nieuws

TAXIbusjes

bouwbreed Premium

Het taxiautobedrijf is in beroering geraakt. Persoonlijke belangen staan op het spel, maatschappelijke belangen worden voorlopig in de ijskast gezet. Naar de buitenwereld dringt door dat de sector is verziekt. Het hangt van wurgcontracten, intimidaties en interne monopolies aan mekaar. Zelfs in haar verschijningsvorm houdt de branche er een hoog maffiagehalte op na.

De chauffeurs rijden bij voorkeur in zwarte Mercedes S-klasse, het favoriete autotype van de Japanse jakuza (het gedoogde maffiakartel). Vrij naar Van Dale is een taxiauto een met taxameter en chauffeur uitgeruste huurauto. Wie zoiets huurt, beschikt tijdelijk over een auto met chauffeur en verplaatst zich vermomd als boef of deftig persoon door de stad. Taxichauffeurs dragen het liefst zwarte uniformen met gouden biezen. Het is tijd voor een alternatief.

Wie wel eens buiten Nederland rondkijkt, weet hoe weinig er bij ons rijden. In Barcelona, Milaan, Osaka, New York, Buenos Aires of San Paulo, zien de straten altijd geel van de taxi’s. Je hoeft bij het wandelen maar even je pink op te steken en er staat één stil. In Tokyo gaat het linkerportier automatisch open. Bij ons heeft een opgestoken pink, noch enig ander handgebaar, geen enkele effect. Je moet ze zelf gaan zoeken bij een taxistandplaats. Wat je aantreft zijn lege parkeer-

plaatsen en een afgesloten telefoon onder een open afdakje. Wie via andere omwe-

gen er toch één bemachtigt, betaalt zich blauw voor een ritje. De chauffeur paft er onderweg lustig op los.

Ofschoon taxi’s niet tot openbaar vervoer worden gerekend, bestaat er toch verband mee. In landen waar geen taxikartel bestaat en de overheid haar onderdanen meer ruimte gunt, heb je naast de taxiauto het taxibusje. Voor wie de taxiauto te duur of onhandig vindt, is er dit ideaal alternatief. Deze buitengewoon praktische vorm van personenvervoer bestaan in alle vormen en maten. Van motorriksja’s in Azië, clandestiene eigenrijders in Rusland, collectivos in Latijns-Amerika, tot verlengde gele tweedehands Mercedesen in het Midden Oosten. Op dit punt heeft zelfs Curaçao een voorsprong. Je hoeft op een taxibusje nooit te wachten, het brengt je precies waar je moet zijn. Je deelt het met passagiers die ook jouw kant op moeten. Na enige ervaring blijkt het onderhandelen over bestemming en ritprijs – waar Nederlandse chauffeurs tegenop zien – een fluitje van een cent en duurt nooit langer dan vijf seconden. Omdat meerdere passagiers meerijden, staat de chauffeur onder een lichte vorm van sociale controle. Voor wie geen medepassagiers duldt of haast heeft, kan de resterende lege plaatsen afkopen, waardoor het taxibusje tijdelijk verandert in taxiauto.

Bij openbaar vervoer wordt in principe iedereen toegelaten, bij privé en collectief vervoer is dat niet het geval, daar wordt het publiek geselecteerd door de eigenaar. Bij gebouwen kennen we dezelfde drietrap: openbaar, privé en collectief. De Nederlandse overheid heeft behalve in de luchtvaart (wat geen openbaar vervoer is) vormen van collectief vervoer niet bevorderd. Zit hier het taxiautobedrijf achter? Bij verdere diversificatie van vervoersystemen zou, in onze uitgelegde stedenbouw, het wilde autobusje als flexibel en consumentvriendelijk collectief vervoer in het voor- en natransport de redding van het massaal openbaar vervoer kunnen worden.

Reageer op dit artikel