nieuws

De Waterlelie, helaas

bouwbreed

De Waterlelie, helaas

Kende u deze al? Hoe heet de plant waar je dood aan gaat, als je er tien minuten onderstaat? Antwoord: een waterlelie! Ik geef toe: een flauwe grap uit een grijs verleden maar het raadsel doet nog de steeds ronde. Kijk internet er maar op na.

Aan waterlelies moest ik denken toen onlangs een brochure op mijn bureau lag van het Waterschap Vallei & Eem. ‘Vrouwen in waterschapsbesturen’, luidde de titel van dit werkje met binnenin verklaringen van enkele vrouwen die het o, zo naar hun zin hebben bij waterschappen en met voorop een tekening van Len Munnik. De cartoon verbeeldt een fris dametje met een zakelijk handtasje temidden van vier verbaasde heren in het zwart.

Bij Vallei & Eem vinden binnenkort waterschapsverkiezingen plaats. Vandaar de brochure. Vrouwen worden opgeroepen zich kandidaat te stellen. Het waterschap streeft naar een vertegenwoordiging van 30 procent vrouwen in het bestuur. “Een bestuur moet immers een afspiegeling zijn van de samenleving”.

Nu ken ik Vallei & Eem persoonlijk als een tamelijk vooruitstrevende instelling. Juist daarom is het mij een raadsel waarom bij dit waterschap niet meteen wordt gestreefd naar een fifty­fifty verhouding tussen beide sexen. Bestaat niet elk mens, ongeacht zijn of haar geslacht voor 70 procent uit water? En wonen ook (zelfs?) in de Gelderse Vallei niet ongeveer evenveel vrouwen als mannen?

Toch kan ik mij de oproep van Vallei & Eem heel goed voorstellen. Ook bij waterschappen zijn vrouwen nog steeds flink ondervertegenwoordigd. Maar anders dan bij rijk, provincies of gemeenten moet het juist bij deze functionele, op duurzaamheid gerichte instellingen heel goed mogelijk zijn om vrouwen te interesseren voor bestuursfuncties.

De tijd van sigarenrokende en voor het middaguur borrels drinkende, mannelijke dijkgraven, heemraden en andere polderbestierders is bij de waterschappen voorbij. Bestuursfuncties bij waterschappen zijn bovendien in veel gevallen niet een fulltime bezigheid (ideaal voor vrouwen) en water lijkt mijn als basisproduct bij uitstek een onderwerp waar vrouwen zich van nature sterk toe aangetrokken voelen. Ze zijn er overigens wel al, vrouwelijke waterschapsbestuurders. Sterker nog: sedert enkele jaren zijn zij met tientallen verenigd in een sexclusief, manwerend, landelijk netwerk, De Waterlelie genaamd. Begrijpt u nu mijn associatie?

Niets ten nadele van dit initiatief trouwens, integendeel, maar de waterlelie heeft voor mij als wonder der natuur nu wel afgedaan. De plant haalde tot nu toe het beste in mij boven, ik werd er poëtisch van. Ik zag elfjes dansen. Denk ik nu aan waterlelies, dan zie ik geen elfjes meer, dan zie ik een doodnormale plant, dan komen namen boven van wateractieve vrouwen, politici zoals Neelie Smit­Kroes (of hoe ze nu ook heten mag), Monique de Vries (voormalig staatssecretaris en sinds kort dijkgraaf in Noord­Holland) of Melanie Schultz van Haegen de huidige staatssecretaris voor waterstaat.

Begrijp mij goed, ik heb niets tegen vrouwen in de waterschapswereld in het algemeen en niets tegen genoemd drietal in het bijzonder, maar hadden ze hun netwerk werkelijk niet anders kunnen noemen? Een man heeft toch ook recht op zijn dromen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels