nieuws

Architecten van station laten zich weinig gelegen liggen aan uitvoering

bouwbreed

De vormgeving van het station bij de luchthaven Frankfurt roept allerlei associaties op. Afhankelijk van het standpunt lijkt het op een surfplank, zeppelin, lintworm, ribbenschip of vliegtuigvleugel. Architect Hadi Teherani noemt het een ‘airport voor de trein’.

Bijzonder is het station in elk geval. Vier sporen duiken in een open tunnelbak, die over een lengte van 660 meter is overdekt met een betonnen dak op 43 zware stalen vakwerkspanten. Onder de ‘surfplank’ hangt een plafond, bekleed met gladde glimmende grijze staalplaten. Tussen de driepotige kolommen van de stalen spanten komen glazen wanden. Bovenop de ‘zeppelin’ verschijnt een koepel van groen dubbel glas in donkergrijze stalen spanten. De ruiten worden bevestigd op gietijzeren houders, beslist geen goedkope oplossing. De koepel is 135 meter lang en 40 meter breed. Tot zover de architectuur van het bureau van Jens Bothe, Kai Richter en Hadi Teherani uit Hamburg.

Zij hebben samen in Braunschweig gestudeerd en uitgesproken ideeen ontwikkeld over de vormgeving van stations. Voor het ‘Hauptbahnhof’ van Stuttgart stellen zij een soort vliegende schotel voor met een diameter van 240 meter, 60 meter hoog, en een vloeroppervlak van 40.000 vierkante meter. Het moet worden gebouwd terwijl het treinverkeer doorgaat. Hoe vertellen de architecten niet. Zij laten zich weinig gelegen liggen aan de problemen van de uitvoering. Het gaat hen om grote gebaren en het scheppen van ruimte. Weinig aandacht gaat uit naar de relatie van de ruimte met details en bouwtechniek.

Improvisaties

Zo’n aanpak moet gevolgen hebben voor de uitvoering, en dat heeft zij ook. Het lijkt alsof de bouw van het station bij Frankfurt aan elkaar hangt van improvisaties. Voor alle zekerheid worden de stalen spanten ingepakt in brandwerend materiaal. Daaromheen komen grote ronde kokers, in drie moten gehakt. Op die manier accentueren en ontkennen de architecten de dragende functie. De vormgeving van het dak suggereert een bolle vloer, maar in werkelijkheid is hij vlak. Bovenop het station komen in de toekomst meer gebouwen van maximaal negen verdiepingen. Hoe de architectuur daarvan moet aansluiten op die van het station en de glazen koepel, blijft ongewis.

Naast de koepel staat nu al een betonnen opbouw, waarin een boog is uitgespaard. Het lijkt alsof een betonnen muur de architectuur van Teherani scheidt van die van de loopbrug naar de air-terminals. De loopbrug is 80 meter breed over de eerste honderd meter, wordt daarna 16 meter breed over de volgende honderd meter, en houdt ineens op, tien meter boven een busstation. De vormgeving voorziet niet in een aansluiting op de terminals van de luchthaven.

Basisniveau

De relatie tussen de vormgeving van het station, de details en de bouwtechniek is zwak. Dat geldt ook voor de aansluiting van de architectuur op de omgeving. De opdrachtgevers, architecten en bouwers nemen blijkbaar niet de tijd om hierbij stil te staan. Als gevolg daarvan hangt de bouw van improvisaties aan elkaar. “Ein Provisorium mit grandiosen Ausblicken”, noemt Wolfgang Schubert het station in de Frankfurter Rundschau van 22 maart.

Geimproviseerd

Volgens deze journalist zal het wel lukken het station op 1 juni in gebruik te nemen, maar blijft het karakter nog lang dat van een bouwplaats. Daar is de eigenaar van de grond niet over te spreken. “Een zeker basisniveau mogen de gasten toch wel verwachten”, zegt Klaus J. Busch van Flughafen AG. “Het comfort en de ambiance van het station mogen niet onderdoen voor die van een vliegveld.” Daarom had Flughafen AG de ingebruikname graag nog een jaar uitgesteld. Deutsche Bundesbahn wil echter dat de eerste treinen eind mei het station binnenrollen. De passagiers zullen het met een grandioos, maar geimproviseerd station moeten doen.

Montage van de eerste glazen panelen in de koepel boven het station. Onder deze koepel bevindt zich de VIP-lounche.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels