nieuws

‘Net alsof of er een bom is ontploft’

bouwbreed Premium

eindhoven – ‘Het is echt een raar gevoel. Net of er een bom is ontploft.’ Gerard Verraes, uitvoerder van een groot bouwproject bij de Technische Universiteit in Eindhoven, laat het beslist niet koud. Van de honderd mensen die hij dagelijks op het bouwterrein heeft rondlopen zijn er vanochtend zestig weer naar huis gegaan. Zij staken voor een betere cao en handhaving van de reisurenvergoeding die eind vorig jaar door de bouwbonden werd bedongen.

Om uit te rekenen hoeveel bouwvakkers staken, heeft Verraes een groot vaalgroen schrift uit de la gehaald. Met zijn leesbril op de neus en een rekenmachine bij de hand, telt hij zorgvuldig na hoeveel medewerkers er niet zijn die dag. De veertig mensen die nog wel op de bouwplaats aan het werk zijn, vallen niet onder de bouw-cao. ‘Dat zijn metaalwerkers’, legt Verraes uit. Een staking is beslist geen alledaagse praktijk voor de licht grijzende veertiger. De laatste keer dat hij een staking meemaakte was dertig jaar geleden in Rotterdam. De sfeer was toen grimmig, weet hij zich nog te herinneren, er werd zelfs gevochten.

Teleurstelling

De gebeurtenis moet veel indruk op Verraes hebben gemaakt, want dinsdagochtend heeft hij zonder veel verzet, maar toch wel met enige teleurstelling zijn mensen laten gaan. Hij heeft zelfs met de mensen van de bond gesproken en hen op het terrein toegelaten. ‘Je kunt ze niet weigeren, he’, benadrukt hij zijn machteloze situatie. De vraag of hij ook begrip heeft voor de stakers ontwijkt Verraes. ‘De bonden strijden voor hun belangen. Daar is niks mis mee en daar houdt het mee op. We leven in een vrij land.’ Aan de andere kant van de straat is de staking min of meer mislukt. Op het bouwterrein werken voornamelijk staalbouwers. Zij vallen onder een andere cao en lijken dus van niets te weten. ‘Staking hier&insldr;? Nee, hier wordt gewoon gewerkt’, reageren zij. De spandoeken die door de bonden bij het hek zijn opgehangen hebben ze blijkbaar niet gezien. Binnen in de bouwkeet houden drie bouwvakkers even pauze. Twee zitten er bij het raam en kijken tactisch naar buiten. Zij praten liever niet. René wil wel wat vertellen. Ja, de bonden zijn vanochtend wel geweest, maar er zij er maar drie gaan staken. Er waren er nog vijf meer die wel wilden, waaronder René, ‘maar toen er twee afhaakten ben ik toch maar aan het werk gegaan’. ‘Je moet alles in één keer plat gooien, anders heeft het geen zin.’ Verraes wijst naar de muur van zijn kleine kantoor. Daar hangt een groot schema waarin gekleurde balkjes en hokjes de verschillende fases van zijn bouwproject aangeven. ‘We hebben een strakke planning, 3 juni moet het opgeleverd worden.’

Reageer op dit artikel