nieuws

In je werk groeien

bouwbreed

Je hoort vaak dat vrouwen niet sterk genoeg zouden zijn voor het bouwvak. Als timmervrouw of metselaar heb je per dag immers heel wat kilo’s te versjouwen. Trap op, trap af. Gereedschap, materialen, materieel. Een beginnend bouwvakster moet echter, net als haar mannelijke collega, langzaam aan fysiek gewend raken aan zwaar werk.

Langzaam aan. Niemand wordt van de ene op de andere dag trapezewerker of voetballer. Door het dagelijks doen bouw je spieren op en word je vanzelf sterker. Je groeit in het werk. Net zoals mijn schattige neefje binnen drie jaar tijd uitgroeide tot een ontzagwekkende massa spieren toen hij als hovenier ging werken. Zo ontwikkelen vrouwen die dagelijks zwaar werk verrichten, ook de spieren die ze daarvoor nodig hebben.

Een timmervrouw in opleiding verbaasde zich op een dag erover dat van haar geruite werkblouse met korte mouwen ineens de naden loslieten. Bij de bovenarmen. Ze trok de meest voor de hand liggende conclusie: het was in de was gekrompen. Gelukkig had ze ooit op een rommelmarkt een tweedehands naaimachine gekocht. Zo’n museumstuk met een zwengel eraan en van die handbeschilderde bloemen er op. Een echte Singer. Welgemoed stikte ze de losgesprongen naden, en gaf het bloesje aan de eerste de beste die er wel in paste. Na verloop van tijd begonnen steeds meer kledingstukken krap te zitten. Nu niet meer alleen bij de bovenarmen maar ook bij de bovenbenen. Zijnaden van broeken knapten op onverwachte momenten open. Zelfs de bilnaad begaf het wel eens. Ze ging klagen bij de winkel waar ze haar werkbroeken kocht. Die gaven ruiterlijk toe dat de kwaliteit van de stiksels nogal achteruit was gegaan de laatste jaren. Dat zij er ook niets aan konden doen en dat ze ze maar met een sterke draad opnieuw moest stikken. De oude naaimachine kreeg het zwaar te verduren en op een dag liep de spoel vast, knapte de naald voor de zoveelste keer en hield de transporteur het voor gezien. Haar kersverse aanstaande schoonmoeder, die haar taak als toekomstige schoonmoeder serieus nam, voorzag de timmervrouw van een echte elektrische zigzag naaimachine. Die zoefde moeiteloos door de dikke stof van haar werkbroeken.

Ze heeft die naaimachine nog steeds, ook al is het niets geworden met de zoon van de betreffende schoonmoeder in spé. Ze ontmoette namelijk op een zonnige dag in het park een man die vol bewondering naar haar goed gevormde armen en bovenbenen staarde en hakkelend uitbracht dat hij nog nooit een vrouw met zulke gespierde ledematen had gezien. Ze zou vast wel flink trainen op de sportschool of iets dergelijks? Nou nee, zei ze. Pas toen begreep ze ineens dat ze in haar werk gegroeid was. En uit haar kleding.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels