nieuws

Strijdlust houdt Terlingen op de been

bouwbreed Premium

Nog immer staan de ogen in de forse kop strijdbaar. Nog immer is de rug recht. Het haar wat grijzer, dat wel. Maar ongebroken zet Dick Terlingen de strijd tegen het hem aangedane onrecht voort. “Ik haal mijn gelijk. Ik weet niet wanneer, maar ik ga door.”

Enige illusies en inmiddels zes ton aan rechtskundige bijstand lichter, zit Terlingen in zijn kantoortje in zijn huis aan een van Hilversums dreven. “Mijn vrouw – zij is notarisdochter – heeft zoiets nog nooit meegemaakt. Zij kan de situatie niet meer aan. Ik ben wat dat betreft veel harder, heb veel meer meegemaakt. Van deze oude Terlingen zijn ze nog niet af”, klinkt het strijdlustig uit de mond die als vanouds de zweem van de bekende lach vertoont.

De hele zaak is begonnen “met drie mannetjes en één notaris”.

“Bij een faillissement van één van de drie stuitte de curator op deze zaak. Het ging daarbij vooral om het pand aan de Oude Zijds Kolk in Amsterdam. Een kapitaal pand van 1500 vierkante meter vloeroppervlak. Ik heb zelf nog de bouwvergunning geregeld voor de verbouw tot appartementen. Mijn zoons hebben toen het pand verkocht, inclusief de bouwvergunning. De kopers zijn gaan shoppen en hebben hypotheken gekregen voor in totaal 4,5 miljoen. Het pand was voor de verbouwing, die niet is uitgevoerd, drie miljoen waard.

Belachelijk

Met die anderhalf miljoen hebben de eigenaren niet de verbouwing betaald, maar zijn ze gaan speculeren op de beurs. Dat ging niet goed.

Om de hypotheken te verkrijgen, hebben die jongens valse taxatierapporten op mijn naam gemaakt en ook nog eens werkgeversverklaringen vervalst. Juist die valse taxatierapporten zijn de aanleiding geweest om mij van mijn bed te lichten en een paar dagen vast te houden. Daarbij kwam nog een taxatie van makelaar Deenik uit Amsterdam die uitkwam op een waarde van 750.000 gulden. Belachelijk. Dat komt neer op 500 gulden per vierkante meter terwijl in Amsterdam op die locatie 2000 gulden gebruikelijk is.”

Het curieuze is daarbij in zijn ogen dat er ook nog taxaties van vier andere makelaars lagen die niet zijn nagegaan. Terlingen heeft daar maar één verklaring voor. “De hypotheekmarkt is een markt van 500 miljard gulden. Jaarlijks is er een omzet van 100 miljard. Sinds de opkomst van onafhankelijke hypotheekwinkels is er sprake van een moordende concurrentie. Dat betekent dat banken aanvragen voor hypotheken praktisch blindelings accepteren. De banken hebben trouwens toch al geen controlemechanisme. Dat komt omdat de hypotheekmarkt vrijwel risicoloos is. Als hypotheekgevers niet in staat zijn rente en aflossing te voldoen, dan staat er altijd het onroerend goed als onderpand tegenover. Dat brengt meestal voldoende op om de eventuele schade voor de banken volledig te compenseren. Dat blijkt ook wel uit de cijfers. Bij tophypotheken berekenen de banken enkele tienden van procenten extra. Ik heb uitgerekend dat ze dit jaarlijks 150 miljoen oplevert terwijl er voor 50 miljoen schade wordt geleden. Dat is dus 100 miljoen extra in handen van de banken. Tel uit je winst.

Wat er nu is gebeurd, heeft de banken aan het schrikken gemaakt. Die zagen mijn naam opduiken en hebben besloten mij als voorbeeldfunctie te gebruiken. Daarvoor hebben ze alles uit de kast gehaald. Zelfs toen ze doorhadden dat er geen zaak tegen mij te maken viel, zijn ze doorgegaan, alleen maar om mij doelbewust kapot te krijgen.”

Terlingen gaat er daarbij van uit dat het Openbaar Ministerie in de persoon van Officier van Justitie De Vries heeft samengespannen met de banken. “Ga maar na. Die mevrouw heeft bij diverse gelegenheden niets anders gedaan dan bewijsvoering in mijn voordeel te traineren. Zo is een handtekeninganalyse door het gerechterlijk laboratorium maanden blijven liggen. Tegelijkertijd heeft zij op de ochtend van de eerste procesdag de verzamelde pers nog laten weten dat ik de hoofddader was. Een uur voor de zitting kreeg mijn advocaat een telefoontje van haar dat de zaak was geseponeerd bij gebrek aan bewijs.”

Druppel

Wat daarna helemaal stak, was de presentatie van een brochure ‘Preventie hypotheekfraude’ waarbij De Vries eveneens aanwezig was. In die brochure stond het geval Terlingen anoniem edoch voor insiders duidelijk herkenbaar beschreven. De druppel die de emmer deed overlopen was de uitreiking tegelijkertijd van het jaar oude persbericht van het OM over Terlingen. Nota bene op het moment dat de zaak allang geseponeerd was.

Bijna boos wordt hij als hij spreekt over zijn advocaat in de civiele zaak, mr. W. Groustra van advocatenkantoor Bartels. Met de advocaat had hij afspraken gemaakt over betaling van het honorarium. “Ik moest wel, want de banken hadden beslag laten leggen op alles wat ik had. Eind april vorig jaar werd ik ontboden bij mr. Bartels zelf. Daarbij zijn opnieuw afspraken gemaakt over betaling en zelfs zijn er zekerheden gesteld. De volgende dag stond de deurwaarder op de stoep die namens Bartels twee dagvaardingen presenteerde voor twee kort gedingen over onmiddellijke incasso van in totaal 190.000 gulden. Die twee vorderingen waren nodig om mij failliet te laten verklaren, waardoor ik definitief uitgeschakeld zou zijn. Achteraf werd de zaak duidelijk. Bartels bleek een lucratieve opdracht te hebben ontvangen van de Rabobank Utrecht, een van de banken die tegen Terlingen aan het procederen was.”

Schade

Ondertussen zit Terlingen met de schade. “Door de beslagen kon ik geen kant meer op. Zo had ik een project lopen in Brielle met HBG en Siemens voor een sportgebouw van 200 miljoen. Daarnaast zijn er nog een paar projecten niet doorgegaan.”

Voor Terlingen ligt de zaak redelijk duidelijk. “Het openbaar ministerie brengt met veel tam-tam zaken in de publiciteit die over veel geld gaan. Neem het click-fonds en de voorkenniszaken. En telkens krijgt het OM de kous op de kop bij de rechter. Nu dachten ze mij beet te hebben. Weer mis. Maar als ze denken dat ik het erbij laat zitten, dan hebben ze de verkeerde voor.”

Reageer op dit artikel