nieuws

Niet lullen maar poetsen, dan lukt het wel met pps

bouwbreed

Vervolg van pagina 1 den haag – Lokaal lukt het prima met winkelcentra en herontwikkeling van stadscentra. In Engeland gaan er jaarlijks voor miljarden ponden in om. Maar in Nederland komen er op landelijk niveau nauwelijks pps-projecten van de grond. Vreemd, vindt VNO-NCW, want er is een hoop mee te verdienen.

“Dat pps kan, bewijst het buitenland. In het Verenigd Koninkrijk werden in 1999 circa 250 pps-contracten afgesloten, met een totale waarde van circa 16 miljard pond. De besparing voor de overheid wordt geraamd op 17 procent. Waarom komt het in Nederland dan niet van de grond”, zo vroeg werkgeversvoorman J. Schraven zich vooral retorisch af.

Het is voor hem bittere noodzaak dat daarin verandering komt. Zonder pps wordt het bereikbaarheidsprobleem in Nederland nooit opgelost, bij gebrek aan overheidsgelden. Maar niet alleen voor infrastructuur, ook op andere terreinen is pps een heel bruikbaar instrument.

Lage prioriteit

“En het is echt niet de bedoeling om heel Nederland te asfalteren. Maar neem bijvoorbeeld ons plan A4 doorstroomroute. Dat gaat om een traject van 160 kilometer. De toevoeging aan asfalt bedraagt echter nog geen 2 vierkante kilometer”, aldus Schraven.

VNO-NCW heeft daarom Buck Consultants International in de hand genomen om eens te bekijken wat nu precies de knelpunten zijn. Dat ‘rondje langs de velden’ heeft vier clusters van knelpunten opgeleverd.

De eerste cluster is de politieke en ambtelijke vrijblijvendheid. “PPS wordt nu nog vooral gezocht voor projecten die van de politiek om een of andere reden een lage prioriteit en bijgevolg geen publiek geld toegekend hebben gekregen. Ook is er weerstand bij Rijkswaterstaat. De top betoont zich voorstander van pps, maar deze cultuuromslag is nog niet door de hele organisatie heen”, zegt Schraven.

Een enkele keer speelt er ook een bestuurlijke stammenstrijd. Een voorbeeld daarvan is de A59, waarmee alweer een half jaar vertraging is opgelopen, omdat Rijk en provincie er niet uit zijn op welke wijze bevoegdheden over beheer en onderhoud van de nieuwe weg kunnen worden overgedragen aan de private partijen.

Regels

De tweede cluster is de onduidelijkheid over de Europese aanbestedingsregels. “Althans, zo worden die regels in de markt en bij overheden ervaren. Die onduidelijkheden frustreren pps. Ze belemmeren juist vaak het tot stand komen van de noodzakelijke vroegtijdige samenwerking.”

Een derde cluster knelpunten ligt in de ruimtelijke-ordeningsprocedures. “Dat geldt overigens niet specifiek voor pps-projecten, maar voor alle grote projecten.” Een doorn in het oog is daarbij dat “Jan en Alleman” maar bezwaar kan maken en dat dan ook driftig doet.

Het vierde knelpunt is het systeem van marktconsultaties. Iedereen is ervan overtuigd dat die nuttig kunnen zijn, mits ze niet te pas maar meer nog te onpas worden toegepast. Daarvoor is het instrument veel te duur. Daarnaast zijn bedrijven bang voor ‘brainpicking’; dat Rijkswaterstaat gratis en voor niets met de door geconsulteerde bedrijven ingebrachte ideeen aan de haal gaat in de latere aanbestedingsfase.

Politiek commitment

Het allerbelangrijkste is en blijft voor Schraven toch wel politiek commitment. “De politiek zou een duidelijke taakstelling op zich moeten nemen wanneer het gaat om de uitvoering van pps-projecten.”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels