nieuws

Nieuwe techniek: sensor meet stabiliteit lichtmasten

bouwbreed Premium

Het vervangen van lichtmasten is een duur grapje: circa 1200 gulden. Een stabiliteitsmeting via een sensor biedt uitkomst. Het Duitse bedrijf Roch Services werkt sinds dit jaar met deze nieuwe techniek die de Nederlandse gemeenten al veel geld heeft bespaard.

Een hydraulisch aangestuurde verticale cilinder oefent een horizontale druk uit tegen de lantaarnpaal, waardoor deze buigt. Vervolgens meet een sensor in hoeverre de paal aan de buigsterkte voldoet. Op de laptop kan men de buiging van de lantaarnpaal volgen. Tot dusver blijkt dat veel lichtmasten – en dus veel geld – bespaard zijn gebleven die anders bij het grofvuil waren beland.

Vuurproef

Diverse gemeenten hebben deze techniek reeds beproefd. In Nederland, zijn zo’n 3500 masten tot dusver gekeurd, waarvan slecht 6,6 procent werd afgekeurd. De gemeenten hebben hiermee veel geld bespaard, want een test kost per mast ongeveer 145 gulden. Onlangs heeft bijvoorbeeld Zutphen 48 oude lichtmasten getest op hun stormbestendigheid. Slechts twee masten doorstonden de vuurproef niet. “Meer masten waren vervangen als ze puur op zicht waren gecontroleerd”, denkt R. Haring van de Nederlandse vestiging van Roch Services in Vught. “Als men een gaatje ziet, wordt de mast al vervangen. Maar een gaatje zegt niks over de stabiliteit van de paal. Een visuele controle biedt geen enkele houvast. Stabiliteit heeft te maken met een aantal inwendige factoren van de metalen die je niet aan de buitenkant van een mast kunt zien.”

Dikwijls wordt beweerd dat een mast ongeveer dertig jaar meegaat. Maar de Roch-methode bewijst dat masten zelfs na veertig jaar nog veilig zijn. “Het staal dat toentertijd werd gebruikt was van prima kwaliteit. Maar door toenemende concurrentie gedurende de jaren zeventig, werd goedkoper staal uit het voormalig Oostblok gekocht. Dat was in veel gevallen slechter van kwaliteit. Je merkt dan ook dat meer lichtmasten uit de jaren zeventig gebreken vertonen.”

Volgens Haring is ongeveer 60 procent van de lichtmasten in Nederland ouder dan twintig jaar. Maar dat zegt nog niets over de kwaliteit. Diverse factoren veroorzaken gebreken aan de masten: storm, hondenurine, zwerfstroom, strooizout. Daarnaast zorgen bitumen manchetten rondom de mast ervoor dat vocht niet weg kan en ernstige corrosie veroorzaakt.

Windbelasting

Voorafgaand aan de test worden alle parameters van de mast, zoals lengte, hoogte, diameter en andere dimensies in de computer ingevoerd. Vervolgens oefent een aan een omgebouwde minigraver bevestigde cilinder horizontale druk uit op de mast. Dat gebeurt geleidelijk en is van te voren ingecalculeerd. Van twee kanten wordt een druk -en trekkrachttest uitgevoerd. De uiteindelijke testbelasting ligt 50 procent boven de gecalculeerde windbelasting. De sensor, die circa 60 centimeter boven het maaiveld staat, meet het elastisch gedrag van de mast en geeft deze weer in vier grafieken. De grafieken geven aan of er sprake is van plastische vervorming, metaalmoeheid of een slechte fundering.

“In feite voeren we een APK-keuring uit. Nadat de mast is getest, en deze is goed bevonden, kan de gemeente ervan uitgaan dat deze nog zeker vijf jaar meegaat”, laat Haring weten.

Een omgebouwde minigraver oefent met een verticale cilinder druk uit op de lichtmast om de buigsterkte te berekenen. Naast de lichtmast staat de sensor die de buigsterkte in grafiekjes weergeeft.

Reageer op dit artikel