nieuws

Geld als water

bouwbreed Premium

Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds belegt jaarlijks 160 miljard euro. Vooral in het buitenland. Want de internationale markt is meer mature dan in Nederland. Neem Engeland, Australië of Canada. Rendementen van zeven tot tien procent zijn daar heel gewoon. Zelfs bij grote publiek-private projecten. Met minder opbrengst neemt het ABP vanuit haar verantwoordelijkheid jegens 2,5 miljoen […]

Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds belegt jaarlijks 160 miljard euro. Vooral in het buitenland. Want de internationale markt is meer mature dan in Nederland. Neem Engeland, Australië of Canada. Rendementen van zeven tot tien procent zijn daar heel gewoon. Zelfs bij grote publiek-private projecten. Met minder opbrengst neemt het ABP vanuit haar verantwoordelijkheid jegens 2,5 miljoen deelnemers dan ook geen genoegen.

Nogal stoere woorden van Dick Sluimers, directeur financiën bij het ABP. Onlangs in Rotterdam uitgesproken tijdens de jaarlijkse �Spiegeldag� van Habiforum. Persoonlijk heb ik geen enkele band met het ABP, nooit gehad ook, maar gesteld dat ik voor mijn pensioen wel afhankelijk zou zijn van dit mammoetfonds, dan hoef ik mij kennelijk geen zorgen te maken. Mijn tweede huis in Spanje is kennelijk niet in gevaar. Evenmin als die lang gekoesterde cruise om de wereld. Laat dat maar aan Sluimers over.

Waarom voelde ik mij, Sluimers beluisterend, dan toch ongemakkelijk? Vond ik, eenmaal thuis gekomen, dat de ABP-topman zich er wel heel makkelijk van af maakte? Zeker als gewezen topambtenaar op het Ministerie van Financiën waar hij onder meer adviseerde over publiek-private samenwerkingsconstructies?

Dat had te maken met het thema van de Spiegeldag: water en ruimte. De organisatoren wilden onder het motto �doorbraken in regie en financiering� de mogelijkheden nagaan van publiek-

private investeringen in het Nederlandse waterbeheer. We weten immers dat – gegeven alle klimaatsveranderingen – vele miljarden euro�s extra nodig zijn om ons land middels grote ruimte-voor-water-projecten ook in de 21e eeuw te vrijwaren van risicovolle overstromingen en andere vormen van ernstige wateroverlast.

Mijn conclusie na de Spiegeldag: op het ABP hoef je niet te rekenen. Nederlands grootste pensioenfonds wil bij grootschalige, infrastructurele werken pas �instappen� bij een mogelijk – geïndexeerd – rendement van minimaal zeven procent. Daarbij denkt Sluimers eerder aan cofinanciering van nieuwe vliegvelden en tolwegen, ziekenhuizen en scholen desnoods, mits er tientallen tegelijk worden aanbesteed, dan aan kostbare dijkverhogingen of water-bergingsprojecten op het platteland en in de steden.

Is zes procent dan niet bespreekbaar, probeerden enkele sprekers nog af te dingen. Een direct antwoord bleef helaas uit, maar de ABP-boodschap was duidelijk. Sluimers bleef benadrukken dat Nederlandse overheden echt de internationale markt moeten volgen, willen PPS- of PPP-constructies succes hebben. Pas dan is een institutionele belegger als het ABP bereid zich ook meer op het eigen land te richten. Waarmee het ABP de deur sloot voor deelname aan de toekomstige watergerelateerde herinrichting van Nederland. Want rendementen van zeven procent of meer zijn in deze sector uitgesloten. Gelukkig denkt niet iedereen zo. Ondernemingen als Dura Vermeer en Kondor Wessels, durven, ook op het gebied van water, aanmerkelijk meer risico te nemen. Maatschappelijk risico wel te verstaan.

Het zou het ABP-management sieren als daar eens wat meer over werd nagedacht. Ook al zit men hoog en droog in Limburg. Niet, omdat het pensioenfonds geld als water heeft. Wel, omdat ook de 2,5 miljoen deelnemers in het ABP, thuisgekomen uit Spanje of van hun wereldreis, nog tientallen jaren verstoken willen blijven van natte kelders, blanke straten of regelrechte overstromingen. Wat dat betreft is er niks nieuws onder de zon. Nederland waterproof is al eeuwenlang ook een vorm van oudedagsvoorziening.

Reageer op dit artikel