nieuws

‘Structuur vakopleiding moet anders’ Sectoraal beleid op de tocht

bouwbreed

gouda – De bouw kan het zich niet permitteren te hoge eisen te stellen aan het niveau van de instroom. Deze is daarvoor te gering. Bovendien heerst er krapte op de arbeidsmarkt. Verder worden de extra rijksgelden voor de arbeidsmarkt te veel versnipperd, waardoor instroom in de bedrijfstak moeilijker te stimuleren is. Dat vinden de sectorraden in de bouw.

Directeur Cees van Vliet van de sectorraden voorspelt al enkele jaren dat er knelpunten op de arbeidsmarkt gaan optreden. “We weten vrijwel exact hoeveel mensen we in welke beroepen per regio nodig hebben. We hebben al een paar keer gezegd dat de instroom in de vakopleiding 10 procent hoger zou moeten zijn dan die nu is. Je ziet echter dat die op zijn best op hetzelfde niveau blijft.”

Volgens hem is het probleem het niveau van de potentiele instroom. “Dat niveau is lager dan tien jaar geleden. Dan kun je de eisen die je stelt aan nieuwe toetreders wel hoog houden, evenals het niveau van de vakopleiding, maar dat betekent dan dat het aantal mensen dat niet kan instromen groeit. daarom bepleiten wij nadrukkelijk om de opleidingen aan te passen.”

Cursussen

De oplossing is de vakopleiding aan te passen aan het niveau dat wordt aangeboden. “Ontwikkel verschillende cursussen op verschillende niveaus. Zowel korte als lange. Sluit aan bij het niveau van de toetreders”, luidt zijn advies richting vakopleiding.

Gebeurt dat niet, dan voorziet hij een groeiende stroom ongeschoolden in de bouw. “En dan heb je diverse problemen. Om te beginnen de kwaliteit en de veiligheid op de bouwplaats. Daarnaast speelt het imago van de bouw”, zegt Van Vliet.

Zorgen heeft hij over de uitkomsten van de discussies rond werk en inkomen. Nog steeds is niet helder welke structuur de bemiddeling van werklozen en de reintegratie van arbeidsgehandicapten uiteindelijk zal krijgen.

Discussies

Dat leidt tot interne discussies binnen arbeidsvoorziening en de uitvoeringsinstellingen sociale zekerheid waardoor ‘de winkel tijdens de verbouwing niet zo open is als die moeten zijn’. Dat geldt vooral voor arbeidsvoorziening. Ook een andere sturing van de rijksgelden voor arbeidsmarktbeleid leidt niet een efficienter beleid. Sterker nog, een sectoraal beleid is bijna niet meer te voeren.

“Vroeger konden we sectorale afspraken maken met arbeidsvoorziening. Nu zullen we dat met gemeenten moeten doen. Dat doen we dan ook. Maar het maakt het er niet eenvoudiger op.”

Gestresst

Van Vliet ziet verder dat de reintegratie van arbeidsgehandicapten een hogere vlucht zal moeten nemen. “Je ziet nu dat het grootste deel van de arbeidsgehandicapten in de bouw die reintegreren dat doen buiten de bedrijfstak. We zullen als bouw zelf ook meer naar mensen buiten de sector moeten kijken.” Daarbij gaat het wat hem niet primair om bouwplaatspersoneel, maar meer om “de gestresste leraar die kan worden omgeschoold tot calculator of werkvoorbereider”.

“Ik verwacht daaruit overigens niet zoveel capaciteit te kunnen halen. Binnenhalen van langdurig werklozen in de bedrijfstak kan wel meer winst opleveren. Zeker als we het opleidingsbeleid aanpassen”, is zijn overtuiging.

Om te voorzien in de benodigde arbeidscapaciteit is er in zijn visie geen sprake van een oplossing. “Het zal en moeten, en instroom van jongeren bevorderen, en werklozen binnenhalen, en reintegratie van arbeidsgehandicapten. En voor de korte termijn is niet uitgesloten dat we arbeidskrachten uit het buitenland moeten halen.”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels