nieuws

Kromme beitels, complexe stabiliteit

bouwbreed Premium

Elke dag opnieuw is het improviseren voor de medewerkers van Ten Tije Bouw BV uit Leeuwarden. Zij werken aan de watertoren in Leeuwarden die dateert uit 1925 en die wordt omgebouwd tot appartementencomplex met negen woningen. De toren lijkt echter onwillig. Beitels trekken krom op het harde metselwerk, tekeningen kloppen niet of blijken achterhaald. Toch noemt hoofduitvoerder Anne Zwaagstra de klus ‘iets wat je misschien één keer in je leven meemaakt’.

Eigenlijk moet Zwaagstra wel een beetje lachen om alle verrassingen waar de toren hem tot nu toe voor heeft geplaatst. “Het begon al met het aanbrengen van de staalconstructie binnenin”, zegt hij. “We hebben eerst het betonnen dak gesloopt en daarna de enorme betonnen waterbak (7 x 15 meter, red.) verwijderd. Daar kon een miljoen liter water in. De bak hebben we in stukken gezaagd en in delen naar beneden getakeld om verder te worden gesloopt. Voorts wilden we de staalconstructie waarop de verdiepingen komen te liggen, installeren. Maar het bleek dat de kraan niet ver genoeg naar binnen kon reiken. De reden is dat een stuk van de dakrand moet blijven zitten vanwege de stabiliteit.”

Stad en land zocht Zwaagstra vervolgens af om een opbouwkraantje te vinden waarmee hij de staalconstructie van binnenuit kon aanbrengen. Na lang zoeken vond hij die in Rotterdam. “Maar toen liepen we al achter op het schema.”

Een tweede drempel die moest worden genomen, was het aanbrengen van de funderingsconstructie van de lift. “Volgens de tekeningen zaten er onder de fundatie van de toren honderden heipalen. Dat zou voldoende zijn om ook de lift te dragen. Later bleek dat er niet overal palen onder waren geheid. Dus moesten we de liftfundatie verstevigen.”

Beitels die krom trekken op het metselwerk, het constant rekening houden met de stabiliteit van de toren en het gure herfstweer waardoor de bouwvakkers de steigers niet op kunnen, zorgen er verder voor dat Zwaagstra zijn planning bijna dagelijks moet bijstellen. “Eén grote improvisatie”, omschrijft de nuchtere Fries ‘zijn’ torenproject dan ook.

Toch vordert de ombouw van ‘Aquastate’, zoals het appartementencomplex is gedoopt, gestaag. “We zijn nu zover dat we het beton voor de vloer van de negende verdieping en laatste verdieping kunnen storten.”

Ook wordt druk gewerkt aan het uitkappen van de raamuitsparingen in de muren van de toren. “Daar komen stelkozijnen in en daarin komen weer kunststof kozijnen.” Tot slot wordt het gebouw binnen korte tijd nog verder onthoofd. “Dat moet, willen we het penthouse goed op hoogte krijgen.”

Na voltooiing zal de veertig meter hoge watertoren een compleet ander aanzicht hebben gekregen. De buitenmuren van de eerste vier verdiepingen worden met zwarte tegels bekleed en vanaf de vijfde tot en met de negende etage krijgt de toren een zinken aankleding, net als het dak. Rondom verrijzen nog acht garages die dezelfde vorm krijgen als het dak van de watertoren. En architectonisch grapje van architect Draisma uit Heerenveen.

Door de vele verrassingen staat de oplevering van Aquastate nu gepland voor mei 2002, enkele weken later dan de oorspronkelijk bedoeling was. De verkoop van de appartementen (gemiddeld 170 vierkante meter, kostprijs 650.000 tot 850.000 gulden) loopt volgens ontwikkelaar J. van Kammen Vastgoed BV uit Leeuwarden, goed. Zes van de negen woningen zijn al verkocht.

Reageer op dit artikel