nieuws

Stadsuitbreiding en -herstel in Lima

bouwbreed

De Peruaanse hoofdstad Lima heeft inmiddels circa 8 miljoen inwoners. Velen van hen zijn afkomstig van het platteland en wonen in een van de krottenwijken aan de rand van de stad. Via een bezoek aan een ontwikkelingsproject hebben we kunnen zien op welke wijze deze wijken langzaam veranderen in stad, en op welke manier de gemeente hier een bijdrage aan levert.

Comas, grotendeels liggend op de helling van één van de heuvels die stad omsluiten, is zo’n krottenwijk die steeds verder uitbreidt. Nieuwkomers bouwen boven aan de helling hun onderkomen. In eerste instantie zijn dat meestal huizen van riet. Zowel de wanden als de platte daken bestaan uit rieten matten die worden bevestigd tegen een houten frame van stokken. Deze bouwsels bieden primair bescherming tegen zon, wind en stof, maar niet tegen regen. Dat is op zich geen probleem, want Lima ligt in de woestijn. De jaarlijkse hoeveelheid neerslag is hier nihil.

Mensen die iets meer geld te spenderen hebben, bouwen hun woning in hout. Qua afmeting en ontwerp hebben deze huisjes veel weg van de wat grotere schuren die men in Nederlandse tuincentra verkoopt. Opmerkelijk is dat de markt in Lima ook inspeelt op deze behoefte. De huisjes zijn uit de catalogus te bestellen. Ook op een aantal plaatsen langs de grote weg naar Lima worden deze ‘prefab woningen’ aangeboden.

Gedroogde klei

Weer een stap duurder zijn de woningen die zijn gemetseld met stenen van gedroogde klei, een bouwmateriaal dat we ook vaak tegenkomen in de kleine woestijndorpjes. Vanwege de grijze kleur zijn de stenen in prachtige harmonie met het woestijnlandschap. Dit materiaal wordt op kleine schaal geproduceerd, tegen lage productiekosten. Meestal hebben deze woningen ook al een golfplaten dak.

In het dal zijn bijna alleen woningen te vinden van baksteen, gecombineerd met beton. Hier wordt ook vaak in verdiepingen gebouwd. Hoe meer de woningen in het dal liggen, hoe meer geld de bewoners aan hun huisvesting hebben besteed. De stad lijkt hier steeds vastere vormen aan te nemen.

In eerste instantie lijkt de vorming van deze wijken een natuurlijk proces; er is niet direct sprake van landuitgifte. Wel is de grond in eigendom van derden en betalen de bewoners jaarlijks een bedrag voor het gebruik van de grond. Nieuwe bewoners bepalen zelf de plek van hun woning. Zo ontstaan de straten. In de oudere delen van de wijk heeft de gemeente de belangrijkste ontsluitingswegen voorzien van verharding. Schoon water wordt in de nieuwe delen wekelijks gebracht met een tankauto. Iedere bewoner heeft aan de straat een oliedrum staan die hiermee wordt gevuld. In de oudere delen heeft de gemeente waterleiding, een elektriciteitsnet en riolering aangebracht. Verder helpt zij nieuwe bewoners door de aanleg van betonnen speelpleinen of stenen buurthuizen.

Contrast

De vorming van nieuwe stadswijken staat in schril contrast met de aanpak van het oude centrum. Vanaf het midden van de 16de eeuw hebben de Spanjaarden het centrum volgens strakke ontwerprichtlijnen ingericht.

Vijf jaar geleden is de gemeente begonnen met het opknappen van het in verval geraakte centrum. Inmiddels kan men genieten van gerestaureerde gebouwen, en pleinen en straten die opnieuw zijn ingericht. De uitgevoerde plannen zijn door de gemeente onderbouwd door middel van demografisch en economisch onderzoek en een keuze uit diverse ontwerpen.

Vanwege de verscheidenheid aan wijken levert de gemeente Lima op geheel verschillende wijzen haar bijdrage aan de vorming van een metropool.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels