nieuws

Céramique, yuppen- en ouderenwijk aan de Maas

bouwbreed

“De kracht van Céramique?” Jenny Bastings, voorlichtster van het informatiecentrum over Maastrichts nieuwste wijk hoeft over het antwoord niet lang na te denken. “Het is de zuidelijke uitstraling van de nieuwbouw die enorm aanslaat.” Woningen van boven de één miljoen gulden in de wijk gaan inmiddels als warme broodjes over de toonbank. “Het wordt een yuppen- en ouderenwijk”, voorspelt een plaatselijke makelaar.

Niets herinnert nog aan de oude fabrieksterreinen van de aardewerkfabriek Céramique aan de zuidoostoever van de Maas. Sinds 1850 bepaalden de gebouwen van de aardewerkfabriek de sfeer in de industriestad Maastricht. Eind jaren tachtig was dat voorgoed verleden tijd. De aardewerkfabriek, toen al opgegaan in Sphinx, verkocht het 23 hectare grote terrein aan de gemeente. Doordat Maastricht dit miljoenenbedrag niet zelf kon ophoesten, betrok de gemeente het ABP als medefinancier bij de grondtransactie. Het vormde het begin van een publiek-private samenwerking, waarbij tevens Wilma Vastgoed, MBO-Ruyters en Bouwfonds Woningbouw aanschoven.

Museum

Jo Coenen maakte het stedenbouwkundige plan en begin jaren negentig werd begonnen met de bouw van het Bonnefantenmuseum, de eerste trekker in de nieuwe Maastrichtse woonwijk. Nu nadert de wijk met 1600 woningen, 70.000 vierkante meter kantoren, 5.000 vierkante meter winkels, 20.000 vierkante meter hotels, 20.000 vierkante meter culturele functies en 4400, gedeeltelijk ondergrondse, parkeerplaatsen haar voltooiing. “Met een jaar of drie moet het hier allemaal wel klaar zijn”, verwacht Bastings. Ze staat voor een maquette van de nieuwe stadswijk en wijst moeiteloos de gebouwen aan die al betrokken zijn. Het informatiecentrum is gevestigd in Centre Céramique waarin zich ook voorzieningen als de bibliotheek en het European Journalism Centre bevinden. Het gebouw is ontworpen door de Zwitserse architect Aurelio Galfetti. “Niet de eerste de beste”, merkt Bastings op. Het zijn feitelijk alleen maar architecten van naam die aan Céramique hebben gewerkt: Alvaro Siza, Mario Botta, Aurelio Galfetti, Luigi Snozzi, Aldo Rossi en Martorell, Bohigas & Mackay. Allen afkomstig uit Zuid-Nederland of uit Zuid-Europa. De reden daarvoor is volgens Bastings simpel. “Het werk van deze architecten sluit aan bij de Bourgondische uitstraling van Maastricht. Céramique ademt juist daardoor ook die sfeer uit.” Wandelen door het gebied is geen straf. Hoewel de skyline voor een belangrijk deel nog wordt gedomineerd door bouwkranen, is de wijk op het oog al bijna af. Avenue Céramique is de brede hoofdroute die zich door de nieuwbouwwijk slingert. Aan de Avenue staan de kantoorgebouwen, maar er zijn winkels en appartementen gebouwd. Centre Céramique aan Plein 1992 vormt het hart van de wijk. Hier moet straks nog een brug over de Maas naar het centrum van Maastricht worden gerealiseerd. “En dan is er een snelle verbinding met de oude stad. Ook dat zorgt ervoor dat de wijk een gewilde woonlocatie is”, vertelt voorlichtster Bastings. Over het plein schuifelt H. Visser. De gepensioneerde Limburger woont sinds kort in een appartement in het zogenoemde Botta-complex. Het ronde gebouw is ontworpen door Botta. “Ik heb in Eijsden gewoond, maar mijn vrouw en ik wilden terug naar de stad. We worden ouder en dan is het fijn om dichtbij alle voorzieningen te zitten. En zo vlak aan de Maas is het toch prachtig wonen.”

Hard nodig

Volgens M. Renders, makelaar van het kantoor Koophuis, is Visser precies de doelgroep voor een nieuwbouwwijk als Céramique. “De prijzen zijn er natuurlijk ook naar. Je ziet veelal de wat beter gesitueerde ouderen die vanuit de regio terug willen naar de stad. Maastricht had een wijk als dit heel hard nodig. Daarnaast is een belangrijke groep bewoners medewerkers van bedrijven die zich in het gebied hebben gevestigd. Deze groep gaat tijdelijke contracten aan, blijven drie jaar in een huurappartementen en vertrekken dan weer. Yuppen, ja.” Welke gevolgen dit heeft voor de sfeer in de wijk, kan de makelaar nog niet inschatten. “Zo’n buurt als dit moet zich nog helemaal settelen. Ingrediënten als een goede architectuur, infrastructuur, groen en winkelvoorzieningen zijn aanwezig om het te laten slagen.”

Uitzicht

Onlangs is het driehonderd meter lange wooncomplex Stoa van Snozzi in de verkoop gegaan. De prijzen voor de ruime appartementen variëren van 660.000 tot een ruime 1,6 miljoen gulden. “Maar”, benadrukt Bastings, “daarvoor heb je wel vrij uitzicht over de Maas.” Tevens grenst het complex aan het Charles van Eijk Park. De ochtend dat de woningen in de verkoop gingen, stonden zich al mensen voor de balie van Bastings te verdringen. “Ik schrok daar niet van. Dat deed ik nog wel toen in 1992 de eerste gegadigden voor een huis op Céramique zich inschreven. Ik voerde de gegevens in de computer in en bij prijsindicatie hadden mensen geschreven 650.000 gulden en meer. Toen dacht ik nog wel: ‘wat een geld’.”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels