nieuws

Staken

bouwbreed Premium

De politie heeft gestaakt, ik heb er niks van gemerkt en het heeft niets uitgehaald. Het openbaar vervoer staakt regelmatig, daar merk ik wel wat van, maar het haalt ook niets uit. Gemeentereiniging staakt, ook daar merk ik wat van, maar helpen doet het niet. Staken is niet meer van deze tijd. Het is een […]

De politie heeft gestaakt, ik heb er niks van gemerkt en het heeft niets uitgehaald. Het openbaar vervoer staakt regelmatig, daar merk ik wel wat van, maar het haalt ook niets uit. Gemeentereiniging staakt, ook daar merk ik wat van, maar helpen doet het niet.

Staken is niet meer van deze tijd. Het is een middel waar bonden naar grijpen omdat men er aan tafel niet meer uitkomt met de werkgevers. Sterker; men dreigt aan tafel al met stakingen en omdat werkgevers weten dat Nederland al lang niet meer onder de indruk is van stakingen, vindt men dat best. Staken is gewoon geen goed instrument meer om je gelijk te halen. Staken past niet in een geïndividualiseerde maatschappij en levert zeker geen krediet meer op.

Communicatief gezien is een staking best interessant. Het is namelijk niets anders dan het verkrijgen van draagvlak voor het standpunt van een partij. In die zin zelfs te vergelijken met politiek. Alleen wil men het draagvlak tot stand brengen langs de weg van chantage (als jij niet doet wat wij willen, leggen we de boel plat) en benadeling van het publiek. Slaagde men er vroeger nog wel eens in die benadeling af te wentelen op de werkgever, dat

wordt steeds lastiger.

Eigenlijk wordt het debat over bijvoorbeeld arbeidsvoorwaarden van de onderhandelingstafel verplaatst naar protestmanifestaties en televisie-interviews. En ineens is alles geoorloofd. Kijk maar naar de stakingen van de politiemensen.

Volgens de politievakbonden gingen de dienders er wel 10-20 procent op achteruit. Als dat zo is zou ik niet alleen staken,maar een andere baan zoeken. Aan de andere kant horen we minister Remkes stellen dat “Deze minister zoveel korting op de arbeidsvoorwaarden niet voor zijn rekening zou kunnen nemen”. De vakbonden stonden gewoon te liegen, volgens Remkes. Ook daar zit wel wat in. En wat zie je dus gebeuren: partijen verzamelen die argumenten die hun het beste uitkomen en roepen deze heel hard naar buiten toe. Tip voor de werkgevers: wacht niet tot je iets gevraagd wordt bij een staking, maar maak vanaf het eerste moment helder wat er aan de hand is en welk standpunt je inneemt. Onderbouw dat, liefst onafhankelijk opgesteld en je maakt het de vakbonden erg moeilijk.

Het verzamelen van argumenten teneinde een debat naar je toe te trekken of bij meer of betere argumenten van de tegenpartij het debat verliezen, is puur communicatie. Eigenlijk zelfs de basis van public relations: zorg dat je de feiten en omstandigheden kent en verpak deze met je standpunt in een boodschap.

Ik vind staken fout omdat het een eenzijdige druk legt op de communicatie tussen partijen. Daarbij is het aan de werknemers voorbehouden dit machtsmiddel in te zetten. Als een werkgever besluit een maand lang geen salarissen te betalen, heeft hij direct een groot probleem, stakers kunnen ongestoord hun gang gaan, met de vakbonden als een soort Greenpeace van de arbeidsvoorwaarden op de barricade.

Het winnen van draagvlak is voor veel communicatieopgaven de belangrijkste doelstelling. Gelukkig worden dagelijks zeer veel communicatiestrategieën ontwikkeld waar het woord staken niet in voorkomt. Die luxe, of misschien wel eenvoud van benadering, is weggelegd voor de vakbonden.

Reageer op dit artikel