopleiding Architectuur en Stedenbouw aan vast, waarbij ze vier dagen werkte en een dag naar school ging. Het werken deed ze bij Kraaijvanger Urbis. Toen één van de directeuren van dit architectenbureau overstapte naar PriceWaterhouseCoopers, vroeg deze Stevens met hem mee te gaan. Twee jaar lang werkte ze aan de opdrachtgeverszijde van de PwC-kantoren in onder andere Almere, Rotterdam, Den Haag en Zwolle.
Vervolgens maakte ze de overstap naar het Woningbedrijf Rotterdam, waar ze hoofd Techniek werd. “De directeur wilde heel graag vrouwen op hoge posities in zijn bedrijf. Hij erkende de goede managementkwaliteiten van vrouwen en zocht bewust naar geschikte kandidaten in deze groep.”
Als bestuurslid van Bouwnetwerk, het netwerk van hoogopgeleide vrouwen in de bouw, weet Stevens dat directeuren met een dergelijk standpunt een uitzondering zijn in de bouw. “Wij voeden bedrijven dan ook als het ware op met de boodschap dat een gezond bedrijf nu eenmaal ook vrouwen aan de top heeft. Dit komt een bedrijf alleen maar ten goede. Vrouwen gaan van nature uit van een win-win situatie en kunnen heel goed organiseren. Dat zit in hun aard”, zegt Stevens met een knipoog. “In het huishouden moet alles immers ook goed geregeld zijn.” Voor vrouwen zelf ligt er overigens de taak om niet bang te zijn hun mond o pen te doen. “Vroeger durfde ik me tijdens vergaderingen nooit in het gesprek te mengen, bang om iets stoms te zeggen. Totdat het steeds vaker voorkwam dat iemand anders zei wat ik eigenlijk had willen zeggen, en iedereen dat een geweldig idee vond. Dat laat ik me dus niet meer gebeuren.”
Zeven jaar bleef Stevens in Rotterdam. “Het was echt een negen-tot-vijf baan, heel anders dan ik gewend was maar de eindverantwoordelijkheden waren heerlijk. Wel moest ieder dubbeltje twee keer worden omgedraaid. Ook dat kende ik niet.”
Na haar Rotterdamse periode kwam Stevens via een headhunter op haar huidige plek bij Volker Wessels terecht. In deze baan wordt Stevens, zoals ze het zelf omschrijft, ‘betaald om te netwerken’. “Heerlijk”, zegt ze uit de grond van haar hart. “Ik kom overal wel met mensen in gesprek, of ik nu op een fitnessbeurs ben of op een borrel. Mijn taak is om nieuwe projecten te verwerven, met name in het noorden van het land. Ik kan me op dit moment geen leukere baan voorstellen.”

Vastgoed

Blij verrast was Stevens over de ‘prachtige projecten’ die het bedrijf maakt. “Bij het woord vastgoed dacht ik altijd aan saaie kantoorpanden, maar dat is absoluut niet het geval. Daarnaast is de werkcultuur heel anders dan bij corporaties. Daar kon een hele dag opgaan aan vergaderingen, waardoor je minder tijd overhield voor de klant. Een tip voor de corporaties om hier iets aan te doen.
Bij Volker Wessels werken de mensen met hart en ziel aan hun projecten, en dat is mooi om te zien. Ik ben zelf een enthousiast persoon en wil graag passie in mijn werk vinden.” Work hard, play hard, daar zweert Stevens bij. “Ik ben dol op sporten als wakeboarden, snowboarden, kitesurfen en raften. Ieder jaar wil ik iets nieuws leren. Die uitdaging heb ik gewoon nodig.” Die passie is bij Nederlanders jammer genoeg niet altijd zichtbaar, vindt Stevens. “Als mensen mij een project komen laten zien waar ze aan werken, worden ze pas echt enthousiast als ik dat word. Het lijkt of Nederlanders meer aanmoediging nodig hebben om dat enthousiasme te uiten.”

Reageer op dit artikel