nieuws

GAK pakt inmiddels ook aannemers aan Senator vindt De Vrije Arbeiders geen uitzendbureau

bouwbreed

harlingen – Ina Kuiper is doodziek van haar strijd tegen het GAK. Zo ziek dat ze zelfs in de wao is terechtgekomen. En ondertussen zet het GAK de strijd voort. Aannemers die via haar Stichting De Vrije Arbeiders personeel hebben betrokken, krijgen nu ook al aanslagen.

Wie Franz Kafka’s werk Het Proces heeft gelezen, ontkomt niet aan een zekere herkenning tussen zijn slachtoffer en Ina Kuiper. Het individu tegen een ambtelijke moloch die nietsontziend en meedogenloos doorgaat op het ingeslagen pad. Daarbij fouten makend, waarvan kenners zich afvragen hoe het mogelijk is.

In 1989 begint het verhaal. Ina Kuiper richt de Stichting De Vrije Arbeiders op. De Stichting richt zich op (langdurig) werkloze bouwvakkers die zij als zelfstandige zonder personeel (zzp’er) aan werk helpt. DVA doet de administratie en schrijft nota’s uit op briefpapier van de zzp’er. Zij ziet er ook op toe dat die ingeschreven is bij de Kamer van Koophandel, een btw-nummer heeft en zich verzekert. Voor dat laatste heeft Kuiper zelfs contact gezocht met het SFB die redelijke verzekeringen leverde voor zzp’ers.

En daar begon de ellende. Het SFB meende dat Ina Kuiper optrad als werkgever. Maar om de vingers niet te branden, kwam het SFB in 1991 tot de conclusie dat het ging om een uitzendbureau en hevelde DVA over naar het GAK. Op zich een curieuze actie, omdat uitzenden in de bouw verboden was in die tijd. Meer voor de hand had gelegen dat het SFB daar tegen opgetreden zou zijn.

Rechter

Op basis van het SFB-onderzoek kreeg Kuiper de eerste nota wegens niet betaalde sociale premies van het GAK in de bus. Dat was aanleiding om naar de rechter te stappen. Die maakte in 1994 gehakt van de GAK-opvatting dat DVA een uitzendbureau zou zijn. “Hoe het SFB op grond van de beschikbare gegevens heeft kunnen concluderen dat DVA een uitzendbureau is, is de rechtbank een raadsel”, schrijft de meervoudige kamer van de rechtbank Leeuwarden in het vonnis. De strijd lijkt gewonnen.

Het GAK gaat echter in beroep en krijgt van de Centrale Raad van Beroep alsnog gelijk. Dat is op zich alweer een raadsel. Welke werknemer heeft immers een BTW-nummer en sluit particulier sociale verzekeringen af?

“Ik wou dat ik er nooit aan begonnen was. Maar ik dacht er goed aan te doen langdurig werklozen uit de bijstand te krijgen. We hebben meer dan 500 man geholpen. Zo’n negentig procent staat nu nog steeds op eigen benen. Wat is daar verkeerd aan”, verzucht Ina Kuiper.

Zij toont een brief van haar advocaat waaruit blijkt dat het GAK over 1992 tot 1995 ruim acht ton van haar claimt. Daarnaast legt zij nota’s van het GAK waaruit blijkt dat ze over 1994 en 1995 nog exact 52 cent moet betalen. Blijkbaar deugt de administratie van het GAK niet. Daar moet het College van Toezicht Sociale Verzekeringen maar eens naar kijken.

Ook om een andere reden blijkt het GAK niet te kunnen rekenen. Gemakshalve heeft het GAK maar bepaald dat de 55 gulden die de zzp’er per uur betaald kreeg, netto-loon was. Bereken je dan het bruto-loon dan kom je tegen de 150 gulden. Een uurloon derhalve dat geen timmerman verdient.

Nog in 1991 roemde wijlen Jan Schaefer als voorzitter van de commissie sociale vernieuwing het initiatief van Ina Kuiper. Het werd gezien als een schoolvoorbeeld van reintegratie van langdurig werklozen. Ook PvdA-senator Willem van de Zandschulp snapt er weinig van. In een brief aan DVA medio vorig jaar komt hij tot de conclusie dat er geen sprake is van een uitzendbureau. Hij kan op dat moment weinig doen, omdat de zaak nog onder de rechter is.

“En daar zal die voorlopig nog wel blijven”, voorspelt Ina Kuiper. Eind vorig jaar werd wederom een zaak verloren. Daar gaat zij nu weer tegen in beroep. “Ik moet wel. Als ik nu de strijd staak, dan wordt er morgen beslag gelegd op alles wat ik nog over heb.” Dat alles is dan niet veel meer dan haar huis in Harlingen waar de sporen van een gestaakte verbouwing duidelijk zichtbaar zijn.

“Er is al eens gezegd dat ik moet aansturen op een schikking met het GAK. Dan zou ik wellicht voor tien procent klaar zijn. Ik kan dat niet. Het druist in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want met een schikking zou ik schuld bekennen. En ik heb niets gedaan”, zegt Kuiper.

Curieus is verder dat zij absoluut geen probleem heeft met de Belastingdienst, terwijl die toch ook fors veel tijd in een diepgravend onderzoek heeft gestoken.

Kuiper weet overigens nu al dat de zaak nog niet voorbij is zelfs al wordt de periode 1992-1995 opgelost. Dan zal ongetwijfeld 1996-1998 nog volgen. En ook over die periode is er nog een probleem.

DVA heeft op een gegeven moment zelf maar vijf bouwvakkers in dienst genomen. Daarvoor is dan een G-rekening nodig. “Het GAK dat ons als werkgever beschouwt, wil die echter niet geven”, zegt Kuiper.

De hele zaak steekt nog meer, nu er allerlei bureaus en organisaties zich sinds kort op de zzp’ers storten. “Die doen precies hetzelfde als wij altijd deden. Worden die ook aangemerkt als uitzendbureaus? Het lijkt wel of we tien jaar te vroeg begonnen zijn”, verzucht zij.

Ina Kuiper blijkt doodziek van haar strijd tegen het GAK waardoor ze in de wao terecht zou zijn gekomen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels