nieuws

Sexy torens

bouwbreed

De helft van alle bouwactiviteit in de wereld heeft op dit moment in China plaats. Steden als Peking en Sjanghai met elk rond de vijftien miljoen inwoners meten zich een compleet nieuw uiterlijk aan. Waar haalt China het talent vandaan om die onmetelijke architectuuropgave te volbrengen? Uit Nederland natuurlijk. Rem Koolhaas, Ben van Berkel, Ashok […]

De helft van alle bouwactiviteit in de wereld heeft op dit moment in China plaats. Steden als Peking en Sjanghai met elk rond de vijftien miljoen inwoners meten zich een compleet nieuw uiterlijk aan. Waar haalt China het talent vandaan om die onmetelijke architectuuropgave te

volbrengen? Uit Nederland natuurlijk. Rem Koolhaas, Ben van Berkel, Ashok Bhalotra en hun compagnons – tal van gerenommeerde Nederlandse architecten hebben er tegenwoordig een

aardige broodwinning aan. Een enkeling woont al een deel van het jaar in China. Sommige websites zijn al gedeeltelijk in Chinese karakters gesteld. Alleen de architecten van het historiserende bouwen, zoals Sjoerd Soeters en Rob Krier, hebben er weinig te zoeken.

Want China wil vooral hypermodern ogen. En dan treft het dat Nederlandse modernistische architecten de naam hebben losse, toegankelijke gebouwen te ontwerpen. Ze creëren geen kille steenklompen, maar een speelse, sexyer versie van de wereld, zo oordeelt de internationale architectuurkritiek.

De schaal waarop China bouwt, is in ons kleine landje volslagen ondenkbaar. Dat verklaart de gretigheid van Nederlandse architecten. “Ik heb nog nooit zoiets groots gebouwd”, zegt Rem Koolhaas over zijn ontwerp voor een nieuw televisiegebouw in Peking.

Zijn bureau OMA bouwt ook een boekwinkel in Peking met een vloeroppervlakte van maar liefst 100.000 vierkante meter. Grandeur, dat is het handelsmerk van de architectuur van Koolhaas. Dan zit je in China wel goed, de schaal is ernaar.

Waarom hebben de Chinezen genoeg van hun eigen pagodedaken? Ze willen gebouwen met een Europese uitstraling om zo de suggestie van Europese kwaliteit te vestigen. China is �s werelds grootste producent van nep-merkkleding, maar wil qua façades blijkbaar dolgraag een ander beeld neerzetten. Een Nederlands bureau bracht in de betonnen gevel van een gemeenschapscentrum in Peking zelfs enorme reliëfs van margrieten en tulpen aan. Zo dragen gebouwen wel heel letterlijk een Nederlands stempel. Tijdens bezoeken aan Nederland waren de Chinezen zo onder de indruk van de herontwikkeling van oude havengebieden in Rotterdam en Amsterdam, dat ze een prijsvraag voor ontwikkeling van een nieuwe stad op oude haventerreinen bij Sjanghai het motto meegaven: �Gaoqiao Town, een moderne stad met een Hollands karakter�.

Niet verwonderlijk dat een Nederlands bureau won: KuiperCompagnons.

Volgens de Rotterdamse architect Kees Christiaanse, ook van de partij in Sjanghai, heeft bouwen in een land als China grote voordelen boven opereren in de Europese Unie. Daar lopen architecten op tegen een woud van regels en een taaie bureaucratie. De nieuwe dienstenrichtlijn gaat misschien soelaas bieden, maar voorlopig gaat het meedingen naar buitenlandse opdrachten met veel moeilijkheden gepaard.

Ook de kosten voor uitvoerend werk liggen in China veel lager. Sommige Nederlandse bureaus laten standaard al hun maquettes in China vervaardigen, want dat kost maar een vijfde van de prijs in Nederland.

China lijdt niet onder al te strenge stedenbouwkundige regeldrift, waardoor architecten er dingen kunnen ontwerpen en uitvoeren die elders in de wereld onmogelijk zijn. Shanghai heeft de ambitie om in de 21ste eeuw de hoofdstad van de wereld te worden, zoals Parijs dat was in de 19de eeuw, en New York de mooiste stad van de 20ste eeuw was. De tijd zal leren of dat lukt. Maar Nederland staat in elk geval niet buitenspel.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels