nieuws

Tsunami

bouwbreed Premium

De kans dat een tsunami over onze Nederlandse dijken en duinen dendert, is verwaarloosbaar klein. De Atlantische Oceaan is vergeleken met de Stille en Indische Oceaan immers een toonbeeld van rust. En de Noordzee is zo ondiep dat een vloedgolf tamelijk snel energie verliest. Hebt u ze gelezen? Artikelen van deze strekking in de Nederlandse […]

De kans dat een tsunami over onze Nederlandse dijken en duinen dendert, is verwaarloosbaar klein. De Atlantische Oceaan is vergeleken met de Stille en Indische Oceaan immers een toonbeeld van rust. En de Noordzee is zo ondiep dat een vloedgolf tamelijk snel energie verliest.

Hebt u ze gelezen? Artikelen van deze strekking in de Nederlandse kranten? Ze misstonden niet. Want bij het terechte informatiegeschut over de rampzalige gevolgen van de zeebeving op tweede kerstdag in Zuidoost Azië hoort toch ook de

journalistiek gebruikelijke vraag of zo�n ramp hier ten lande even goed mogelijk is. Het antwoord van de deskundigen, �Holland Killerwave-vrij�, zou mij gerust moeten stellen. Toch doet het dat, cynicus die ik ben, niet. Althans: ten dele niet. Want het gaat voorbij aan een andere vraag. De vraag namelijk of daarmee de kous af is.

Ik vrees het gebruikelijke reactiescenario bij rampen. Ook de gevolgen van deze zeebeving zullen nog wekenlang, misschien wel maandenlang de media beroeren. En ons welgemeende medeleven kent voorlopig geen grenzen: we tasten – nationaal en internationaal – diep in de buidel. Maar na verloop van tijd ebt alle aandacht weg en keert ook deze Armageddon terug als hooguit het zoveelste item in een volgend jaaroverzicht. En dat is nu precies de verkeerde reactie. Want zij isoleert de tsunami op tweede kerstdag als een op zichzelf staande gebeurtenis. Wat niet zo is.

De gevolgen van tsunami�s zijn het grootst aan de kusten van onderontwikkelde landen. Dat weten we intussen allemaal. Met name in arme staten met vele honderden kilometers laag tot zeer laag gelegen (moeras)gebied langs de zee. Kusten ook met een grote bevolkingsdichtheid: tientallen zo niet honderden miljoenen mensen. Slecht behuisd vaak. Kusten veelal zonder noemenswaardige bescherming tegen de stijgende zee. De cyclus is bekend. De extra snelle opwarming van de aarde door menselijk toedoen leidt wereldwijd tot een verhoging van de zeespiegel. Die stijging bedroeg vorige eeuw 10 tot 20 centimeter. Daar komen deze eeuw mogelijk tientallen centimeters bij. Nederland nog het minst, maar kustgebieden en eilanden elders ter wereld – Bangla Desh, de Maladiven, ja zelfs Florida – lopen regelrecht gevaar. Populaire badplaatsen, in Thailand of waar ook, kunnen hun deuren wel sluiten.

Armoede en rampen gaan hand in hand. Dat geldt zeker bij de gevolgen van de stijging van het zeewater. Deskundigen, de Verenigde Naties, wie niet eigenlijk, waarschuwen: ernstige overstromingen en zware stormen richten in de toekomst in onderontwikkelde kuststroken waarschijnlijk nog meer schade en ellende aan dan ze nu al doen.

Sinds Kerstmis weten we dat we tsunami�s aan dat rijtje extra bedreigende gevaren kunnen toevoegen. Hulp aan de miljoenen slachtoffers van de laatste eindejaars-tsunami is één. Maar laten we onze inspanningen evenzeer, en vooral ook langdurig, richten op dringend noodzakelijke maatregelen – waarschuwingssystemen, stormvloedkeringen, infrastructuur, steviger huizen – die de gevolgen van klimaatveranderingen voor de kustzones in de Derde Wereld minstens beperken. Voor zulke uitdagingen kan geen zee te hoog gaan.

Reageer op dit artikel