nieuws

Wederopbouw Uruzgan begint vorm te krijgen

bouwbreed Premium

Tientallen graafmachines en kranen zijn in Uruzgan bezig met werkzaamheden. Er wordt veel gebouwd in de provincie waar de Nederlandse militairen zijn gestationeerd. Vooral door de Afghanen zelf.

“Kijk”, zegt de Nederlands-Afghaanse kapitein en tolk van het leger enthousiast in het pantservoertuig terwijl hij naar het stoffige woestijnlandschap wijst, “daar worden de materialen gemaakt voor nieuwe wegen en huizen.” Amper 100 meter van de plaats waar de Nederlandse pantsercolonne langsrijdt, ligt inderdaad een enorme groeve waar vrachtwagens, onder het stof, volgeladen worden met steen. Klaar om vervoerd te worden naar de stad waar de materialen worden gebruikt voor de opbouw.
En daar wordt veelvuldig gebruik van gemaakt in Tarin Kowt, de provinciehoofdstad van Uruzgan. Na een rit van een klein kwartier komen de militairen en hun gevolg aan in het stadje waar het een drukte van jewelste is. Dat is niet alleen omdat er een peloton Nederlanders langsrijdt om poolshoogte te nemen. Hoewel dat natuurlijk wel veel bekijks trekt – vooral jonge kinderen zwaaien – valt op dat, meer dan verwacht, er talloze Afghaanse mannen bezig zijn met activiteiten. Of zoals de Nederlandse soldaten zeggen: met de wederopbouw van hun stad. De vrouwen kijken van een afstandje toe hoe de mannen bezig zijn met hun werkzaamheden. Ze werken aan huizen, verkopen prullaria of diesel. “Na jaren van terreur komt er weer leven in deze stad”, zegt de tolk, die zelf vluchtte voor de Taliban. Hij zegt blij te zijn voor zijn volk.
Even later stoppen de vier pantservoertuigen voor het ziekenhuis van Tarin Kowt. Het is een van de grotere wederopbouwprojecten van de stad. Het hospitaal, met ruimte voor zeventig patiënten, wordt opgeknapt met Nederlands geld van de overheid en een Nederlandse ontwikkelingsorganisatie (ngo). Vooral de vrouwenvleugel wordt onder handen genomen. Maar de Afghanen moeten het wel zelf verbouwen. Want zo zien de Nederlanders het het liefst. De verbouwing is ook hoognodig. De enorme scheuren in de muren zijn niet te missen en er staat water in de gangen. Binnen twee jaar moet het project klaar zijn, zegt reservist Arno die kapitein is en het project mede een beetje aanstuurt. “Voor de Afghanen natuurlijk erg belangrijk. De bevolking krijgt een beter ziekenhuis en ze werken er zelf aan mee. Zo ben je duurzaam bezig.”

Cement

Tien meter van het belangrijkste ziekenhuis van Tarin Kowt is een groepje mannen, in lange gewaden en met tulbanden, druk bezig om cement te draaien voor een huis. Een bijzonderheid, omdat het merendeel van de huizen uit leem bestaat. Grappend zegt een soldaat van de patrouille dat de ladder waarop één van de Afghanen staat in Nederland nooit de arbotoets zou doorstaan. Toch kijken de militairen tevreden naar het werk en groeten vriendelijk. “Natuurlijk, het ziet er misschien niet altijd professioneel uit. Maar je mag het niet vergelijken met Nederland. Deze mensen komen van heel erg ver. Ze moeten bij wijze van alles nog leren”, zegt een vrouwelijke korporaal van de Provincial Reconstruction Team (PRT). Of zoals kolonel Vleugels – die deze week het commando in Uruzgan overdroeg – bij zijn afscheid zei: “De wederopbouw gaat stapje voor stapje vooruit. Af en toe doen we een stapje terug. Maar vooral vooruit. Dat is een goede zaak.”
Vervolg op pagina 3.

Reageer op dit artikel