nieuws

Geen deregulering maar juist innovatieprikkelende regels

bouwbreed Premium

Niemand kan ontkennen dat de Nederlandse bouw met een fors probleem kampt. Starters met een gemiddeld inkomen hebben maximaal 140.000 euro te besteden. Dat is dan nog inclusief grond ook en daar kun je geen kasteel voor realiseren. De vraag naar huurwoningen neemt dus weer toe. Minister Dekker (VROM) wil meer woningen bouwen, maar voor wie worden die dan gebouwd? Prominente net opgeleverde appartementscomplexen staan voor de helft leeg.Te duur, is de nog nauwelijks getrokken conclusie of de deregulering hangt al weer boven de markt. Gaan we dan weer kwaliteit inleveren envoor de sloop bouwen? Het kan volgens JosLichtenberg toch niet waar zijn dat we zosymptomatisch te werk gaan.

De echte oorzaak van het huidige spanningsveld is tweeledig namelijk de grondschaarste en het ontbreken van fundamentele innovatie in de bouw. Laten we dan daar beginnen.

Met betrekking tot de de grondschaarste is het opmerkelijk dat we blijven volhouden dat Nederland vol is. Ons land is voor minder dan 14 procent bebouwd. Uit de lucht bezien is Nederland namelijk gewoon groen. Als we goed gedoseerd een half procent zouden bijbouwen is de schaarste opgeheven. Zo makkelijk is dat.

De grondschaarste en hoge prijzen zijn voer voor de politiek. Innovatie-initiatief ligt echter primair bij de bouw zelf. Gerichte innovatie zou een woning aanmerkelijk goedkoper kunnen maken en ook nog met een hogere kwaliteit. Maar er geschiedt bedroevend weinig, om precies te zijn 0,3 procent van de omzet wordt in innovatie geïnvesteerd. Let wel: dit is 10 keer minder dan in andere sectoren. En ondertussen dreigt de bouw opnieuw door de overheid opgezadeld te worden met een deregulering. Terwijl daarin juist een van de oorzaken voor de innovatieluiheid schuilt.

De bouwwereld is inmiddels zo gewend geraakt aan het gegeven dat de overheid wel weer ten gunste ingrijpt, dat er meer wordt ingezet op de lobby, dan op de inhoud en de innovatie.

De conclusie is naar mijn idee simpel: Geen verslapping van de regelgeving, maar juist nieuwe prikkels die ook de maatschappij een dienst bewijzen. Wetende dat de bouw 35 procent van alle afval genereert en 25 procent van het wegtransport, dat de productie van bouwmaterialen dicht bij de 10 procent van ons nationale energieverbruik komt en dat de CO2 emissie in dezelfde orde ligt, liggen er toch uitdagingen genoeg. De bedrijven pakken dat niet vrijwillig op. Als relatief kleine schakel kun je ook geen trekker voor het totaal zijn. Ik denk dat de overheid daarom zou moeten ingrijpen. Met andere woorden: Geen deregulering maar juist nieuwe innovatieprikkelende regels. De ontregeling als middel om de bouw te �resetten�.

Vloeroppervlak

Een voor de hand liggend voorbeeld van zo�n prikkel zou zijn dat gebouwen maximaal 600 kg/m2 vloeroppervlak mogen wegen (nu meestal in de orde van 1200 kg/m2). Uit ifd-voorbeeldprojecten (industrieel, flexibel en demontabel bouwen) blijkt dezelfde of zelfs een betere kwaliteit ook met de helft van het gewicht prima haalbaar. En minder materiaal betekent minder delfstoffen, minder productie-energie, minder CO2 emissie, minder transport en ook minder afval. Reductie van het gewicht lijkt dus een inkopper. 0,10 euro belasting per kg boven de 600 kg per m2 vloeroppervlak leidt tot of het gewenste effect of levert forse belastingopbrengst op (bij de huidige bouwwijze geschat op één miljard euro). Dat zou dan weer een zinvolle financiering voor kennisontwikkeling Research & Development (R&D) en onderwijs kunnen zijn en daarmee wordt de R&D inspanning in de bouw gelijk verveelvoudigd. Kortom, zetten we de schouders er zelf onder of blijven we passief afwachten tot de overheid vroeg of laat ingrijpt?

Reductie van het gewicht lijkt een inkopper

Reageer op dit artikel