nieuws

Dijk bij Bergambacht niet kapot te krijgen

bouwbreed

Terwijl de regen met bakken uit de hemel viel, vier infiltratieputten de ondergrond verweekten en het rivierwater door springvloed extra hoog stond, is de proefdijk bij Bergambacht gewoon overeind blijven staan. Het experiment heeft Rijkswaterstaat geen uitsluitsel kunnen geven over het mechanisme van een diepe afschuiving.

Drie springvloeden doorstond de dijk zonder een krimp te geven. Dat wil zeggen, er zat wel wat beweging in, maar lang niet zoveel als de ingenieurs van Delft Cluster en Arcadis hadden verwacht. Ook bij de derde springvloed dinsdagavond dreef het achterland weer zo’n tien centimeter op en registreerden de hellingmeters diep onder de dijk een beweging van ongeveer een centimeter. Dat suggereerde dat er een diepe afschuiving ophanden was, door verzadiging van het dijklichaam. Maar de daadwerkelijke afschuiving bleef uit en tijdens het laag water dat volgde, veerde de dijk grotendeels weer terug.

Modderbad

En dat terwijl de sterren zo goed stonden. Er viel de laatste dagen een recordhoeveelheid neerslag die het gebied rond de proefdijk veranderde in één groot modderbad. Op hun kaplaarzen glibberden de onderzoekers heen en weer tussen de containers waarin de meetapparatuur stond opgesteld en de trekkershutjes waarin ze bivakkeerden. Het leek er soms op dat alleen al die bewegingen voldoende zouden zijn om de dijk te laten bezwijken.

Rijkswaterstaat onderzoekt momenteel of en hoe de proef een vervolg krijgt. Misschien dat er extra ballastblokken bovenop de dijk worden geplaatst, misschien wordt de infiltratiecapaciteit opgevoerd, misschien wordt de grond achter de dijk verder afgegraven. Er liggen nog talloze opties open, hoewel het budget van de proef, totaal zes miljoen gulden, grenzen stelt.

Revanche

Volgens projectleider G. Hoffmans van de Dienst Weg- en Waterbouw van Rijkswaterstaat heeft de proef in ieder geval aangetoond dat het gedrag van de dijk tijdsafhankelijk is. Met andere woorden, bij gelijkblijvende belasting zet de vervorming door en gedraagt de dijk zich dus plastisch. Alleen hield de druk op de dijk niet lang genoeg stand om de vernietigende uitwerking te hebben. Daarvoor duurden de springvloeden telkens te kort. De tijdsafhankelijkheid is een aspect dat tot nu toe in de rekenmodellen niet was meegenomen en waarvan de geotechnici nu in ieder geval iets meer begrip hebben. Dat is dus al een kleine winst. Maar Hoffmans is daarmee nog niet tevreden. Maandagavond sprak hij nog verwachtingsvol dat de dijk ‘knock-out’ zou gaan en dat hij niet genoegen zou nemen met een overwinning op punten. Maar vooralsnog lijkt het erop dat de dijk het gevecht gewonnen heeft, alhoewel Hoffmans en de zijnen zinnen op revanche.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels