nieuws

Horen is onvoldoende; verstaan, daar gaat het om

bouwbreed Premium

den haag – Terwijl in en buiten de bouw hoe langer hoe meer cao’s worden afgesloten, blijft het bouwplaatspersoneel nu al honderd dagen zonder zitten. Beide partijen tonen tot nu toe weinig bereidheid om serieus om de tafel te gaan zitten. Ze horen elkaar wel, maar verstaan elkaar niet. analyse

De acties verharden zich, werkgevers proberen hun bouw toch aan de gang te houden, toekomstige bewoners van de Zoetermeerse wijk Oosterheem overwegen een kort geding tegen de vakbonden. Kortom, de acties in de bouw voor een nieuwe bouw-cao beginnen pijn te doen. De verhouding tussen werkgevers en werknemers verslechtert verder. De toekomstige bewoners van Oosterheem, in het verleden al gedupeerd door planologische blunders, vrezen nu wederom verdere vertraging. Het zijn slechts de uitwassen in een conflict waarvan de oplossing moeilijk blijkt te zijn. Gevoed door wederzijds wantrouwen en misverstanden horen partijen elkaar wel, maar verstaan zij elkaar niet. De vraag is hoe dat zo gekomen is en hoe de starre houdingen omgebogen kunnen worden. Het begon al met de presentatie van de werkgeversvoorstellen in december. De voorzitter van de werkgeversdelegatie Jan Holleman kondigde toen aan de ‘weeffout’ van de reisurenvergoeding te willen rechtbreien. Daar is op zich niks mis mee. Als het resultaat van onderhandelingen van een jaar eerder niet goed zijn voor een van beide partijen, dan moet daar op teruggekomen kunnen worden. Vervolgens ging echter bijna alles fout wat er fout kon gaan. De bonden lieten al direct weten dat het onderhandelingsresultaat van een jaar eerder voor hen heilig was. Vervolgens verklaarden ze dat het een punt van onderhandeling zou kunnen zijn. Dat was jammer. Als het toen als technisch punt op de agenda was gezet dat in een werkgroep voorbereid zou kunnen worden, was er niets aan de hand geweest.

Hardnekkig

Vervolgens ging de werkgeversdelegatie in de fout door hardnekkig eerst een akkoord op het punt van de reisuren te willen alvorens verder te willen onderhandelen. Daarmee gaven zij het onderwerp een lading die het niet moest krijgen. Toen zij daarna ook nog eens meenden telkens te moeten weglopen voordat andere onderwerpen aan de orde konden komen, was het leed nauwelijks meer te overzien. In dit soort onderhandelingen kun je het je een-, hooguit tweemaal permitteren functioneel boos te worden en van de onderhandelingstafel weg te lopen. Dan moet het wel gaan om wezenlijke onderwerpen. Met deze houding gaf de werkgeversdelegatie wederom de reisuren teveel gewicht. Te elfder ure aankomen met het aanbod ook over andere onderwerpen te willen praten, helpt dan nauwelijks meer. De geest is inmiddels uit de fles en er moeilijk weer in te krijgen. En dan komen de bonden weer om de hoek kijken. Dat zij de werkgevers halstarrigheid verwijten, is logisch. Maar op het moment dat je zo een verwijt maakt, moet je uitkijken je er zelf niet aan schuldig te maken. En daar lijkt het nu wel op. Sinds de acties begonnen zijn, is er volgens de officiële zegslieden geen contact meer geweest tussen werkgevers en werknemers. Op deze manier komt het conflict nooit tot een oplossing. Bovendien bestaat het grote gevaar dat de verhoudingen tussen werkgevers en werknemers langdurig verstoord blijven. En dat terwijl iemand als Holleman zelf heel goed weet en ook zegt dat werkgevers en werknemers in de bouw op allerlei fronten heel veel bereikt hebben. Aangezien de sociale partners er zelf niet uit lijken te komen, is het tijd een andere weg in te slaan. Die zou kunnen bestaan in de benoeming van een onafhankelijke derde met de nodige statuur die als opdracht krijgt om de onderhandelingen uit het moeras te trekken. Niet meer en niet minder. Alleen op die manier lijkt er nog een kans te bestaan dat partijen weer met elkaar gaan praten.

Reageer op dit artikel