nieuws

Zorgboulevard

bouwbreed

In toenemende mate verschijnen allerlei studies, onderzoeken en publicaties over zorgboulevards, woonzorgzones, en andere combinaties van wonen en zorg. De keuze op zich klinkt logisch gezien de afbouw van de verzorgingsstaat in Nederland aan de ene kant en de toenemende vergrijzing aan de andere kant. Echter, we willen ouderen zo lang mogelijk thuis laten wonen […]

In toenemende mate verschijnen allerlei studies, onderzoeken en publicaties over zorgboulevards, woonzorgzones, en andere combinaties van wonen en zorg.

De keuze op zich klinkt logisch gezien de afbouw van de verzorgingsstaat in Nederland aan de

ene kant en de toenemende vergrijzing aan de andere kant.

Echter, we willen ouderen zo lang mogelijk thuis laten wonen en de ouderen van tegenwoordig hoeven niet allemaal een gesubsidieerde plek in een verzorgingstehuis, maar la-

ten een mooie koopwoning achter, vrij van hypotheek, en kunnen dus doen wat ze willen. En dat gebeurt. Ik vind de keuze om binnen gemeenten complexen of zones te ontwikkelen waar ouderen kunnen wonen en zorg ontvangen dan ook te bediscussiëren.

Op de eerste plaats is de oudere van nu niet meer de oudere van toen. Een 55-plusser begint in Nederland al onder het eerste �ouderenregime� te vallen; er zijn regelingen voor hem of haar. Zo heeft men vanaf die leeftijd veelal recht een woning met zorg te kopen of huren. Als je in je eigen omgeving kijkt naar deze mensen, dan willen die nog helemaal niets te maken hebben met zorg. Ja, in sommige gevallen hebben ze zelfs nog de eigen zorg voor schoolgaande kinderen. Die mensen staan nog volop in het leven. Deze groep is echter wel vermogend en daarom in toenemende mate op zoek naar gemak en comfort. De lift in een appartementencomplex moet dus niet in een brochure afgeprijsd worden als één waar een brancard of erger in kan, maar waar je met gemak twee winkelwagentjes van Albert Heijn in kwijt kunt.

Tweede punt is het negeren van een ander probleem dat we in Nederland hebben. Er is te weinig doorstroming op de woningmarkt. Het toevoegen van doelgroepspecifieke woningen aan de woningvoorraad in Nederland helpt daar niet bij. Ook niet wanneer dit zogenaamde levensloopbestendige woningen zijn, want daar wil je de mensen juist voor langere tijd in vast houden.

Tenslotte is het niet gewenst ouderen bij elkaar soort gemeenschappen te laten vormen. Oud bij oud maakt nog ouder. Ouderen en jongeren moeten door elkaar heen de huidige samenleving vormen. Jong leert van oud zaken als waarden en normen, oud leert van jong om jong te blijven. Het is voor geen enkele gemeente goed om grote groepen ouderen een aparte plek te bieden. Laat de mensen oud worden op de plek waar ze dit het liefste doen.

Ik geloof veel meer in het marktprincipe. Zorg dat de mensen krijgen wat ze vragen en laat ze daarvoor indien mogelijk betalen. Er is vraag naar gemaksvoorzieningen en daar moet het bedrijfsleven op inspelen. Bedrijven moeten in dit gat in de markt springen. Het aloude Tafeltje Dekje maar dan in een nieuw jasje en met een veel uitgebreide aanbod. Daarbij komt nog dat domotica in toenemende mate onze huizen binnen gaat dringen. De klokthermostaat en de afstandsbediening voor de gordijnen is nog maar het prille begin. En de belangrijkste eigenschap van deze domotica is dat ieder individu zelf bepaalt in hoeverre hij daar gebruik van maakt. Voor jong maar zeker ook voor oud bruikbaar. Zo wordt iedere woning een gemakswoning en hebben we geen zorgboulevards nodig.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels