nieuws

Niemand overziet hele keten bouwstoffencertificering

bouwbreed Premium

den haag – Iedereen beheerst zijn eigen gebiedje, maar niemand heeft goed overzicht over het geheel. Dat lijkt het gebrek in de wereld van de bouwstoffencertificering, waar grote verwarring is ontstaan nu certificeerders zelf niet over de vereiste papieren blijken te beschikken.

Slakkenproducent Pelt & Hooykaas heeft volgens ir. M. van Kampen destijds bedankt voor de levering van staalslakken aan de gemeente Nieuw-Vennep. De producent wees destijds op de risico’s, ondanks het feit dat de eigen vestiging in IJmuiden bijna om de hoek resideert. Dat stelde Pelt & Hooykaas in staat scherp aan te bieden. Maar omdat de toepassing van een metersdikke laag slakken in de ondiepe vijvers onverantwoord was, werd aan die verleiding niet toegegeven. Leveranciers Heros en Imthorn keken niet zo nauw, wisten misschien niet eens van de gevolgen van staalslakken op de zuurgraad van de vijvers, en leverden wel, helemaal aangevoerd vanuit België. De gevolgen zijn bekend: massale vissterfte en in allerijl werden de slakken vervangen door het veel duurdere Schots graniet. Er kwam een grootscheeps onderzoek van justitie en de VROM-inspectie naar de handel en wandel van leveranciers, producenten en certificeerder. De naam van de laatste, Eerland, dook ook op bij omstreden partijen slakken in Duiven en later in Breda, waar bij de aanleg van de HSL van alles mis ging.

Afzet

Bij contra-expertises bleek er aan de materialen nooit iets te mankeren. Niettemin klaagt de SKH nu over stagnerende afzet van de slakken. De leveranciers, aangesloten bij de SKH, raken volgens adviseur ing. P. van Diggele hun goedje niet meer kwijt en blijven zitten met grote voorraden. Ze wijten dat aan alle negatieve publiciteit die achteraf door de feiten werd gelogenstraft. Deels is er volgens Van Diggele ook sprak van naamsverwisseling met avi-slakken waarvoor het Bouwstoffenbesluit een bijzondere categorie in het leven is geroepen. Maar Van Kampen van Pelt & Hooykaas meldt weinig te merken van stagnatie van de afzet. De naam van slakken is volgens hem niet in het geding, maar de naam van sommige leveranciers en wellicht hun certificeerder. Dat neemt niet weg dat Van Kampen zich ernstig zorgen maakt nu zijn eigen Kiwa zich aan dezelfde overtredingen schuldig lijkt te maken en certificaten afgaf voor bouwstoffen waarvoor het zelf niet was geaccrediteerd. Een telefoontje met de certificeerder uit Rijswijk stelt hem enigszins gerust; de accreditaties voor de beoordelingsrichtlijnen voor hoogoven- en staalslakken zijn inmiddels vergeven. Blijkbaar ging het om een administratieve afhandeling die lang bij de Raad voor Accreditatie was blijven liggen. Van Kampen hoeft niet te vrezen voor de waarde van zijn certificaten. Maar netjes is het niet. Vreemd vindt hij bovendien dat de accreditering van fosforslakken nog niet rond is. Dat was namelijk het eerste materiaal waarvoor het bedrijf over een certificaat beschikte.

In orde

Van Kampen vindt niettemin dat de papierwinkel om de bouwstoffen in orde moet zijn. Niet alleen het product moet goed zijn, ook de papieren er omheen moeten kloppen. ‘Certificeren is gecontroleerd vertrouwen’, stelt hij ‘en dat wordt hier beschaamd’. Hij wijst, net als Kiwa al eerder in Cobouw, in de richting van de RvA, dat een flinke achterstand heeft in het werk. Maar hij vindt ook dat de certificeringswereld veel te ingewikkeld in elkaar steekt. Dat de certificeringswereld onoverzichtelijk zou zijn bestrijdt ir. J.C. van der Poel, directeur van de Raad voor Accreditatie. Hij vindt het juist heel transparant en roemt het feit dat wat er in Nederland gebeurt, zo netjes spoort met de ontwikkelingen in het buitenland. Tegelijkertijd moet hij toegeven dat hij niet precies de rol kent van alle spelers in de bouwstoffencertificering. Hij weet vooral dat de RvA nieuwe BRL’s bekijkt op hun certificeringsstructuur. En dat lijkt precies het gebrek van de certificeringswereld. Iedereen overziet zijn eigen terrein, maar hoe al die verschillende schakeltjes in elkaar grijpen, lijkt niemand goed te overzien. Inclusief de inspectie van VROM, die naar aanleiding van kwesties met staalslakken in Nieuw-Vennep en Breda eerst een rondje moest maken langs de certificeringsinstellingen om zich op de hoogte te stellen van de geldende mores. Pas daarna startte ze schoorvoetend het onderzoek. Ze verzuimde daarbij blijkbaar ook te kijken of certificaten op de lijst van de Stichting Bouwkwaliteit waren verleend door niet geaccrediteerde certificeerders.

Reageer op dit artikel