nieuws

Cao­beleid: weten wat er in de schaftketen leeft

bouwbreed

Het gaat niet meer zo goed met de economie als we de afgelopen jaren gewend waren. De vakbeweging moet daar in haar cao­eisen rekening mee houden, uiteraard. Maar wat doet het kabinet? Dat maakt de economische dip waar we met elkaar inzitten, nog eens een graadje dieper. Mensen voelen zich daardoor ‘gepakt’ en willen iets terugzien. In dat klimaat kan de vakbond intermediair handelen. Want de bond kent de gesprekken in de schaftketen.

Het kabinet­Balkenende gaat een mogelijke economische crisis niet te lijf, maar wakkert die aan. Bijvoorbeeld door het afschaffen van de ‘Melkertbanen’, waardoor op termijn 20.000 mensen extra werkloos worden. Ook krijgen werkgevers straks geen subsidie meer op banen aan de onderkant. Daardoor dreigen nog eens 50.000 arbeidsplaatsen te verdwijnen. Het moet net andersom: het kabinet zou de economie moeten stimuleren! We roepen wel dat Nederland een kenniseconomie moet worden, maar onderwijs en onderzoek worden afgebroken. Nederland geeft zó weinig uit aan research, dat het achterop raakt.

Prijsstijgingen

Geen beleid dus dat zich richt op een gezonde economie in de toekomst. En verder zien werknemers het ziekenfonds duurder worden en het spaarloon voor een deel verdwijnen. De mogelijkheden om pensioen op te bouwen worden beperkt. Ze weten niet hoeveel schoolgeld ze volgend jaar voor hun kinderen kwijt zijn. De prijzen stijgen, of het nu door de invoering van de euro komt of niet. Wat vragen ze dan? Een goede cao! Graag met een procentje meer dan die magere 4 procent onderhandelingsruimte die de bond ziet. En ook zo vastgespijkerd dat ook de kleine werkgever zich eraan houdt. Tegelijkertijd weet iedereen uit de krant en van radio en tv dat vakcentrales, werkgevers en kabinet onderhandelen over een procentje mínder. In ruil voor wat minder verslechteringen dan eerst voorgesteld. Kunt u zich de discussie in de keet voorstellen?! Werknemers zien het liefst dat de vakbond alle politieke verslechteringen in de cao compenseert en daar bovenop nog een procent loonsverbetering realiseert. Aan de andere kant staat het kabinet, dat naast alle bezuinigingsvoorstellen nog eens loonmatiging propageert, dus zonder dat daar ook maar iets positiefs tegenover staat. Met die uiteenlopende visies hebben onze kaderleden dagelijks te maken.

Stage lopen

Daar lag vorige week ook de worsteling voor onze bondsraad, die over de algemene inzet voor de komende ronde cao­onderhandelingen moest beslissen. Menig bondsraadslid kijkt terecht zeer kritisch naar het gematigde beleid dat het bestuur voorstaat. De FNV ziet voor 2003 een onderhandelingsruimte van 4 procent, gebaseerd op inflatie en stijging van de arbeidsproductiviteit. Aan de andere kant staan al die bedreigingen vanuit de politiek, in werkzekerheid en in koopkracht, waarvoor het wel een procentje meer zou mogen zijn. Toch werd ons beleid aanvaard. En ons kader begrijpt heel goed dat de vakcentrale FNV ondertussen óók blijft doorpraten over een sociaal akkoord voor 2003. Komt daar iets uit, dan bespreken we dat met elkaar. Kunnen we er ons, alles overwegende, in vinden, dan kan dat alsnog een rol spelen bij de cao ­onderhandelingen die dan waarschijnlijk al aan de gang zijn. En dat gaan onze kaderleden dan opnieuw in de keet uitleggen. Politici, zeker degenen die de mond vol hebben over ‘de mensen in het land’, mogen tijdens die discussies wat mij betreft een weekje bij ons stage komen lopen. Dan merken ze meteen dat er niks mis is met de ‘legitimiteit’ van de vakbeweging. Zeker, mensen worden niet meer automatisch lid, zoals een of twee generaties geleden. Maar onderzoek geeft aan dat ze in overgrote meerderheid staan achter de doelstellingen van de vakbeweging en de cao die de bond voor ze afsluit.

Roel de Vries Voorzitter FNV Bouw

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels