nieuws

Lonen en prijzen

bouwbreed Premium

Heet een jaarinkomen van 10 miljoen voor een CEO nog gewoon loon? Of moet je dat op een andere manier aanduiden? Meest opvallend in de opwinding over de topinkomens was eigenlijk, dat men viel over de hoge procentuele stijging. Nu is een toeneming van 13, 20 of zelfs 62 procent niet gering als je haar afzet tegen bijvoorbeeld de cao van de werknemers in de bouw. Als je echter het jaarloon van een werknemer op de bouwplaats vergelijkt met genoemde CEO’s is zelfs de vergelijking tussen de mug en de olifant niet meer van toepassing. Eerst heette het nog, dat het inkomen van de top van de grote bedrijven moest meedoen met de gunstige resultaten. Dan zou de heer Smits van KPN van een koude kermis thuisgekomen moeten zijn.

In die zin is de bouwvakarbeider twee keer een sukkel. Hij haalt het met zijn loon niet bij de CEO, maar moet wel in slechtere tijden genoegen nemen met een geringere beloning. Meeademen met de conjunctuur is voor zijn beloning heel gewoon. Verder wordt de beloning in de bouw afgestemd op de verhouding tussen vraag en aanbod. Misschien is dat bij die topmensen ook het geval. Waarschijnlijker is echter, dat er mechanismen zijn die los staan van het marktmechanisme.

De hoge beloningen in een deel van de top van het Nederlandse bedrijfsleven wordt intussen driftig gebruikt om looneisen te stellen. Er blijken echter meer argumenten om forse verlangens te uiten. In de collectieve sector is het de rapportage van de Commissie Van Rijn. Dat deze tot de conclusie kwam, dat het vooral de hogere inkomensgroepen waren die achterop geraakt waren, doet niet ter zake. Een ferme looneis voor het geheel is de conclusie. In de zorg legitimeren de wachtlijsten een sterke positieverbetering. Meer in het algemeen is het inflatiecijfer het breekijzer om er meer bij te krijgen. De eerste looneis voor volgend jaar is al gesignaleerd. De christelijke ambtenaren noemen een loonsverbetering van 6 procent de bodem van het eisenpakket. Met het inflatiecijfer heeft het kabinet in eigen voet geschoten. Tegen alle economische adviezen in werd de economie aangejaagd met een belastingverlaging op inkomens. Door deze verlaging deels te bekostigen door een verhoging van de indirecte belastingen is een bijdrage aan de inflatie geleverd.

De meest simpele argumentatie om meer loon te willen is natuurlijk de opvatting, dat je er ook wel eens recht op hebt . Bovendien, als de bazen zich het toe-eigenen, waarom moet jij je dan inhouden. Daar zit wel wat in. Het vereist echter wel een machtspositie. Vakbonden van werknemers kunnen die positie hebben. Willen ze deze ook gebruiken? Dat hangt er vanaf. Topinkomens die ook nog eens opzichtig groeien, brengen dit dichterbij. Niet rationeel, natuurlijk niet, maar wel de werkelijkheid. Een pleidooi voor een matige loonstijging en zelf 15 of 25 procent stijging incasseren, wil er niet in. De economische ontwikkeling wordt niet alleen bepaald door de ratio, Was dit wel het geval, dan was men zich bewust van het zeer geringe belang van de topinkomens in de algemene ontwikkeling van de economie. In een economie die mede op gang gehouden wordt door de wedloop om er zoveel

mogelijk op vooruit te gaan, is de prikkel van de sterke inkomensverbetering van de baas te vergelijken met de hond van Dik Trom die achter de hem voorgehouden worst loopt. Je haalt de baas nooit in, maar hij is wel een doel. Ik geloof daar niet zo in. De meeste mensen vinden hun referentiekader veel dichter bij huis. Wie vergelijkt zich nu echt met de CEO. Alleen het woord al.

Reageer op dit artikel