nieuws

Hybride prop elegante oplossing voor kimanker

bouwbreed

Het valt het niet altijd mee, dat gedoe met kimankers. De voor waterbouwkundige werken benodigde betonproppen kun je pas opschroeven als de betreffende betonvloer voldoende is uitgehard. En dan maar hopen dat de schroefdraad ondertussen niet in het ongerede is geraakt.

octrooi

nummer 1013925

octrooihouder: G. van Rijn

uitvinder: G. van Rijn

Kimankers worden op de bouwplaats gebruikt als plaatsingshulp voor betonbekistingswanden.  Meestal zijn ze T-vormig, bestaande uit een steel met een gat aan een uiteinde, waardoor een draadeinde is geschroefd. Na het voldoende uitharden van een betonvloer drukt men het vrije uiteinde van de steel, het relatief lange been van de T dus,  in het beton, met de twee armen van de T in één richting, loodrecht op de nog te storten wand. De kimankers worden geplaatst tussen de al aanwezige wapening.

Bij waterkundige werken krijgt elke arm na het volledig uitharden van de betonvloer een verlenging in de vorm van een betonnen kimankerprop. Daartegen komt vervolgens de bekisting te rusten.

Bij het volstorten van de bekisting verdwijnen ankers natuurlijk volledig in de wand, maar na het weghalen van de bekistingswanden kun je de proppen aan het oppervlak van de wand zien zitten.

Het opschroeven van kimankerproppen is nog niet zo eenvoudig. Vaak zit de wapening in de weg, en soms zijn de schroefdraden verroest. En door het ter plekke op maat zagen, raken de schroefdraden te vaak beschadigd. Het zou mooi zijn de ankers met prop en al te plaatsen, maar die proppen zijn te zwaar voor het nog niet uitgeharde beton. En als je wacht tot het beton wel is uitgehard, krijg je dat anker er niet meer in. Er bestaan ook heel lichte opzetdoppen van kunststof, maar die worden eigenlijk alleen in de woningbouw weleens toegepast, bijvoorbeeld bij binnenwanden. Bij waterkerende constructies als tunnels en kelders zijn deze doppen niet bruikbaar doordat het beton er slecht aan hecht. Daardoor kan het aanwezige water tussen beton en dop kruipen. En zo ligt de weg open naar het metaal van de ankers.

Ger van Rijn, directeur van Ger Rijn in Mijdrecht bedacht een licht opzetstukje, dat je simpelweg op het draadeind schuift. Een kunststof buisje met halverwege een scheidingswandje. In die tweede opening schuif je vervolgens een niet al te zwaar betonpropje van, bijvoorbeeld, vezelbeton. Een gouden idee, want buisje en tamponvormig propje zijn zo licht, dat ze gelijk met het kimanker kunnen worden geplaatst. Opschuifbaar, dus geen last meer van weerspannig schroefdraad. En het beton hecht goed aan het beton.

Enkele radiale ringen van kunststof zorgen voor een goede verankering in het versgestorte beton, en vormen een extra barrière tussen draadeinde en eventueel binnengedrongen water. De gepatenteerde Ger Rijn opschuifbare proppen zijn al ongeveer drie maanden te koop en inmiddels al toegepast in meerdere projecten, waaronder een ministerie en de Haagse tramtunnel.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels