nieuws

De bouw als slachtoffer van de 3 procent

bouwbreed Premium

De bouw als slachtoffer van de 3 procent

“De bouw is het slachtoffer van de 3 procent” wist een bouwondernemer laatst op de Duitse televisie te melden. Zijn werknemers hadden weinig meer om handen dan zijn loodsen en werktuigen schoonmaken. Die 3 procent staat dan voor Ome Wim, de norm voor het overheidstekort die bij de monetaire unie is afgesproken.

De Duitse ondernemer had natuurlijk gelijk. Bezuinigen in tijden van stagnatie is dom, maar men doet het toch. En als eerste schuift men dan investeringen en mooie plannen op de lange baan. Dus is de bouw het haasje. Als contrast toonde de Duitse televisie een Amerikaans project waarin de werkloosheid werd bestreden door extra monumenten te restaureren. De Nederlandse regering wil natuurlijk de braafste leerling van de klas zijn. Je hoort niet te bezuinigen in tijden waarin de werkloosheid stijgt. Maar dat wil er niet in bij 21ste eeuwse politici die bij ‘depressie’ eerder denken aan een collega die in de put zit dan aan de Nederlandse economie. Dus wordt ook de Nederlandse bouw het slachtoffer van de 3 procent, waar we overigens nog ver van verwijderd zijn.

Yang Bin

Abstracte doelen leiden tot echte menselijke ellende. Zou het nu echt zo erg zijn als we onze schuld een jaartje later zouden aflossen? De bouw wordt zo het slachtoffer van slecht macro­economisch beleid. In Nederland lijkt bouw nu dubbel pech te hebben. Daar moesten we aan denken toen we lazen dat de afgelopen tijd in China diverse zakenlui in de gevangenis zijn beland dan wel op de vlucht zijn geslagen. Onder meer Yang Bin, de rijke zakenman die de Nederlandse nationaliteit heeft en gearresteerd is op beschuldiging van belastingfraude en grondtransacties die niet door de beugel kunnen. Bin is net als de anderen in de problemen gekomen doordat zijn ‘dekking’ onvoldoende bleek. Die protectie vinden zakenlui bij de invloedrijkste politici in China. Zonder zulke hoge connecties is het lastig zaken doen in ingewikkelde bureaucratische systemen. De politieke bescherming werkt redelijk in China, totdat er weer eens forse veranderingen in de leiding aankomen. Dan wordt er fel gestreden om de macht. Niks beter natuurlijk dan een zakenman die zich beschermd voelt door een concurrerende politicus, te laten oppakken door de politie. Zo toon je de zwakte van zijn beschermheer aan. Een zakenman probeert meestal met meerdere, concurrerende politici aan te pappen. Maar alle politieke risico’s dekken lukt echter zelden. En daarom verdwijnt zo nu en dan een aantal zakenlui achter de tralies. Niet zozeer omdat ze iets fout gedaan hebben ­ ze hebben in elk geval niks meer fout gedaan dan de andere zakenlui ­ maar omdat ze de verkeerde politieke beschermheren hadden. Het zal u niet verbazen dat we hierbij aan de parlementaire bouwenquête moesten denken. Dubbel pech voor de bouw. Eerst gepakt door de bezuinigingsdrift en dan nog eens door een gebrek aan politieke vrienden.

Reageer op dit artikel