nieuws

Onschuld

bouwbreed

Een oerbos in Zuid-Holland. Al sinds 1988 liggen de plannen op tafel, maar het Bentwoud ten oosten van Zoetermeer vordert moeizaam. Onlangs keurde de Raad van State het streekplan af, waardoor de inrichting van het bos weer een jaar vertraging oploopt. Er is nu 100 hectare beplant van de geplande 1300. Het kán een behoorlijk […]

Een oerbos in Zuid-Holland. Al sinds 1988 liggen de plannen op tafel, maar het Bentwoud ten oosten van Zoetermeer vordert moeizaam. Onlangs keurde de Raad van State het streekplan af, waardoor de inrichting van het bos weer een jaar vertraging oploopt. Er is nu 100 hectare beplant van de geplande 1300.

Het kán een behoorlijk bosareaal worden, zeker omdat er verbindingszones aan gekoppeld gaan worden, waardoor het totale bosgebied op zo�n tweeduizend hectare komt. Eindelijk echt groen voor de vele bewoners van Vinex-wijken waar Zuid-Holland mee volloopt. Want in Zuid-Holland gaat het helemaal mis op planologisch gebied, vindt de gerenommeerde architect Adriaan Geuze, directeur van het architectenbureau West8. Hij was curator van de zojuist gehouden Architectuur Biënnale Rotterdam, die in het teken stond van de stijgende zeespiegel. De Zondvloed heette de tentoonstelling onheilspellend. Geuze heeft spannende ideeën genoeg: creëer in Zuid-Holland een brede duinenrij die de zee tegenhoudt. Grootschalig zand opspuiten zodat een soort Terschelling ontstaat, waar het fantastisch wonen is. Precies aan zulk soort spanning ontbreekt het bij

de huidige inrichting van Zuid-Holland, zegt Geuze in een recent interview met Eigen Huis Magazine. Het huidige Rotterdam, Den Haag en Gouda noemt hij �een groot kankergezwel� en een deel van de Randstad is onleefbaar geworden. �De woonwijken die daar lukraak uit de

klei worden opgetrokken, zullen hooguit één generatie meegaan. Ze voldoen in een behoefte van hypotheekverkrijgers, maar zullen de tand des tijds niet doorstaan. Er zit geen eeuwigheidswaarde in het ontwerp.�Geuze vindt dat een nieuwe woonwijk een duidelijk verlengstuk van de stad moet zijn, geen wormvormig aanhangsel. �Suburbia, de buitenwijk, is vaak een wereld op zich, een slaapstad zonder eigen karakter met straat aan straat betonbouw zonder aansluiting met de stad. In deze �vredige� wijken worden anonimiteit en onschuld gecultiveerd. Men leeft er met een vals zelfbeeld, op een plaats waar het leed achter de coniferen blijft…althans, dat is de illusie. In een omgeving zonder eigenschappen en zonder gezicht is het lastig te beseffen waar je bent en zelfs wie je bent. Je kunt je nauwelijks verhouden tot de buitenwereld en uiteindelijk ook niet tot je medeburgers, je directe buren. Een filosoof heeft eens gezegd dat je in Suburbia met één been in het leven staat en met één been in de dood.� Jip-en-Janneke-architectuur, noemt Geuze de Vinex-wijken. Maar het Bentwoud dan, is dat geen illusie van maakbaarheid? Heeft dit eeuwigheidswaarde? Aan het Bentwoud wordt alweer geknabbeld: aan de westzijde komt een golfterrein en de agrariërs in het gebied, die zich jarenlang met hand en tand hebben verzet, mikken nu op kassen op de geplande boskavels. Maar toch – het Groene Hart bleek als poldergebied niet bestand tegen de druk van de bebouwing.

In de stad echter wordt gevochten voor elke boom waarvoor een kapvergunning is aangevraagd. Bomen hebben, bijna, het eeuwige leven. Onze behoefte aan �onschuld� kunnen we beter cultiveren in bossen, de enige echte remedie tegen de diarree van verstedelijking.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels