nieuws

Vingers

bouwbreed

Zijn pink was eraf. Hij deed er laconiek over. Het had natuurlijk erg pijn gedaan en bij tijd en wijlen plaagde fantoompijn hem, maar het was eigenlijk alleen maar jammer. Hij was trots geweest dat hij, bijna pensioengerechtigd, al zijn vingers nog had. Nu ja, op een vingertopje na. Dat konden niet veel timmermannen hem nazeggen.

Dit stukje gaat niet over arbo-beleid. Het gaat over een andere wereld en tijd. Toen brood op de plank, laat staan beleg, niet vanzelfsprekend was. Je was eigen baas en moest hard werken voor de kost. Daar had je je lichaam voor. Aanpakken. Allicht dat het gaandeweg slijtageplekken vertoonde.

Niet voor de mooiigheid, niks fitness, niks pianospelen of zinnelijk genot _ het lichaam was een werktuig. Met een beetje geluk hield het het lang uit en leverde het wat op. Allicht betaalde je daar een prijs voor, een paar vingers bijvoorbeeld. Ja, ook hij had die dans niet kunnen ontspringen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels