nieuws

Absolute verstarring in onderlingen verhoudingen

bouwbreed

In Cobouw van 23 april 2004 beschreef A. de Klerk treffend, onder de titel �Rituele danspassen rondom de bouwfraude�, de situatie die is ontstaan na de parlementaire enquête in de bouw. In deze bijdrage een nadere overdenking. De Klerk geeft een haarscherpe analyse van de huidige verwijdering tussen de overheid en het bouwbedrijfsleven. De oude […]

In Cobouw van 23 april 2004 beschreef A. de Klerk treffend, onder de titel �Rituele danspassen rondom de bouwfraude�, de situatie die is ontstaan na de parlementaire enquête in de bouw. In deze bijdrage een nadere overdenking.

De Klerk geeft een haarscherpe analyse van de huidige verwijdering tussen de overheid en het bouwbedrijfsleven. De oude verhoudingen zijn volledig in een spagaat geëindigd. Kijkend naar de praktijk van alledag, constateer je dat een absolute verstarring is opgetreden in de onderlinge verhoudingen. Door de grote politieke druk lijkt de gehele praktijk wel getraumatiseerd. En dat duurt al tweeëneenhalf jaar lang. Niet alleen de bouw is verlamd, de overheid is dat evenzeer.

Wanneer we zien hoe die overheid op het terrein van aanbestedingen functioneert, dan kan daar eenvoudig een parlementaire enquête aan worden gewijd. Toch bleef het na het gepresenteerde onderzoek door het ministerie van Economische Zaken in februari 2004, over de Nederlandse aanbestedingspraktijk in 2002, oorverdovend stil.

De enige die zichtbaar actie nam was minister Remkes in april 2004. Hij maande de lokale overheden en dreigde met regres, wanneer Nederland door Europa een boete zou worden opgelegd, wegens schendingen van het interne recht. De burgers betalen hiervan uiteindelijk het gelag. Een gemiddelde dekkingsgraad van 12 procent voor aanbestedingen in 2002 is ronduit bedroevend.

Onacceptabel

Alhoewel dit meestal niet is te wijten aan de individuele medewerkers van een aanbestedende dienst die een inkoopopdracht moeten uitvoeren, is het qua beleid voor de overheid in totaliteit onacceptabel. Met hetgeen door een slechte voorbereiding en uitvoering van de inkoop wordt verspild, zou in de zorg en het onderwijs dringend noodzakelijke dingen kunnen worden gedaan.

Als voorbeeld de ICT. In de Automatiseringgids van 18 april 2003 stond te lezen: “Pikant is de vaststelling van De Vries dat de helft van alle aangevangen overheidsprojecten niet tot voltooiing komt, een derde deel van de gestarte projecten niet aan de gestelde eisen voldoet en maar één op de vijf projecten als succesvol wordt ervaren.”

Als u weet dat het bij deze opdrachten per jaar om ongeveer 8 miljard euro gaat, dan heeft u wel een beeld. Dit kan niet het doel kan zijn waarvoor wij allen, als belastingbetalers, algemene middelen opbrengen. De overheid is geen doel op zichzelf. Zij is een middel (algemene) taken op een efficiënte wijze te regelen. De praktijk is uiteraard complexer maar de kern is hier toch weergegeven.

Als aanbestedingsadviescentrum zullen wij dus nog meer moeten doen om de praktijk behulpzaam te zijn. Daarbij is op deze plaats ook al eens eerder vastgesteld dat partijen in de bouw elkaar nodig hebben om tot die verbetering te komen. Ook de Regieraad Bouw komt tot deze vaststelling. De huidige afstand is te groot en dient effectief overbrugd te worden. De huidige situatie kan, inhakend op de titel van het artikel van De Klerk (Rituele danspassen rondom de bouwfraude), worden gekenschetst als het hinken op één been. Voor een soepele loop heb je toch twee benen nodig.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels