nieuws

Huurliberalisatie

bouwbreed

Bent u huurder? Hebt u jarenlang te weinig betaald? Of kunt u uw huur niet betalen? Hoe het ook zij, uw wereld zal niet meer hetzelfde zijn. Want in het land waarin politieke moord, massale verwarring en economische slapte dagelijks nieuws zijn, is nu ook al het huurklimaat van slag. Althans, dat moge blijken uit […]

Bent u huurder? Hebt u jarenlang te weinig betaald? Of kunt u uw huur niet betalen?

Hoe het ook zij, uw wereld zal niet meer hetzelfde zijn. Want in het land waarin

politieke moord, massale verwarring en economische slapte dagelijks nieuws zijn, is nu ook al het huurklimaat van slag. Althans, dat moge blijken uit de vele reacties op het nieuwe huurbeleid van minister Dekker.

De één kraait victorie over het pact tussen Dekker en de verenigde woningbouwcorporaties, dat vrij naar Mao de Grote Beweging wordt genoemd. De ander is des duivels en vreest de gevolgen voor de gewone huurder. Zoals Duco Stadig en de Woonbond doen. Feit is dat de grip van de overheid op de huren in de Huurbrief gedeeltelijk wordt losgelaten. Dekker probeert te ontkomen aan de knellende koppeling van woon- en inkomenslasten, in een zeer ondynamische woonmarkt. Kortom: volkshuisvesting wordt wonen.

Huren wordt duur. En het nieuwe woord is huurliberalisatie. Alhoewel het woord dat wel suggereert, wordt er niks of niemand bevrijd.

De markt mag voor een deel van de huurwoningen de huur gaan bepalen. Maar zelfs de bevrijde huurders hebben nog kans op huursubsidie, moest de minister tot haar eigen verbazing constateren.

Met het nieuwe huurbeleid is de transparantie niet verbeterd. We leveren ons alleen uit aan een andere onzekere woontoekomst. Die conclusie dringt zich op na lezing van het paginalange, voor huurders onleesbare persbericht. Want hoe er ook wordt geschermd met onderzoek, met het stempel van het Centraal Planbureau, met heuse tabelletjes en de zegeningen van de Nota ruimte, het bericht ademt één boodschap: hervorming, maar geen mens weet welke kant het opgaat. Er is Grote Onzekerheid. Ten eerste is het de vraag of

Dekkers deal met de corporaties gaat werken. Zij moeten de bezuiniging van haar opvangen en mogen in ruil daarvoor de huren geleidelijk verhogen. Niemand weet echter of de corporaties hun deel van de deal geheel gaan of kunnen uitvoeren. Laat staan dat ze verplicht worden.

Onlangs vertrouwde een corporatiedirecteur mij toe de afspraak ronduit potsierlijk te vinden. Met welk middel dacht de minister hem te dwingen tot het nemen van maatregelen? En dacht de minister nu écht dat via regeltjes vraag en aanbod gestimuleerd kunnen worden? Oude politiek! Aldus deze autoriteit. De minister op haar beurt dreigt nu al de Grote Beweging deal terug te draaien als er niet wordt geleverd. Of als de effecten niet optreden. Wat er dan gebeurt mag Joost weten.

Een andere belangrijke onzekerheid betreft het gedrag van huurders op de lokale of regionale markten. Gaan die nu geschrokken de verhuisdozen te voorschijn halen? Dat wordt afwachten. Diezelfde huurder mag zich afvragen wat hij of zij nu zelf profiteert van de Grote Beweging? Meer huur betalen, maar ze krijgen er niks meer voor terug? Merkwaardig soort marktwerking, denk je dan. Zeker als de beeldvorming tegen zit. De extra huuropbrengsten komen bij de puissant rijke corporaties. Tenminste,dat stond toch in de krant? En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

De hervorming van het huurbeleid morrelt terecht aan oude zekerheden. Maar nieuwe zijn nog lang niet gevonden. En in tijden van onzekerheid zal er niet veel in beweging komen. Hoogstens een kleine beweging.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels