nieuws

Gewenning

bouwbreed Premium

Hoogtevrees is een handig ding. Bij gebrek aan vliegvermogen heeft de natuur ons gezegend met bibberknieën en grijpreflex om ons op enige hoogte boven het maaiveld te behoeden voor mobiliteit. Bewegen op grote hoogte brengt immers het risico van een ondoordachte stap met zich mee die bijgevolg kan leiden tot een val met in de gunstigste situatie botbreuken als resultaat.

In de bouw echter kan hoogtevrees lastig zijn. In de utiliteitsbouw komt het nogal eens voor dat bouwvakkers op grote hoogte moeten werken en wat heb je dan aan een werknemer die zich (biologisch gezien volkomen terecht!) vastklampt aan een kolom of de bouwlift niet meer uit durft. Een mogelijkheid om van hoogtevrees af te komen, is rustig aan de hoogte op te voeren en elke gelegenheid te baat nemen om ergens op te klimmen. Eenmaal zonder vrees op grote hoogte is een garantie dat het op mindere hoogtes ook goed gaat. Fred Steenman weet dat uit ervaring. Hij is een fotograaf van Fotopersbureau Dijkstra en werkt regelmatig voor Cobouw. Het maakt niet uit wat voor weer het is of op welk tijdstip je hem vraagt, als je zegt dat hij omhoog moet, is hij van de partij. Geen mast zo hoog of hij klimt er in. Heb ik een keer een fotograaf mee gehad bij wie het na de eerste etage op een steiger al dun in zijn broek liep, als er een bouwkraan in de buurt is, zal je Fred over de giek zien huppelen. Slechts eenmaal stond hij met knikkende knieën op een hoogte van 370 meter. Maar kwam door de schilders van de zendmast bij Lopik die slechts een veiligheidshaak hanteerden. “Bij het wisselen leunden ze even achterover, haakten zich los en vervolgens weer vast. Ze leken zich niet eens bewust van het enorme gevaar.” De schilders waanden zich veilig op grond van de gewenning. En juist in gewenning schuilt het gevaar van onverschilligheid. Laatst is er weer een loodgieter van een steiger gevallen met dodelijke afloop. Hij had zich niet gezekerd, mogelijk omdat het zo ‘lastig’ was. Gebrek aan onderkenning van gevaar in combinatie met onverschilligheid bleek in dit geval dus levensgevaarlijk. En alleen als de schrik er weer even in zit, komt de hoogtevrees een beetje terug en passen de mensen weer op. Dat staat eigenlijk helemaal los van de te nemen verplichte veiligheidsvoorzieningen. De natuur is zo gek nog niet.

Reageer op dit artikel