nieuws

Hoogconjunctuur

bouwbreed Premium

Het begint nu toch wel erg te lijken op de hoogconjunctuur in de leerboeken. Niet alleen nemen de looneisen toe, ze worden ook nog eens verwezenlijkt. De wensen om collectieve middelen in te zetten voor allerlei goede doelen stapelen zich op. De inflatie bereikt een sinds lang niet bereikt niveau en wordt daarmee een zelfstandig element in de loonontwikkeling. En de economische groei? Daarmee gaat het niet meer zo goed als vorig jaar gedacht werd. Althans als je niet alleen naar Nederland kijkt en weet dat wij het voor een flink deel in het buitenland moeten verdienen.

De aanhangers van de nieuwe economie houden zich even koest. De aanhangers van het idee van blijvende groei met nauwelijks inflatie roeren zich nog maar weinig. Tegelijk wordt door critici (nog) niet gedanst op het lijk. De bestrijders van deze nieuwlichterij in de economie houden zich eveneens stil. Er wordt waarschijnlijk nog even gewacht op enkele kwartalen zonder economische groei in de Verenigde Staten. Dan kan de nieuwbakken theorie echt naar het kerkhof. De ontwikkeling van lonen, prijzen en de claims op nog niet beschikbare collectieve middelen geeft nu al voldoende aanleiding om de nieuwe economie terecht flauwe kul te hebben gevonden.

Zaken dus als gebruikelijk en daarom is er alle aanleiding weerstand te bieden aan de pleitbezorgers voor meer uitgaven in de zorg, meer geld voor het onderwijs en weer meer geld voor de politie. Als je de afgelopen tijd niet beter wist kreeg je het gevoel in een Oost-Europees land te wonen. Scholen werden beschreven aan de hand van stinkende wc’s, de gezondheidszorg telt alleen maar wachtlijsten en je kunt bijna niet meer over straat. Ik geef toe dat niet wordt gezegd, dat je op school niet meer leert lezen en schrijven. De meeste mensen zeggen ook niet, dat de dokter er niet is als je hem echt nodig hebt en je komt op straat nog overal mensen tegen.

Natuurlijk heb ik niets tegen betere inkomens voor mensen die zich in de genoemde sectoren voor ons inspannen. En ook in de zorg moet de gestegen welvaart zichtbaar worden. Wel heb ik een probleem om de structureel hogere overheidsuitgaven die hiervoor nodig zijn te bekostigen uit niet blijvende inkomsten. Waren het maar echte investeringen in zorg, onderwijs en veiligheid, dan zou je meevallers daarvoor kunnen aanwenden. De pleitbezorgers voor meer uitgaven hebben echter consumptieve bestedingen op het oog.

Dat gevoel van een Oost-Europees land was niet helemaal vreemd. Maar dan het Oost-Europa van voor de jaren negentig van de vorige eeuw. De klachten over achterblijvende voorzieningen zijn niet helemaal toevallig voorzieningen, waarvoor het prijsmechanisme geheel of gedeeltelijk uitgeschakeld is. Vormen van fysieke distributie bestaan in deze sectoren nog in enigerlei vorm. In dit kader is de bouwnijverheid een echte marktsector geworden. Je moet betalen wat het kost en er is geen distributie door de overheid. Of toch? Van verschillende kanten wordt de overheid aansprakelijk gesteld voor het volgens sommigen te lage aantal opgeleverde nieuwe woningen. Amper een jaar geleden was het de prop in de productie die door een te groot aantal woningen ineens de markt zou ontwrichten, dat wil zeggen tot lagere prijzen zou leiden. Zo is er dus altijd wel wat. In de huidige hoogconjunctuur een gebrek aan arbeidskrachten in de bouw, straks misschien weer werklozen. Zoals het in de echte economie gaat.

Wat mij betreft stoppen we met die nieuwlichterij van de nieuwe economie en dus ook de oude. Hetzelfde geldt voor de nieuwe werknemer en de oude, de nieuwe mens enz. Waar we wel mee moeten doorgaan is de nieuwe haring, nieuwe aardappelen en een nieuwe lente.

Reageer op dit artikel