nieuws

Vioolkist

bouwbreed

In mijn herinnering hadden mensen van stand altijd wijze uitspraken. Bij mensen van stand denk ik aan erudiete voormannen (sorry, dames!), die hun wijsheid kunnen vangen in een quote. Neem JFK: “Don�t ask, what your country can do for you, ask, what you can.” Quote 500 leert, dat 33 procent van de mensen van stand […]

In mijn herinnering hadden mensen van stand altijd wijze uitspraken. Bij mensen van stand denk ik aan erudiete voormannen (sorry, dames!), die hun wijsheid kunnen vangen in een quote. Neem JFK: “Don�t ask, what your country can do for you, ask, what

you can.” Quote 500 leert, dat 33 procent van de mensen van stand leeft van vastgoed.

Groot is dus de kans, dat in Cobouw de wijze quotes voor het oprapen liggen. En jawel, in Cobouw van 15 januari 2004 onderwijst een oud-voorman van de architecten: “Het volk kan eindelijk

wonen hoe het zelf wil en weer gelukkig zijn, als het naar eigen inzicht een kaveltje volbouwen mag.” Dit is wijs, vooral als ik bedenk, dat de Emeritus zich vooral profileerde door staatsarchitectuur: Paperclips en zwarte madonna�s. Ik bewonder de man, maar bij mij is het andersom. Als jong bouwkundige verfoeide ik de Madonna. Pas recent waardeer ik het dichtstedelijke bouwblok als een karaktervol icoon en zie ik in gedachten de binnenplaats als een Haags Plaça Reial. Kwestie van een paar palmbomen en wat terrasjes. Kost niets, zo gepiept. En hoelang zou het duren voordat 6,5 miljoen huishoudens gelukkig zijn met die paar vrije kavels die per jaar worden ontgonnen?

In Cobouw van 3 februari 2004 valt mijn oog op een citaat van de voorman van de aannemers: “Als mensen de bouwkranen om zich heen zien, helpt dat het consumentenvertrouwen in de economie te herstellen.” Ik vertaal: ga maar rustig slapen, bouwen is goed voor jullie eetlust.

Ik twijfel over deze wijsheid, maar dankzij deze quote snap ik nu wèl waarom de Zwarte Madonna moet wijken voor postmoderne staatsarchitectuur (zie Cobouw, 29 januari 2004). Het is hoogstens merkwaardig, dat juist Binnenlandse Zaken er zijn onderkomen zoekt. Overbrugt de sloop van een volksicoon en de bouw van een Heliconkloon de kloof tussen burger en landsbestuur? Of hebben de verantwoordelijke ambtenaren misschien te veel rapporten gelezen van �adviseurs wier zwakke knieën bezwijken� als er een mens van stand met een sloophamer en heipalen aanklopt? (Cobouw, 10 februari 2004).

Vraag ons niet om de bouw te vertrouwen, vraag de bouw hoe zij aan ons vertrouwen bouwt. Van architecten krijg ik eigenlijk geen antwoord. Ik lees enkel wat recensies over elkaars werk. De bouwers daarentegen bouwen wel degelijk aan het vertrouwen, ze gaan voor meer verantwoordelijkheid, innovatie, onderscheid, klantgerichtheid, integriteit en transparantie.

In Cobouw van 16 januari 2004 noemt hun voorman deze strategie kortweg �Viokit�. Het is bijna �vioolkist�, maar dan zou de lettercombinatie moeten worden aangevuld met Oog voor het Leven in de Samenleving, de essentie van elke bouwactiviteit, het geluk van ieder mens in bestaand en nieuw vastgoed, jong, oud, arm en rijk. Maar ik snap wel waarom de voorman het heeft gelaten bij �Viokit�: wie vertrouwt er nou een mens van stand met een vioolkist?

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels