nieuws

Bouwen die lijn

bouwbreed

De gemeente Amsterdam zit bij de voorgenomen aanleg van de Noord-Zuidlijn met een fors probleem. De mogelijke aannemers met wie wordt onderhandeld, vragen meer geld voor de aanleg dan de gemeente beschikbaar heeft. De rijksoverheid is duidelijk. Amsterdam krijgt van het Rijk voor de aanleg geen cent meer dan toegezegd. Het verschil tussen wat nu nog wordt gevraagd en wat beschikbaar is, kan de gemeente zelf niet overbruggen. Willen de gebruikers de voorgespiegelde voordelen van een nieuwe metroverbinding kunnen smaken, dan moet de prijs naar beneden.

Versobering van het ontwerp kan een oplossing zijn. Wel een metrolijn van noord naar zuid, maar korter en slanker. De kosten beperken dus en dat, uiteraard, zonder concessies te doen aan de veiligheid. Dit soort kunstgrepen kan de aanlegkosten wellicht binnen het beschikbare budget brengen. Zo niet, dan moet een andere aanpak worden gevolgd om ervoor te zorgen dat de metrolijn er toch komt. De gemeente zet immers alles op alles om het project te realiseren en daar is veel voor te zeggen.

De boortunnel en drie diepgelegen stations zijn aanbesteed volgens de Europese richtlijnen met een procedure van gunning via onderhandeling. De opdrachtgever praat daarbij met de geselecteerde aannemers die op uitnodiging een prijs indienen. Over de prijs mag niet worden onderhandeld. Wel wordt gesproken over voorgenomen werkmethoden, het materieel en de risico’s. Een gemeente die het project absoluut uitgevoerd wil hebben, zou de kosten van aanleg mogelijk voldoende naar beneden kunnen krijgen door een deel van het door de aannemer geprijsde risico op zich te nemen.

De gemeente opereert succesvol als het overgenomen risico tijdens de aanleg niet optreedt. Doen zich daarentegen wel tegenslagen voor, dan kost dat geld. In dat geval gaat Amsterdam failliet en moet de gemeente met de pet in de hand naar Den Haag.

Deze handelwijze is overigens verwerpelijk. Afgezien daarvan krijgt ze dat gewoonweg niet voor elkaar. Het vraagt bovenal inzicht en ook nog handigheid in organisatorisch manoeuvreren. En dat alles mist Amsterdam. De brandweer een tekening sturen met acht vluchtwegen voor een station en een bouwvergunning verlenen voor een station met zes vluchtwegen toont dat wel aan. Een flater van de eerste orde. Dat de Raad van State ook een deel van het bestemmingsplan heeft afgekeurd, zegt ook al iets over het in deze falende gemeenteapparaat.

Allereerst is het belangrijk dat de gemeente blijft dooronderhandelen met de kandidaat-bouwers van de Noord -Zuidlijn. De gemeente Amsterdam doet er bovendien goed aan zijn bestuurlijke finesse te hervinden en deze vervolgens op te poetsen. Niettemin zal het de hoofdstad nog de grootste moeite gaan kosten de nieuwe metrolijn uitgevoerd te krijgen. En dat is eigenlijk onvoorstelbaar, hoe ook over de wenselijkheid van de Noord-Zuidlijn wordt gedacht.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels