nieuws

Het Einde van de Wereld

bouwbreed Premium

Meyer en Van Schooten

Hoekige stroomlijn

Het is het een na laatste project op het Java-eiland in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam. Een woongebouw met 29 twee- en driekamerappartementen, en bedrijfsruimten op de begane grond. Een eenling. Van bijna alle andere typen gebouwen zijn op het Java-eiland meerdere exemplaren gebouwd. Hiervan maar één.

Waarom heet het gebouw Het Einde van de Wereld?

Er stond al een gebouw met die naam. De bedoeling was dat het als enige van alle oorspronkelijke bebouwing gespaard zou blijven, als aandenken aan het verleden van het havengebied en als relikwie van de vrijbuiter- en kraakcultuur die tot eind jaren tachtig op het eiland heerste. In tweede instantie is toch besloten om iets nieuws te bouwen.

Hoe zit het in elkaar?

Meyer en Van Schooten hebben een strak blok ontworpen dat even hoog is als wat er stond. Met negen etages is het net iets hoger dan de buren. De woningen liggen aan drie corridors op de tweede, vijfde en achtste verdieping. Elke woning heeft anderhalve verdieping. Een halve etage aan de corridor en een hele eronder of erboven. Die corridors zijn geen blinde gangen, maar bieden op verschillende plaatsen uitzicht op wat zeker voor een stad een weidse omgeving is.

Het uitzicht begint al in de lift, die achter een glazen pui omhoog schiet. Aan de achterzijde is een serre aangebouwd, die wacht op ingebruikname als café.

Is dat wat deze architectuur onderscheidt, dat het een kop groter is dan de buren?

Als voorbijganger valt je dat nauwelijks op, net zo min als de flauwe knik die de kadewand maakt ter hoogte van dit gebouw. Wat het onderscheidt is vooral de strakke vormgeving. Bijvoorbeeld dat het glas van de portieken en de glazen balustrades van de Franse balkons in het vlak van de gevel liggen. De dagkanten van de kozijnen en de drie dakerkers laten onverlet dat de overheersende indruk is dat het een extreem vlak gebouw is.

Zelfs al zitten er twee grote gaten in het gebouw?

De poort en de loggia op de vijfde verdieping, die bekleed zijn met rode houten platen, accentueren die strakheid eerder. Ze zien eruit alsof ze met een vlijmscherp mes uit het gebouw zijn gesneden. De overgang van baksteen naar hout is scherp gedetailleerd, een specialiteit van Meyer en Van Schooten, die er eer in leggen om een rechte hoek ook echt haaks te maken en de overgang van het ene naar het andere materiaal zo naadloos mogelijk te laten verlopen.

Reageer op dit artikel