nieuws

Snelle aanleg provinciale weg in Zuid-Holland is utopie

bouwbreed Premium

den haag – Versnippering van verantwoordelijkheden, veeleisende gemeenten en eindeloos overleg met belanghebbenden. Het zijn slechts een paar redenen voor stagnatie van infrastructuur in Zuid-Holland, ontdekte een speciaal ingestelde onderzoekscommissie. Meer macht en regie bij de provincie, minder gesprekspartners en kortere procedures zijn de mogelijke aanbevelingen die de commissie zal rapporteren.

AANHEF_SUB:analyse

“Het is soms een wonder dat er nog een nieuwe weg komt”, concludeerde oud-gedeputeerde M. Norder op de voorlopig laatste zittingsdag van de provinciale onderzoekscommissie Stagnatie Infrastructurele Projecten. “De provincie zit gegijzeld in een systeem en kan zaken niet afdwingen. Zij is een gehandicapte regisseur.”

Norder is niet de enige met stevige kritiek op het besluitvormingsproces bij provinciale infrastructuur. Twee weken lang hoorde de commissie een elftal (voormalig) betrokkenen bij de realisatie van provinciale wegen en openbaar vervoer.

Allen erkenden dat het wel erg ingewikkeld is om te komen tot de daadwerkelijke aanleg van een provinciale weg. Bovenal omdat in de regel meerdere partijen meebetalen en zodoende meebepalen. Soms het Rijk, in Zuid-Holland vaak de stadsgewesten Rotterdam en Haaglanden en altijd de provincie zelf.

Besluitvorming rond provinciale infrastructuur gaat echter niet alleen over geld. Provinciale infrastructuur gaat dikwijls over gemeentelijke grond. Over de bestemming van die grond beslist de gemeente door het vaststellen van een bestemmingsplan. Ook de gemeenten worden dus aan tafel uitgenodigd. “Al gaat het over een provinciale weg, de gemeente bepaalt waar hij komt”, aldus een oud-projectleider.

Vervolgens begint een “spel van loven en bieden”, aldus een gehoorde. Gemeenten beseffen dat ze tot ver in het proces macht hebben. Dus vragen ze om fietstunnels, rotondes en andere aanpassingen.

Afwijzing van wensen van gemeenten kan voor nog veel meer stagnatie zorgen. Zo kostte het de gemeente Pijnacker volgens de voormalige wethouder H. Bos vier jaar om het voorgestelde tracé van de N470 tussen Zoetermeer, Pijnacker, Delft en Rotterdam “om te praten”. Een beslissing doordrukken kan de provincie heel moeilijk. Daarvoor is een zogenoemde �concrete beleidsbeslissing� nodig, een tijdrovend proces. “Zo�n aanwijzing duurt zo twee jaar, aldus Norder.

Ook milieugroepen, bedrijfsleven en bewonersorganisaties doen er alles aan om hun belangen te verdedigen. Ze eisen inspraak of gaan in beroep. Niemand pleitte voor de commissie voor afschaffing van dit democratische recht. Maar enige inperking of kortere procedures zouden het besluitvormingsproces een stuk bespoedigen.

Ook het Provinciehuis zelf zorgt voor vertraging. De afdelingen Verkeer en Vervoer en Ruimtelijke Ordening werken geregeld langs elkaar heen of elkaar tegen. Sommige ondervraagden vermoedden zelfs een groene lobby binnen het ambtelijk apparaat.

De onderzoekscommissie heeft de taak om de soms opzienbarende oorzaken van stagnatie en kostenoverschrijding bij elkaar te brengen in een rapport. De stelligheid waarmee haar �getuigen� de vinger op de zere plekken legden, dwingt de commissie om met evenveel stelligheid haar kritiek en haar aanbevelingen te presenteren. Daarbij dient zij zichzelf, Provinciale Staten, niet te vergeten.

Reageer op dit artikel