nieuws

Aanleg Engels glasvezelkabelnetwerk niet simpel

bouwbreed

Overheden, particulieren en dieren bemoeilijken de aanleg van een glasvezelkabelnetwerk in Engeland. Om het werk zo min mogelijk te vertragen, denkt en onderhandelt een team van 65 routeplanners maanden vooruit.

Toch hoopt projectleider ir. P. van Unen van het Nederlandse Nacap eind dit jaar de klus geklaard te hebben. Sinds september 2000 is de dochter van Koop Holding bezig met de aanleg van de 1825 kilometer lange glasvezelbackbone waarop alle grote Engelse steden worden aangesloten.

Om de zekerheid van de kabel te vergroten, bouwt de onderneming 186K, een dochter van de Lattice Group, op haar beurt een dochteronderneming van British Gas, een nieuw communicatiesysteem in drie lussen. Een groep van 1.200 personen, verdeeld over 130 ploegen, leggen acht buizen van 40 millimeter doorsnee, waarin kabels worden geblazen van 11 millimeter doorsnee en met 96 vezels ieder. Het breedbandnetwerk heeft een capaciteit van meerdere gigabytes per seconde.

De zuidelijke ring is bijna klaar, aldus Van Unen. ”We hebben al technisch licht, dat wil zeggen dat we de lus tussen Reading, Bristol, Birmingham en Hemel Hampstead aan het testen zijn.” Eind augustus verwacht hij commercieel licht over de glasvezelkabel. Dan is de zuidelijke lus open voor het dataverkeer.

De aanleg van het netwerk tussen Reading, Bristol, Glasgow, Leeds en Northampton heeft ook figuurlijk heel wat voeten in de aarde voor de ingenieur, want hij stuit vaak op de strenge Engelse wet- en regelgeving. Om de haverklap moet hij omleidingen bedenken, want de trajecten mogen niet langer dan 85 kilometer worden, omdat er dan een versterkerstation volgt.

Verboden

Beschermd natuurgebied is verboden terrein voor de kabelleggers, vanwege de dassen-, padden en salamanderpopulaties, soms in aantal vergelijkbaar met de Limburgse korenwolf.

Ook loopt Nacap tegen problemen aan gevormd door rivieren, wegen, spoorlijnen en steden. Sommige van die snelstromende riviertjes, maar een meter breed, hebben in de loop der eeuwen een diepe watergang uitgesleten in de rotsachtige bodem. ”En door rotsbodem kunnen we niet boren, dus dat betekent weer een omleiding”, legt Van Unen uit.

Evenzo is het Engelse snelwegennet off limit voor de kabelleggers. Snelverkeer mag niet gehinderd worden. ”We krijgen bij uitzondering nog wel eens toestemming om de vluchtstrook van een autoweg te gebruiken, omdat het niet anders kan want de berm van diezelfde weg is tot natuurgebied verklaard.”

‘Hedgerow act’

Soms is er echter geen andere mogelijkheid dan door een natuurgebied of bos te gaan, anders wordt de omleiding te groot, vanwege het amplifierstation. ”We zoeken dan de beste optie, het midden van een bospad bijvoorbeeld, want dan behoeven we de wortels van de bomen niet stuk te kappen. Doe je dat wel, dan moeten ze ook direct worden gesnoeid.”

Tevens verbiedt de Hedgerow act uit 1991 beschadiging van de eeuwenoude ‘hedgerows en stonewalls’, tenzij het lokaal bestuur er uitdrukkelijk toestemming voor geeft. ”Zeker als je spreekt over de muren zijn de voorwaarden heel streng. We moeten de muur precies zo opbouwen als hij was.” Dat betekent dat de stenen aan de hand van foto’s weer op de juiste plaats worden gelegd.

Strenge regels heeft ook de Britse Railway Board. Bij alle 180 spoorkruisingen moet er een safety case worden gemaakt, een boekwerk waarin precies staat aangegeven hoe en waar de kabel gelegd wordt en er moet worden gegarandeerd dat het spoor niet verzakt. ”De Railway Board wil een garantie dat de spoorstaven niet meer dan eentiende millimeter in tien jaar zakken door onze kabel”, geeft Van Unen als voorbeeld van de strenge regels.

Tegenvaller

In steden dacht Nacap handig gebruik te kunnen maken van het oude gasleidingnet, maar ook dat viel tegen. De oude gasleidingen zijn op meerdere plaatsen doorsneden door andere kabels of leidingen of doorgeroest. ”Vaak moeten we om de honderd meter de buis herstellen en dat betekent toch veel overlast voor het verkeer, terwijl wij en het stadsbestuur juist streven naar zo weinig mogelijk overlast.”

En de oude stad Worcester, vergelijkbaar met Delft, was ook verboden terrein voor de machines van Nacap. ”Dus zijn we er maar omheen gegaan.”

Maar ook heeft projectleider Van Unen veel te stellen met de landeigenaren. Veel grond is in Engeland nog steeds in handen van de adel en die moet op niveau benaderd worden. ”En dan is het nog een hele toer om toestemming te krijgen, terwijl we goed geld bieden voor de aanleg”, vindt de projectleider. Maar lords en ladies zijn vaak niet geïnteresseerd in geld en weigeren toestemming. Het gevolg is duidelijk: weer een omleiding.

Hetzelfde geldt voor boeren. Om die te bewerken heeft Van Unen zestig oud-agrariërs ingehuurd. Voor het merendeel lokale mensen. ”Ze spreken de taal van de boer en kunnen precies uitleggen wat onze bedoeling is en wat we ervoor betalen.” Er wordt een oogstschade voor vier jaar betaald.

Weilanden

En in Engeland komen er per dag nog steeds zes mond en klauwzeergevallen bij. Het Engelse ministerie van Landbouw geeft slechts onder strenge voorwaarden toestemming de weilanden in te trekken. ‘En, daar leggen we de kabel het liefst. Daar komen we geen andere leidingen tegen.”

Dat instanties en particulieren zo gemakkelijk kunnen weigeren komt omdat de aanleg van de glasvezelkabel niet van nationaal belang is. Een gasleiding is dat wel.

Om overlast te voorkomen worden de kabels onder veel kruisingen doorgeboord.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels