nieuws

Stenengooier

bouwbreed

De Witte School. Zo heette in mijn jeugd de oude MULO waarvan, naarmate de leegstand van het gebouw vorderde, steeds meer ruiten sneuvelden. Door toedoen van baldadige jeugd. Ikzelf nam één van de toiletraam- pjes voor mijn rekening. Dat kan ik hier en nu wel verklaren. Ik voel nog de aanvankelijke spanning en latere spijt. […]

De Witte School. Zo heette in mijn jeugd de oude MULO waarvan, naarmate de leegstand van het gebouw vorderde, steeds meer ruiten sneuvelden. Door toedoen van baldadige jeugd. Ikzelf nam één van de toiletraam-

pjes voor mijn rekening. Dat kan ik hier en nu wel verklaren.

Ik voel nog de aanvankelijke spanning en latere spijt. Stenen gooien deed ik wel vaker. Niet zo zeer naar gebouwen als wel in vijvers en sloten. Geen mooier geluid dan de doffe plons van een baksteen. Geen fraaier gezicht dan een ketsende kiezel. Kon dat kwaad? De overlast bleef in mijn geval beperkt tot dat ene wc-ruitje. Bij de jeugd van tegenwoordig ligt dat kennelijk anders. Een populair tijdverdrijf bij bepaalde jongens (en meisjes?) is om vanaf bruggen niet alleen steentjes, maar complete stoeptegels, minicontainers, verkeersborden, hekken, noem maar op, naar bij voorkeur rijdende auto�s te gooien. Met alle risico�s van dien. Met dodelijke afloop zelfs.

De politiek weer eens in rep en roer. Wat bleek? In de afgelopen tien jaren zijn 43 meldingen geturfd waarbij voorwerpen vanaf viaducten op rijkswegen waren gegooid. De daders zijn fun zoekende jongeren tot 13 jaar.

Nederland telt alleen al over rijkswegen duizend bruggen. Driehonderd zijn risicovol en worden aangepakt. Los materiaal wordt opgeruimd, asfalt in plaats van klinkerbestrating en putdeksels worden vast gelast. Meer maatregelen volgen. Nog vóór de zomer, aldus minister Peijs van Verkeer. Zij denkt aan netten op viaducten en bruggen, �slimme� camera�s, (extra) verlichting, elk viaduct een eigen, uniek nummer etcetera.

De spoorwegen hebben evenzeer te maken met dergelijke overlast. Om nog maar niet te spreken van de vaarwegen. Het scheepvaartverkeer had alleen al in 2003 te maken met 150 incidenten. Nu zijn de risico�s op kanalen en rivieren vergeleken bij die op autowegen en spoorwegen op het eerste gezicht minder groot. De snelheid van schepen is immers lager dan die van auto�s en treinen. En objecten blijven op water moeilijk liggen. Maar toch. Een stoeptegel door het raam van zijn stuurhut is voor een schipper even hard schrikken als een baksteen door de voorruit van een automobilist of machinist. Stenen gooien op water is bovendien potentieel gevaarlijker. Ik zie het al gebeuren: groot alarm over een vastgelopen binnenvaarttanker. Oorzaak: een groggy stuurman, niet door drank, maar als gevolg van het projectiel van een of andere malloot.

Minister Peijs is zich van de gevaren bewust. Zij neemt maatregelen. Althans voor zover die in háár macht liggen. Maar is er niet meer nodig? Vergroting van de pakkans bijvoorbeeld. Als het even kan gevolgd door veroordelingen. Vonnissen in de vorm van werkstraffen. Zoals stenen sjouwen in de bouw. Of stenen bikken in de monumentenzorg.

Stratenmakers weten vermoedelijk ook wel raad met kei-keilers.

Het fenomeen stenengooien zal daarmee niet verdwijnen. Net zo min als andere vormen van jeugdige overlast. Maar reguleren met een beetje voorlichting lukt misschien wel. Neem de speciale muren voor graffitispuiters. Of de aparte terreinen voor streetcarracers. Dus: wijs stenengooiers op het verrassende effect van hun objecten op water en gun ze hun eigen al dan niet nachtelijke waterfeesten en -partijen. Zolang ze die vroegere zandputten, oude rivierarmen, ongebruikte havens of verlaten stadsgrachten zelf maar weer uitdiepen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels