nieuws

Lage marges in de bouw leiden uiteindelijk tot hoge rekeningen

bouwbreed

den haag – De marges in de bouw zijn erg laag. Bouwbreed wordt er luid over geklaagd. Maar dat de bouwers het niet laten bij klagen alleen, mag blijken uit verklaringen van topmensen uit de bouw, waaronder J. Rossing, directeur HBG Civiel.

Hollandsche Beton- en Waterbouw NV, HBW, dat nu verwikkeld is in het Schipholspoortunneldebacle, is net een maand geleden samengegaan met met zusteronderneming Hollandsche Wegenbouw Zanen (HWZ). Samen vormen ze HBG Civiel, dat onder leiding staat van J. Rossing. Over 1999 boekte HBG Civiel een omzet van 750 miljoen gulden. Het resultaat was ‘goed’, zo staat in het jaarverslag.

Bedrijfscultuur

Rossing is in het verleden zowel directeur geweest bij HWZ als bij HBW. Als hij in 1994 als directeur bij HWZ aantreedt, ontwaart hij een verziekte organisatie. In een gesprek met Cobouw ongeveer een maand geleden, vertelt hij dat in de Wegenbouw traditioneel met ‘verrekenbare hoeveelheden’ werd gewerkt. Een systeem waarbij de aanneemsom wordt bepaald door de hoeveel materiaal die nodig wordt geacht. Binnen het bedrijf werd massaal te veel berekend; er werd efficienter gewerkt dan werd voorgehouden. Volgens Rossing werkte deze oneerlijke praktijk door in de bedrijfscultuur. Medewerkers waren ook tegenover elkaar niet meer betrouwbaar.

Gedragsregels

Rossing stelde er paal en perk aan, gooide het systeem van verrekenbare hoeveelheden overboord en stelde gedragsregels op waaraan medewerkers gedwongen werden zich te houden.

In ieder kantoor hingen deze regels ingelijst. Als het overleg een ongewenste kant uitging, of als bleek dat iemand niet al zijn kaarten op tafel legde, werd hij onmiddellijk gewezen op de gedragsregels aan de muur. Na drie jaar vertrok Rossing naar HBW, waar hij dezelfde gedragsregels instelde.

Nu wil Rossing zijn uitspraken van een maand geleden niet toelichten. Maar: “Het is apert onjuist om het systeem van verrekenbare hoeveelheden te vergelijken met wat er in de Schipholtunnel is gebeurd”, wil hij wel kwijt.

Valse facturen

Rossing komt in zijn bedrijf wel vaker dingen tegen die niet door de beugel kunnen. NRC-Handelsblad schrijft dat hij anderhalf jaar geleden in een vertrouwelijk gesprek met screeningsonderzoekers van de gemeente Amsterdam bevestigde dat zijn bedrijf valse facturen heeft geschreven. Hij zei dat de aanleiding was dat Strukton bij het moederbedrijf NS de cijfers wilde opfleuren. Achteraf noemt Rossing deze valse rekeningen “onaanvaardbaar”, aldus NRC.

Meer rekenen dan het kost is een methode om je winsten te verbeteren. Zorgen dat je meer werk binnen krijgt dan waar de opdracht voor staat, is een andere, volgens kenners zeer gebruikelijke, methode.

“Op het bestek zelf maak je geen winst, je krijgt je winst uit het meerwerk”, stelt A. Andeweg, verkoopmanager bij Croon Elektrotechniek. Toen Andeweg nog als installateur op de bouwplaats werkte, ploos hij bij voorkeur de bestekken van zijn collega-aannemers na. Daarin ontdekte hij de plekken die het meest ‘onhandig’ zouden zijn om zijn kabels te trekken. Met een beetje geluk zette de man die juist op die plek een buis moest plaatsen, de schaar in de kabel. Dan ging Andeweg naar de opdrachtgever met de mededeling dat er meerwerk in zat. “Daarmee maakte je je winst”, lichtte hij toe.

Aanbestedingsmethode

Andeweg is visionair en voorvechter van de nieuwe aanbestedingsmethode AMOI-CE. “Dit soort praktijken gaat uiteindelijk ten koste van de burger, die betaalt. Als bedrijven zouden samenwerken, zouden de marges hoger, de kosten lager en iedereen tevredener kunnen zijn.

Twee topfunctionarissen van een Nederlands bouwbedrijf beamen dat zij weten van de praktijken zoals Andeweg die schetst. “Dat is zoals de bouw vroeger werkte. Maar door multidisciplinair te werken in allianties, ligt de nadruk veel meer op kostenbesparingen en efficiency. Je moet ook wel als je voor eigen rekening en risico werkt.”

‘Op het bestek zelf maak je geen winst’

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels