nieuws

Op zoek naar waarheid in vreemde soap

bouwbreed

den haag – PvdA-Kamerlid Adri Duivesteijn zal de laatste zijn die op de bres springt voor een willekeurige projectontwikkelaar. Hij wil het zelf graag nog maar eens gezegd hebben. Toch staat het Kamerlid nu zij aan zij met projectontwikkelaar Poot in wat de Chipshol-affaire is gaan heten. “Het is een soap. Eigenlijk gaat het helemaal nergens over. Maar juist dat maakt het allemaal zo vreemd.”

Dinsdag zal Duivesteijn in de Tweede Kamer de andere fracties ervan proberen te overtuigen dat de zaak-Chipshol nauwkeurig onderzoek verdient. Het dossier roept volgens hem van a tot z vragen op over de integriteit van de overheid en haar diensten en valt wat hem betreft nog het beste te typeren als �Kafka�, met werkelijkheden achter werkelijkheden�. “Er wordt geen openheid van zaken gegeven. Dit is niet de transparante overheid die we willen.”

Waar gaat het nou allemaal over? Op een foto van Schiphol en directe omgeving heeft Duivesteijn een klein hokje zwartgestift: 32 hectare grond, een lapje grond dat in het niet valt bij de 2787 hectare van grote buur Schiphol.

En dat roept bij het Kamerlid meteen de eerste vraag op: Waarom een �minutieus geplande actie� in werking zetten om een ontwikkelaar van zo�n klein stukje grond te dwarsbomen? “Het is feitelijk een eenvoudig conflict wat je zakelijk had kunnen oplossen. Schiphol had kunnen zeggen: we willen niet dat je erop bouwt en een stuk grond kunnen aanbieden om te ruilen. Maar het hele rationele element ontbreekt in dit conflict. Het lijkt een vete te zijn.”

Duivesteijn heeft zelf een dossier samengesteld met een overzicht van de onderzoeken, procedures, opmerkelijke briefwisselingen en het verslag van een besloten raadsvergadering van de gemeente Haarlemmermeer. Die was in de herfst van 2002 door Schultz gevraagd met spoed een zogeheten voorbereidingsbesluit te nemen om een stokje voor de bouwplannen van Poot te steken. Want, zo was de redenatie, door de hoge gebouwen die Chipshol wilde bouwen zou de radar zo verstoord raken dat de veiligheid in het geding was.

Nadat de actie mislukte – Poot kreeg er na een anonieme tip nog net op tijd lucht van – trok het Rijk het veelbesproken bouwverbod uit de la om de plannen tegen te houden.

De belangrijkste vraag in het dossier – waarom? – komt in de feitenreconstructie van Duivesteijn ook direct bovendrijven. “Was men werkelijk overtuigd dat de veiligheid van de luchthaven bedreigd werd, is er sprake van een handige speculant die uit is op schadevergoeding of hebben wij te maken met handelingen van een monopolist die geen concurrent duldt in zijn omgeving”, vraagt het Kamerlid zich af.

Het is duidelijk in welke richting de gedachten van Duivesteijn gaan: Schiphol Real Estate duldde Poot niet en heeft met hulp van de luchthaven en de overheid alles in het werk gesteld om de projectontwikkelaar dwars te zitten.

De eerste aanwijzing voor die theorie vindt Duivesteijn terug in de jaren negentig als niet Schiphol zelf maar de vastgoedpoot van de luchthaven als eerste aan de bel trekt over de bouwplannen van Poot. Vreemd, vindt het Kamerlid, dat waar het gebruik van de luchthaven in het geding is, het de vastgoeddochter is die in het geweer komt.

Volgens de theorie zou staatssecretaris Schultz zich hebben laten meeslepen in het conflict tussen Schiphol en de projectontwikkelaar. Schultz zelf stelt zich tot op de dag vandaag op het standpunt dat zij ervoor verantwoordelijk is dat de banen van Schiphol onbelemmerd kunnen worden gebruikt en dat de plannen van Chipshol dat in gevaar brachten. Allemaal prima vindt het Kamerlid. Maar is dat ook zo? Duivensteijn: “Waar is dat nuchtere, zakelijke, goed onderbouwde rapport dat uiteindelijk de grondslag was voor een juridisch verstrekkend besluit: een bouwverbod? Ik heb het vermoeden dat het niet bestaat.”

De antwoorden die de staatssecretaris tot dusverre heeft gegeven op zijn reeks van Kamervragen over de kwestie stellen hem allerminst gerust. Sterker nog: ze voeden alleen zijn vermoeden dat er iets anders aan de hand is. Schultz poogt met �juridisch gewogen antwoorden� het zicht op de werkelijkheid te verhullen, stelt het Kamerlid.

Een treffend voorbeeld vindt hij dat Schultz richting de Kamer met geen woord rept over het geschil dat zij inmiddels ook met Schiphol zelf over de kwestie heeft.

De rechter heeft bepaald dat Poot recht heeft op een schadevergoeding vanwege het bouwverbod. De hoogte is nog niet vastgesteld.

Schultz vindt dat de luchthaven moet betalen; Schiphol legt de claim op het bordje van het Rijk omdat die het initiatief heeft genomen voor het bouwverbod.

Duijvestein heeft in zijn dossier de dagvaarding die de luchthaven heeft klaarliggen om de staatssecretaris voor de rechter te gaan slepen. Maar ook hierover geen woord van de staatssecretaris richting de Tweede-Kamer. “Onbegrijpelijk. Ik zou het niet prettig vinden als een belangrijk deel van je portefeuille jou dagvaart.”

�Eigenlijk gaat het nergens over, juist dat maakt het allemaal zo vreemd�

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels