nieuws

Hou op met gedonder

bouwbreed

Inderdaad schrijf ik wel vaker over dit onderwerp, het permanent bewonen van recreatiewoningen. Gedachtig het gevleugelde Franse gezegde: ‘Frapper’, frapper, toujours’ blijf ik er maar weer op terugkomen. Waar zijn landelijke, provinciale en gemeentelijke bestuurders mee bezig? Ze jagen mensen, die geen geld genoeg hebben om in Frankrijk, Italië of Spanje een tweede huis te kopen, in ons land uit hun recreatiewoning of stacaravan bij een plas of in het groen. Hun overtreding bestaat uit het genieten van de natuur in plaats van tweehoog achter te zitten op een kleine woning zonder balkon. Nederland op zijn smalst?

In het Europees Verdrag van Maastricht bedongen Nederland en Denemarken een uitzonderingspositie op het recht van vrije vestiging dat iedere inwoner van de Europese Unie zou krijgen. Behalve de Denen en de Nederlanders, dus.

Daarmee kwamen deze landen uit onder het afschaffen van de oubollige regels die de inwoners van beide landen kunnen verbieden permanent in een recreatiewoning te verblijven. In een recreatiewoning, stacaravan of tuinhuis mag u dus niet permanent wonen. Hierbij doel ik niet op het inschrijven in het (‘ bevolkings’ ) register van de gemeente, want dat hoeft niet noodzakelijkerwijs. Er zijn namelijk veel mensen die een eerste woning in een stad aanhouden, daar staan ingeschreven (domicilie) en nagenoeg altijd (willen) verblijven in hun tweede woning. En dat kan dus niet, vinden vele overheden. Ja, maar, staatssecretaris Remkes zou dat toch even regelen via zijn nota Wonen, mensen, wensen of iets dergelijks. Inderdaad hij heeft voorgesteld dat zodra een tweede woning of verblijfseenheid voldoet aan de bouwkundige eisen van de Woningwet/Bouwbesluit, dat men daarin permanent kan wonen. Althans, voor zover de gemeente die recreatiewoningen opneemt in haar bestand van permanente woningen. Doet de gemeente dat, dan gaat dat aantal woningen weer af van haar contigent nieuwbouwwoningen. Het is me allemaal wat daar in dat Regellandje dat Nederland heet.

Het wereldje van landelijke gemeenten en hun provincies lijken op hun achterste benen te staan: het moet volgens hen afgelopen zijn met dat permanente wonen in recreatiegebieden. Men houdt er zelfs spionagemethoden op na die mij doen denken aan de werkwijze welke wereldmachten jegens elkaar hanteerden tijdens de Koude Oorlog. Gemeenten sturen ambtenaren in de functie van speurneus er op af om in tweede woningen te kijken of de bewoners er vaker zijn dan toegestaan! Deze bevindingen voert men aan als bewijsstukken tijdens gerechtelijke procedures om die arme mensen, die alleen rust en natuur zoeken, te ontruimen uit hun huisje op de hei of bij een plas water. Werkelijk ik vind dit te zielig voor woorden. Er bestaat een Europees recht van vrije vestiging voor de inwoners van de bij de Europese Unie behorende landen.

Dit recht ontnemen aan de inwoners van Denemarken en Nederland is in strijd met dit recht. Daarom was het goed te horen dat de Landelijk Vereniging voor Permanent Wonen uit Maurik het voornemen heeft deze vraag voor te leggen aan het Europese Hof van Justitie. Nederlanders moeten blijkbaar hun recht in Luxemburg halen! Voor projectontwikkelaars en verkopers van recreatiewoningen is het ook oppassen geblazen. Zij moeten zich bij verkoop goed realiseren dat kopers zeer goed beseffen dat zij permanent of slechts gedurende bepaalde perioden van een jaar in de gekochte woning mogen verblijven. En dat zij zich daar niet kunnen registreren, maar hun eerste woning moeten aanhouden.

Bestaat deze duidelijkheid niet bij beide partijen en ligt dat niet voldoende juridisch vast, dan kunt u rekening op schadeclaims. Want van gedonder komt gedonder, niet waar.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels