nieuws

Hydrocrisie

bouwbreed Premium

Hoe kan het toch dat het onderwerp water niet leeft? Dat veel mensen nog steeds gniffelen om een prins die zich bezighoudt met watermanagement? Dat we waarschuwingen voor de dreiging van het water toch een beetje hysterisch vinden? Verbaasde vragen in De Volkskrant na een redactioneel bezoek aan de Architectuur Biënnale in Rotterdam rond het […]

Hoe kan het toch dat het onderwerp water niet leeft? Dat veel mensen nog steeds gniffelen om een prins die zich bezighoudt met watermanagement? Dat we waarschuwingen voor de dreiging van het water toch een beetje hysterisch vinden? Verbaasde vragen in De Volkskrant na een

redactioneel bezoek aan de Architectuur Biënnale in Rotterdam rond het thema water. Zelf ervoer de betrokken verslaggeefster de vele Biënnale-exposities, conferenties en boeken als een ware wake up call – het evenement drukt je met de neus op het water – maar antwoorden op de door haarzelf opgeworpen kwesties bleven in het afgedrukte relaas helaas uit. Iets dergelijks zag je gebeuren tijdens een Biënnalebijeenkomst van projectontwikkelaarclub Neprom. Ook hier veel vragen, weinig oplossingen.

Voorzitter Dietmar Werner herhaalde wat zo velen eerder opmerkten: er lijkt een ramp nodig voordat de burger onderkent dat water een groot probleem is. VVD-Kamerlid en binnenkort dijkgraaf Jan Geluk viel hem bij: �het gevoel voor urgentie ontbreekt te veel in de waterproblematiek�. Zo gaat het al jaren in de watersector. De roep om publieksbetrokkenheid is groot. Menig Nederland-leeft-met-water-poging is ondernomen om de burger er met de haren bij te slepen. Maar de burger geeft niet thuis. Waarom niet? Een raadsel. Wisten we het maar, is meestal de reactie. Om vervolgens, de handen ten hemel, te berusten. Waar hebben we dat meer gezien? De vergelijking met de Europese Unie en de Europese Grondwet dringt zich op. Waar het Euromanagement wordt verweten veel te ver voor de troepen uit te hebben gelopen dan wel te hebben nagelaten de burger stapsgewijs aan de hand mee te nemen, speelt iets soortgelijks in de Nederlandse waterwereld. Slechts een handvol bestuurders en politici, enige honderden mensen wellicht, maken om te beginnen in de watersector feitelijk de dienst uit. Deze hydrocratie ziet en spreekt elkaar, formeel en informeel, met grote regelmaat op tal van vergaderingen. Bijeenkomsten waar de burger geen weet van heeft, in elk geval steevast het nakijken heeft.

De generale waterboodschap heeft intussen veel weg van de follow me ja-campagne rond de Europese grondwet: �volg ons, bestuurders, nu maar want anders dreigt groot onheil. Klimaatsverandering, zeespiegelstijging, heviger neerslag, meer rivierwater, bodemdaling met als gevolg: overstromingen, wateroverlast, maar ook droogte. We nemen aan dat u tegen wat extra kosten geen bezwaar heeft!�Daar komt (zie Europa) bij dat pers en politiek hun werk niet naar behoren doen. Media kun je dat minder kwalijk nemen. Die zijn nu eenmaal volgend of wachten op rampen of hypes. De politiek is een ander verhaal. Klagen over publiek desinteresse heeft daar geen enkele zin, is zelfs schijnheilig, een vorm van hydrocrisie als het om water gaat. De politiek heeft namelijk als geen ander én de kennis, én de agenda, én de mogelijkheden om mensen (water)bewuster te maken. Maar dat moet je wel willen én doen.

Als water zo belangrijk is en veel extra geld kost (tientallen miljarden euro�s extra), waarom het thema dan niet indringend op de politieke agenda geplaatst? Vooraanstaand opgenomen in partijprogramma�s? Waarom, zeker in verkiezingstijd, geen scherpe, openbare debatten over het water, de sector en welke kant het op moet? Er zijn mindere kwesties waarom de politiek zich aldus druk maakt.

Jelle Leenes

Jelle.Leenes@freeler.nl

Reageer op dit artikel